กรงขังมลทิน ยินยอมรัก

คืนแรกที่สูญเสีย

นิ้วมือของเมรีสั่นเทาอย่างไม่อาจหยุดยั้งขณะจับกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อละเอียดอ่อนของตัวเอง เม็ดแรกที่เธอพยายามแกะอย่างลังเลกลับลื่นไถลจากปลายนิ้วไปมาเหมือนไม่ยอมเชื่อฟัง เม็ดที่สองก็เช่นกัน หลุดออกจากรังกระดุมอย่างง่ายดายราวกับตกลงมาตามความต้องการของใครบางคนที่แอบกำหนดชะตาให้เป็นเช่นนั้น ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระจายทั่วห้องทำงานกว้างขวางปะทะเข้ากับผิวเนื้อเนียนละเอียดที่เพิ่งถูกเปิดเผยทีละนิด ผิวหนังที่ห่อหุ้มด้วยบราเซียสีชมพูอ่อนแผ่วเบาสั่นระริกตอบสนองต่อความเย็นนั้น แต่ความเย็นเพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจดับความร้อนผ่าวที่กำลังลุกโชนขึ้นในอกของเธอได้แม้แต่นิดเดียว

เธอรู้ว่าถูกจ้องมองอยู่ เธอรู้สึกถึงสายตานั้นราวกับมืออุ่นที่กำลังไล่เลี่ยตามทุกเส้นโค้งของเรือนร่างอย่างไม่ยอมปล่อยผ่าน อ้อมยืนนิ่งอยู่ตรงข้ามไม่ไกลนัก ท่าทางสงบราบเรียบแต่ภายในนั้นเต็มไปด้วยความกระหายที่กักเก็บมานานแสนนาน สายตาของนางเหมือนสายตาของพญาราชสีห์ที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันไร้ทางสู้ที่เดินเข้ามาติดกับดักด้วยความเต็มใจเอง ทุกการเคลื่อนไหวของเมรีไม่ว่าจะเล็กเพียงใดล้วนถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด ทุกการสั่นเทาของปลายนิ้ว ทุกการหายใจที่เร่งรัว ล้วนเป็นการตอบรับที่ชัดเจนเท่ากับคำพูดที่ออกจากปาก

เมื่อเมรีเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่ฉาบฉวยไปด้วยน้ำตาและความลังเล อ้อมก็ยกมือขึ้นห้ามเธออย่างช้าๆ นิ้วเรียวชี้ไปยังมือที่ยังคงจับอยู่ที่กระดุมเม็ดถัดไป เสียงต่ำก้องกังวานที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้หัวใจของใครก็ตามที่ได้ยินเต้นแรงขึ้น "พอแล้ว... ที่เหลือ ให้ฉันทำเอง"

คำพูดนั้นราวกับคำสั่งศักดิ์สิทธิ์ที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ แม้จะมีความหวาดกลัวยังลอยล่องอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ แต่ความปรารถนาที่จะมอบตัวให้แก่นางก็ล้นทะลักจนกลบความลังเลที่เหลืออยู่จนหมดสิ้น เมรีปล่อยมือทั้งสองข้างตกลงมาอย่างเชื่องช้า ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นหินที่รอการปั้นแต่งจากมือของคนที่เธอไว้วางใจที่สุดในโลก

อ้อมก้าวเดินเข้ามาประชิดทีละก้าว ช้าแต่มั่นคงราวกับไม่ต้องการให้ความรู้สึกนี้รีบเร่งจนเกินไป ทุกก้าวที่นางเดินสัมผัสกับพื้นหินขัดเงาเสียงดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องว่าง เหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังซิงโครไนซ์กับหัวใจของเธอ เมื่อนางยืนตรงหน้าเธอจนลมหายใจของทั้งสองปะทะกัน อ้อมจึงยื่นมือไปกุมไหล่ทั้งสองข้างของเธอ นิ้วเรียวยาวที่แข็งแรงแต่อ่อนโยนกดเบาๆ ลงบนเนื้อผิวที่นุ่มนวล ก่อนจะดึงร่างบางของเมรีเข้ามาใกล้จนไม่มีช่องว่างเหลือระหว่างกัน ร่างกายที่แน่นกระชับของอ้อมสัมผัสแนบชิดกับร่างของเธอ ส่งผ่านความร้อนผ่าวที่ลุกโชนจากตัวนางมาสู่ตัวเธอราวกับไฟที่ลามลุกไหม้

