มืดแปดด้าน
513 Words
กระจกหน้าต่างของห้องเช่ารังหนูในซอยลึก เมรีนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เก่าๆ ที่กำลังโหลดหน้าเว็บไซต์ประกาศผลสอบเนติบัณฑิตยสภา ลมหายใจของเธอขัดจัด แขนขาเย็นชืด มือเรียวสั่นเทาขณะเลื่อนเมาส์ไปตามรายชื่อผู้สอบผ่าน
ไม่มี... ไม่มีชื่อของ เมรี วงศ์อรุณ
นี่คือปีที่สิบ... สิบปีเต็มๆ ที่เธอทุ่มเทเวลา หงาดเหงื่อ และเงินสะสมอันน้อยนิดไปกับการสอบเนติบัณฑิตเพื่อหวังคว้าตั๋วทนายความระดับสูง และปูทางไปสู่การสอบอัยการ แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงตรงหน้าอีกครั้ง เมรีซบหน้าลงกับฝ่ามือ สกปรก น้ำตาอุ่นๆ ไหลซึมผ่านง่ามนิ้ว
ตราบาปที่ไม่ได้ก่อยังคงติดตามเธอเหมือนเงาตามตัว พ่อของเธอ—นายเมธา วงศ์อรุณ ถูกศาลตัดสินจำคุกตลอดชีวิตเมื่อสิบปีก่อน ในคดีฆาตกรรมนักธุรกิจใหญ่ คดีนั้นซับซ้อน มืดมน และเต็มไปด้วยพยานหลักฐานเท็จที่จัดฉากอย่างแนบเนียน แม้เมรีจะรู้ดีแก่ใจว่าพ่อบริสุทธิ์ แต่ในสายตาของกฎหมายและสังคม พ่อคือฆาตกรเหี้ยมโหด
และประวัติเปรอะเปื้อนนี้เองที่ทำลายอนาคต
จากวันที่พ่อถูกติดสินคดี เธอไม่มีโอกาสได้พบหน้าแม่อีกเลย ใช่แล้วละ แม่ทิ้งสามีขี้คุกกับลูกสาววัยเพียง16ปี
ส่วนเธอที่พยายามตั้งใจเรียนจบจบคณะนิติศาสตร์ ด้วยเงินเก็บของพ่อทั้งหมด ซ้ำร้ายสำนักกฎหมายชั้นนำนับสิบกว่าแห่งปฏิเสธรับเธอเข้าทำงาน เพียงเพราะนามสกุลของเธอติดอยู่ในแบล็กลิสต์ของวงการกระบวนการยุติธรรม
ติ๊ด... ติ๊ด...
เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าดังขึ้น เมรีรีบเช็ดน้ำตาก่อนกดรับสาย เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์จากเรือนจำพิเศษ
"สวัสดีค่ะพ่อ..." เมรีพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด
"เมรี... พ่อเองนะ" เสียงของเมธาสั่นพร่าและแหบแห้ง "ผลสอบ... เป็นยังไงบ้างลูก?"
"หนู... หนูใกล้จะผ่านแล้วค่ะพ่อ อีกนิดเดียวเอง" เมรีโกหก "พ่อเป็นยังไงบ้างคะ วันนี้กินข้าวได้ไหม?"
"พ่อไม่ค่อยดีเลยลูก... หน้าอกมันแน่นไปหมด หมอในนี้ก็ให้อยู่แค่ยาแก้ปวด" เมธาถอนหายใจหนักหน่วง "เมรี... พ่ออายุเจ็ดสิบแล้วนะ พ่อไม่รู้ว่าจะอยู่รอวันที่ลูกช่วยพ่อออกมาได้อีกนานแค่ไหน..."
คำพูดของพ่อเหมือนเข็มพันเล่มแทงเข้าที่หัวใจของเมรี พ่อวัย 70 ปี ร่างกายทรุดโทรมลงทุกวันด้วยโรคเรื้อรัง หากเธอไม่สามารถสอบเนติฯ ได้ ไม่สามารถรื้อคดีได้ พ่อคงต้องกลายเป็นศพอยู่ในกรงขังเหล็กนั่น
หลังจากวางสาย เมรีนับเงินในบัญชีธนาคาร... เหลือไม่ถึงสามพันบาท สำหรับค่าห้อง ค่าอาหาร และค่าสมัครสอบรอบหน้า ทุกอย่างมันมืดแปดด้านไปหมด เธอจมลงในความสิ้นหวัง ไม่มีทางออก ไม่มีที่พึ่งพา และไม่มีแม้แต่ความหวังในวันพรุ่งนี้
- Writer
