กรงขังมลทิน ยินยอมรัก

เงาของใครบางคน

ความลับเรื่องภาพถ่ายเก่าระหว่างอ้อม นายสมศักดิ์ และอดีตผู้พิพากษาคนนั้นลอยคว้างอยู่ในอากาศราวกับเมฆดำที่กำลังลอยต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไม่มีใครเอ่ยถึงออกมาอีก แต่ความรู้สึกกระอักกระอ่วนระหว่างเมรีและอ้อมกลับเด่นชัดขึ้นทุกวัน เหมือนมีกำแพงบางๆ ที่สร้างขึ้นกลางห้องทำงาน แม้อ้อมจะไม่ได้ทำร้ายเธอหรือขู่เข็ญอะไรเพิ่มเติมในคืนนั้น เพียงแต่เขาปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงอย่างนิ่งเงีย ก้มหน้ามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แล้วบอกสั้นๆ ว่า "กลับไปพักเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า" แต่ความบาดหมางและความหวาดระแวงซ่อนเร้นก็แทรกซึมเข้าไปในทุกอิริยาบถของพวกเขา ตั้งแต่นั้นมา เมรีต้องระวังตัวทุกก้าวเดิน ไม่เพียงแต่ภายในสำนักงานที่ทุกซอกมุมอาจมีคนแอบมอง แต่รวมถึงชีวิตประจำวันข้างนอกที่เธอเคยคิดว่าปลอดภัยด้วย

เวลาผ่านไปอย่างตึงเครียดจนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง เมื่อภารกิจในสำนักงานเสร็จสิ้นลงหลังเวลาเลิกงานนานแล้ว เมรีรีบจัดเรียงเอกสารและรีบกลับบ้านโดยไม่รอให้อ้อมสั่งอะไรเพิ่ม เธอเดินออกมาจากตึกที่แสนเงียบสงบของสำนักงานกฎหมาย มุ่งหน้าตามถนนซอยแคบที่มีแสงไฟส่องสลัวๆ กลับไปยังห้องพักเล็กๆ ที่เช่าอยู่ ร่างกายสัมผัสได้ถึงลมมรสุมที่พัดกวาดถนนอย่างแรงกล้า พายุกำลังมา ฝนเม็ดใหญ่เริ่มโปรยปรายลงมาให้บรรยากาศยิ่งมืดมัวและอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก

ทีแรกเธอคิดว่าความรู้สึกไม่สบายใจที่ค้างอยู่ในอกเป็นเพียงเพราะบรรยากาศที่เลวร้ายและความวิตกกังวลที่ยังค้างคา แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก หูของเธอแว่วเสียงก้าวเท้าดังแผ่วๆ ตามหลังมาห่างๆ ไม่ใกล้จนเกินไป แต่ก็ไม่ห่างจนสูญเสียการได้ยิน

หัวใจของเมรีเต้นแรงขึ้นทันที เธอพยายามกดดูอาการ รักษาจังหวะการเดินให้ปกติ แต่แอบเร่งความเร็วขึ้นทีละนิด แกล้งถือโทรศัพท์แนบหูราวกับกำลังคุยโทรศัพท์ แต่เสียงก้าวเท้าจากเบื้องหลังก็เร่งจังหวะตามขึ้นมาทันที ไม่ผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย เหมือนเจตนาที่จะบอกให้รู้ว่า "ฉันยังอยู่ตรงนี้ และฉันกำลังติดตามเจ้า"

เหงื่อเย็นไหลซึมลงตามแผ่นหลัง แม้ลมจะพัดเยียบเย็นเพียงใด แต่หน้าผากของเธอกลับชื้นระเหยไปด้วยความหวาดกลัว เมรีตัดสินใจพลันหันเลี้ยวเข้าซอยย่อยที่แคบและมืดกว่าเพื่ออ้อมไปทางอื่น หวังว่าถ้าเป็นคนธรรมดาอาจจะไม่กล้าตามเข้ามา แต่เสียงก้าวเท้านั้นก็ยังดังต่อเนื่อง... จนกระทั่งเธอหยุดชะงักที่มุมตึกอาคารพาณิชย์ร้างแห่งหนึ่ง ค่อยๆ หันหลังกลับไปมองผ่านขอบกำแพงด้วยความระมัดระวัง

สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ยืนกางกั้นทางเข้าซอยอยู่นิ่งๆ ชายผู้นั้นสวมแจ็กเก็ตสีเข้มและสวมหมวกแก๊ปปิดบังหน้าตาเกือบทั้งหมด จนแทบจะมองไม่ออกใบหน้า แต่สายตาที่คมกริบที่ลอดออกมาจากใต้ปีกหมวกนั้นจ้องมองมาที่เธออย่างเยียบเย็นและนิ่งสงบราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องมองเหยื่อ ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีเสียงตะโกน เพียงแค่ความเงียบที่แสนจะน่ากลัว

ชายคนนั้นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นมาที่ระดับคอ ทำท่าสัญลักษณ์บางอย่างอย่างช้าๆ — ลูบไล้ไปตามแนวลำคอจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง อย่างชัดเจนและตั้งใจราวกับต้องการบอกกล่าวว่า... ชีวิตของเธอก็อาจจะถูกตัดขาดได้ง่ายๆ เช่นกัน หากก้าวเดินผิดทางจากนี้ไป

หลังจากส่งสัญญาณคุกคามนั้น ชายร่างใหญ่ก็ค่อยๆ หันหลังเดินจากไปอย่างสงบ จนร่างเลือนหายไปในความมืดของซอยมืดสนิท เหลือเพียงเมรียืนยะงักอยู่คนเดียว หัวใจเต้นระทึกจนแทบจะหลุดออกมาจากอก มือสั่นเทาราวกับคนเป็นไข้ขณะที่กำแน่นกระเป๋าเอกสารที่แนบแน่นกับอก เธอรู้ชัดเจนว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ผ่านไปมา... มีใครบางคนกำลังเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวของเธออย่างใกล้ชิด หรืออาจเป็นเพราะเธอเริ่มเข้าใกล้ความจริงในคดีของพ่อมากเกินไป จนคนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเริ่มไม่สบายใจ และต้องการเตือนสติเธอให้หยุดเสียแต่ตอนนี้ ก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายจนไม่อาจก้าวถอยหลังได้

เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เมรีจึงค่อยๆ ก้าวเดินต่อไปด้วยขาที่ยังคงสั่นระริก รีบเร่งกลับไปยังห้องพักเช่าชั้นบนของตึกแถวเก่า เมื่อเข้าถึงห้อง เธอรีบผลักประตูเข้าไป ลั่นกลอนประตูและล็อคสลักทุกอันจนแน่นหนา ก่อนจะเลื่อนลงไปนั่งกอดเข่าที่มุมห้อง มองประตูไม้บางๆ ที่ปิดกั้นโลกภายนอกไว้ด้วยความหวาดกลัวยังไม่จางหาย

เมรีรู้ดีแจ่มชัดแล้วว่า หนทางที่เธอก้าวเดินเพื่อเปิดเผยความจริงในคดีของพ่อนั้นเต็มไปด้วยอันตรายแค่ไหน คนที่มีอิทธิพลและอำนาจที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคดีนี้กำลังตื่นตัวกับการรื้อฟื้นเรื่องราวเก่า และพวกเขาไม่ลังเลที่จะกำจัดใครก็ตามที่พยายามจะเปิดเผยความลับอันตรายนี้ออกมา... รวมถึงตัวเธอเองด้วย

แต่ท่ามกลางความหวาดกลัว ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาแทรก... ถ้าอ้อมรู้จักกับผู้พิพากษาและพยานผู้นั้นมาตั้งแต่แรก และถ้าคนเบื้องหลังมีอิทธิพลมากพอที่จะสั่งการให้ใครสักคนมาข่มขืนคุกคามเธอ... แล้วอ้อม... เขาอยู่ที่ไหนในเรื่องนี้กันแน่? คำถามนั้นดังก้องในใจจนเจ็บแปลบ และเธอก็รู้ว่าจากนี้ไป เธอจะต้องไว้วางใจใครไม่ได้อีกแล้ว แม้แต่คนที่เธอมอบทั้งกายและใจให้ไปด้วยเช่นกัน