ริมฝีปากร้อนผ่าวของอ้อมทาบทับลงบนริมฝีปากของเมรีอย่างหนักหน่วงในทันที ไม่มีการเตรียมความพร้อม ไม่มีการล้อเล่นอ่อนหวาน มันไม่ใช่จูบที่แผ่วเบาเหมือนสายลมที่พัดผ่าน แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการตีตราจอง การแสดงความเป็นเจ้าของที่กักเก็บมานานปี เป็นการบอกกล่าวอย่างชัดเจนว่า ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป เธอเป็นของนางเพียงผู้เดียวและจะไม่มีใครมาสัมผัสเธอได้อีกต่อไป

"อื้อ..." เสียงครางแผ่วรอดออกมาจากลำคอของเมรี ดังแค่เพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่ได้ยิน ความรู้สึกรุ่มร้อนปะทุขึ้นในอกปนกับความหวาดกลัวที่ยังคงแทรกซึมอยู่ แต่ความรู้สึกหลังนั้นกลับจางหายไปเรื่อยๆ เมื่ออ้อมผสานจูบแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ลิ้นอุ่นของนางแทรกซึมเข้ามาในปากของเธออย่างช้าๆ แต่แน่วแน่ ลักลอบชิมรสชาติความหวานที่เธอเก็บรักษาไว้อย่างดีมาตลอดชีวิต 28 ปี ที่ไม่เคยให้ใครล่วงล้ำเข้ามาได้แม้แต่นิดเดียว

เมรีพยายามต่อสู้กับความรู้สึกที่กำลังครอบงำตัวเอง แต่ยิ่งต่อสู้เท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงน้ำลึกที่มีแต่นางเท่านั้นที่จะช่วยกู้ชีวิตเธอได้ มือทั้งสองข้างของเธอเผยอออกจากที่จะผลักนางให้พ้น แต่สุดท้ายกลับคว้าจับที่อกเสื้อของนางแน่นราวกับต้องการยึดเหนี่ยวตัวเองไม่ให้ล้มลง ร่างกายสั่นระริกทั่วไปราวกับใบไม้ที่ถูกพายุพัดพา

อ้อมค่อยๆ ถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอออกอย่างช้าๆ ทีละนิดจนพ้นจากเรือนแขนทั้งสองข้าง แล้วปล่อยให้ผ้าผืนนั้นร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี ต่อมานิ้วเรียวก็ไล่เลี่ยมาที่ตะขอบราเซียที่หลังของเธอ ปลดออกอย่างชำนาญราวกับเคยทำมาหลายครั้งหลายหน ทั้งที่ความจริงนี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสเรือนร่างของเธออย่างใกล้ชิดเช่นนั้น เมื่อชิ้นส่วนผ้าสีชมพูอ่อนร่วงหล่นลงจากร่างกาย ร่างกายท่อนบนของเมรีก็ปรากฏแก่สายตาของนางอย่างหมดเปลือก ทรวดทรงงดงามเต่งตึงสมวัยสาวที่เพิ่งจะฉายแสงอย่างเต็มที่ ทำให้อ้อมต้องหยุดพักสายตาไว้ครู่หนึ่ง สูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้กกลืนความรู้สึกหลงใหลที่กำลังล้นทะลักออกมา

"งดงามเหลือเกิน... เมรี" เธอกระซิบเสียงพร่าเล็กน้อย ดวงตาที่เคยเข้มงวดและเยือกเย็นตอนนี้เต็มไปด้วยแสงแห่งความรักและความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิดได้ ก่อนที่จะก้มหน้าลง ซุกหน้าลงตรงกลางทรวงอกคู่สวยของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนละมุนจากผิวเนื้อที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอเพียงผู้เดียว กลิ่นที่คุ้นเคยและหลงใหลมาตลอด

ปลายลิ้นร้อนระเบียดโลมเลียยอดปทุมถันสีชมพูจางๆ อย่างจงใจ ไม่รีบเร่ง ไม่เร่งรีบ แต่เน้นทุกการสัมผัสให้ลึกซึ้งถึงหัวใจ สร้างความเสียวซ่านปราดวิ่งไปทั่วสรรพางค์อย่างที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน ความรู้สึกใหม่ที่ทั้งหวานและตื่นตระหนกทำให้เธอแอ่นอกรับสัมผัสนั้นโดยสัญชาตญาณ มือทั้งสองข้างกำเสื้อของนางแน่นจนกระดุมฝังลงในฝ่ามือ แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่อาจแยกความสนใจของเธอออกจากความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นได้ น้ำตาใสไหลรินลงมาผ่านขมับและไหลลงตามแก้มจนถึงคอ

"ทนายอ้อม... ได้โปรด..." เธอพูดตะกุกตะกัก ไม่รู้จะขออะไร จะขอให้หยุด หรือจะขอให้ดำเนินต่อไป ความคิดในหัวสับสนจนไม่อาจแยกแยะได้ เหลือเพียงแค่ความรู้สึกที่กำลังพาเธอลอยล่องไปยังที่ที่ไม่เคยไป

"เรียกฉันว่า พี่อ้อม..." อ้อมสั่งเสียงต่ำก้องกังวาน น้ำเสียงที่หนักแน่นจนเธอไม่อาจขัดขืนได้ ขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงมาตามแนวสันหลังอย่างช้าๆ จนถึงเอวคอดกิ่วแล้วค่อยๆ เลื่อนต่ำลงจนถึงกระดุมกางเกงของเธอ ปลดกระดุมออกอย่างเบามือแล้วรูดซิปลงอย่างช้าๆ เสียงซิปดังฟังขึ้นเบาๆ ในความเงียบของห้อง ก่อนที่จะประคองร่างของเธอให้นอนลงบนโซฟาหนังนุ่มขนาดใหญ่ที่วางอยู่ข้างกำแพง

สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นของอ้อมที่รุกล้ำเข้าไปใต้ชั้นในตัวจิ๋วทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต ความร้อนรุ่มปะทุขึ้นทั่วร่างกายในทันทีเมื่อนิ้วเรียวของนางเริ่มรุกล้ำเข้าไปยังจุดที่ไม่เคยมีใครแตะต้องมาก่อน บดเบียดและไล่เลี่ยอย่างชำนาญจนทำให้ความตื่นตระหนกและความอับอายเริ่มละลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอ่อนหวานที่ลึกซึ้งและต้องการมากขึ้นทุกที เมรีพยายามกลั้นเสียงครางที่ลอดออกมาจากลำคอด้วยความอับอาย แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามกลั้น ความรู้สึกที่ได้รับกลับยิ่งชัดเจนและแรงกล้าขึ้นเป็นทวีคูณ

เมื่ออ้อมสอดใส่นิ้วเข้ามาในความงามที่เรียบลื่นและคับแคบ เมรีรู้สึกถึงความเจ็บปวดวิ่งปราดขึ้นมาจนต้องเกร็งตัวแน่นจนขมวดคิ้ว น้ำตาไหลพรากออกมาอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกันน้ำหวานที่หลั่งไหลออกมาจากความตื่นตัวก็ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดนั้นให้กลายเป็นความวาบหวามที่แสนจะทารุณ ทั้งเจ็บและทั้งสุขปะปนกันจนไม่อาจแยกแยะได้ว่าอะไรคืออะไร

อ้อมไม่รีบร้อน เรียนรู้จังหวะและการตอบสนองของเธอทีละนิด ก่อนที่จะเริ่มขยับอย่างต่อเนื่องด้วยจังหวะที่พอดี นำพาเธอดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ทุกการเคลื่อนไหวของนางเต็มไปด้วความปรารถนาทางร่างกาย มิได้เป็นการแสดงออกถึงความผูกพันทางใจที่มีต่อกันแม้แต่น้อย

ถึงกระนั้น ร่างกายเมรีกลับดื้อดึง และเริ่มคืนตอบสนองด้วยสัญชาตญาณที่บอกกล่าว ร่างกายตอบรับทุกการสัมผัสของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงครางที่เคยพยายามกลั้นกลับดังขึ้นอย่างไม่อาจปิดบัง เสียงเรียกชื่อ "พี่อ้อม" หลุดออกมาจากปากซ้ำแล้วซ้ำอีก ด้วยความเต็มใจและความเชื่อใจที่มอบให้อย่างหมดหัวใจ จนกระทั่งร่างบางของเธอกระตุกเกร็งครั้งใหญ่ กอดรัดตัวนางแน่นราวกับไม่อยากให้หลุดไป และปลดปล่อยความรู้สึกที่กักเก็บไว้ออกมาพร้อมกับเสียงร้องแผ่วที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความสุขสูงสุด

หลังจากนั้นความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหายใจหอบกระชากของทั้งสองคนที่ดังแทรกขึ้นเป็นระยะๆ เมรีนอนนิ่งอยู่บนโซฟา ร่างกายยังคงสั่นระริกอยู่บ้าง หัวใจเต้นระทึกแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ผิวเนื้อทั่วร่างแดงฉานและยังคงร้อนผ่าวอยู่ เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งจะเดินทางผ่านพายุลูกใหญ่มาถึงฝั่งฝันอย่างปลอดภัย มือทั้งสองข้างยังคงกอดรัดเอวของอ้อมไว้อย่างไม่ยอมปล่อย

อ้อมนอนอยู่ข้างๆ ไม่รีบลุกไปไหน ก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ ไล่เลี่ยลงมาที่แก้ม ตามรอยน้ำตาที่ยังคงเปียกชื้น แล้วจบลงที่ริมฝีปากด้วยจูบที่อ่อนหวานและละมุนละไม ต่างจากจูบแรกที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ทุกการสัมผัสตอนนี้ล้วนบ่งบอกถึงความรักที่ลึกซึ้งและความเป็นห่วงที่มีต่อเธอ

"ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรของฉันอย่างสมบูรณ์... เมรี" นางกระซิบข้างหูด้วยเสียงอ่อนหวาน นิ้วมือลูบไล้ผ่านเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธออย่างแผ่วเบา "ต่อจากนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเดินเดี่ยวอีกต่อไป เธอเป็นของฉัน และเธอต้องมอบทั้งใจและทั้งกายให้ฉันตลอดไป นับจากนี้"

เมรีหลับตาลงอย่างสบายใจ เหนี่ยวหน้าอ้อมมาซุกซ่อนที่อกของเธอ ความรู้สึกอบอุ่นที่ห่อหุ้มทั้งร่างกายและจิตใจทำให้เธอรู้ว่า ตอนนี้เธอได้พบที่พักพิงที่แท้จริงแล้ว ที่แห่งนี้จะมีคนที่รักและปกป้องเธออย่างเต็มที่ ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ความผูกพันที่เพิ่งถักทอขึ้นอย่างแนบแฟ้นในวันนี้จะเป็นกำลังสำคัญที่จะพาเธอก้าวเดินไสู่เป้าหมาย ความลับที่ซ่อนเร้น ความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้า ล้วน แม้ว่าต้องแลกด้วยพรหมจรรย์ที่เธอเพิ่งสูญเสียมันไปให้นาง แต่มันก็เป็นความสมยอมด้วยความเต็มใจ