กรงขังมลทิน ยินยอมรัก

เกมการควบคุม

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ จากทางเดินภายนอก ก่อนที่บานประตูห้องเก็บเอกสารลับจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ อ้อมเดินเข้ามาในห้อง สาวเจ้าเสน่ห์ยืนกอดอกมองดูร่างเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับแฟ้มคดีเก่าอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง ดวงตาคมกริบฉายแววรู้เท่าทันราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องเจออะไรบ้างในที่แห่งนี้ นางไม่ได้แปลกใจที่เธอพบมัน เพียงแต่รอคอยเวลาที่เธอจะตระหนักถึงความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังบรรทัดกฎหมายเหล่านี้

"ดูเหมือนคุณจะเจออะไรน่าสนใจนะ" อ้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีอาการตื่นเต้นหรือหวาดระแวงราวกับเรื่องที่เธอเพิ่งค้นพบเป็นเพียงเรื่องปกติธรรมดาที่ใครๆ ก็รู้

เมรีหันกลับมาทันที ดวงตาแดงก่ำและฉาบฉวยไปด้วยน้ำตาแห่งความหวังผสมความตื่นตระหนก เธอยื่นแผ่นกระดาษที่มีบันทึกของอ้อมและแฟ้มคดีเข้าหาตัวเขาด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา "พี่อ้อมคะ... ดูนี่สิคะ! พยานปากสำคัญที่ทำให้ศาลตัดสินว่าพ่อผิด ตายไปเพียงสามเดือนหลังจากศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา... นี่มันผิดปกติมากจนไม่อาจเรียกว่าบังเอิญได้แล้วคะ! พ่อของหนูถูกใส่ร้ายจริงๆ ด้วย มีคนตั้งใจจัดการทุกอย่างเพื่อปิดปากเขา!"

อ้อมรับกระดาษมาจากมือเธอ มองเพียงแวบเดียวราวกับจำเนื้อหาได้ขึ้นใจ ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะอย่างไร้ความแยแส กระดาษแผ่นนั้นร่วงกระเด็นไปชนกับแฟ้มเอกสารอื่นเสียงดังฟังขึ้นในความเงียบ "แล้วยังไงล่ะ?" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "พยานตายไปแล้ว หลักฐานเดิมที่ชี้ให้เห็นความผิดก็ถูกผูกโยงจนแน่นหนา หลักฐานที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก็ถูกทำลายหมดสิ้นไปนานแล้ว คุณจะใช้อะไรไปรื้อคดีกลับขึ้นมาอีก? แค่ความสงสัยของทนายความฝึกหัดที่ยังสอบเนติฯ ไม่ผ่านอย่างคุณเหรอ?"

คำพูดของอ้อมราวกับน้ำเย็นจัดที่รดลงบนกองไฟแห่งความหวังที่เพิ่งลุกโชนขึ้นในอกของเมรี เธอชะงักงัน รู้สึกเหมือนถูกดึงตกลงมาจากความสูงอย่างรุนแรง "แต่พี่อ้อมมีอิทธิพล..." เธอพูดเสียงสั่นเครือ "พี่อ้อมมีชื่อเสียง มีช่องทาง มีคนรู้จักที่สามารถเข้าถึงข้อมูลที่ซ่อนอยู่ได้... พี่อ้อมช่วยหนูสืบหาความจริงต่อได้ไม่ใช่เหรอคะ? หนูสัญญาว่าจะทำทุกอย่างตามที่พี่อ้อมบอก!"

อ้อมก้าวเดินเข้ามาใกล้จนร่างกายเกือบจะชนกัน นางผลักร่างบางของเธอให้ถอยหลังจนแผ่นหลังแนบชิดติดกับตู้เอกสารไม้สักที่แข็งแกร่ง มือหนึ่งวางพิงไว้เหนือศีรษะเธอ ปิดล้อมเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่ให้ทางหนี "ฉันช่วยได้..." นางกระซิบใกล้ข้างหู น้ำเสียงแฝงความเร่าร้อน "แต่ทุกอย่างในโลกนี้มีราคา ความช่วยเหลือของฉันก็เช่นกัน... ขึ้นอยู่กับว่าคุณ 'น่ารัก' และ 'ยอมจำนน' ต่อฉันแค่ไหนเท่านั้นเอง"

นิ้วชี้เรียวเริ่มไล่เลี่ยผิวเนื้อเนียนละเอียดตั้งแต่ปลายคางค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปตามซอกคอที่อ่อนนุ่ม จนถึงใต้ปกเสื้อเชิ้ตที่ซ่อนรอยประทับของนางเมื่อครั้งก่อน ความวาบหวามปนความเร่าร้อนเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งตามรอยสัมผัสที่ชำนาญ ความหวังที่จะช่วยพ่อถูกยกขึ้นมาเป็นเครื่องมือ เป็นเหยื่อล่อที่อ้อมใช้เพื่อยึดครองและควบคุมทั้งร่างกายและจิตใจของเธออย่างเต็มที่ นางรู้ว่าเธอจะไม่มีวันปฏิเสธ นางรู้ว่าความรักและความผูกพันต่อพ่อจะทำให้เธอต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งความจริง

เมรีหลับตาลงแน่นขณะที่ความรู้สึกขัดแย้งซัดสาดเข้ามาในใจ เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอกำลังตกเป็นหมากในเกมกามารมณ์และอำนาจของนางอย่างสมบูรณ์ นางไม่ได้ขอความช่วยเหลือแลกเปลี่ยน แต่นางกำลังบอกเงื่อนไขที่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบรับ เธอต้องแลกด้วยความเป็นตัวเอง ต้องยอมสยบยอมเชื่อฟังและเป็นของนางเพียงผู้เดียว ไม่ว่าจะขออะไรหรือทำอะไรกับเธอ

แต่เมื่อนึกถึงภาพพ่อในชุดนักโทษที่ต้องทนทุกข์อยู่ในเรือนจำด้วยความผิดที่ไม่ได้ก่อ ภาพความทุกข์โศกของคนในครอบครัวที่ต้องแบกรับคำนินทาและความไม่ยุติธรรมมาเก้าปี... ความอับอายและความหวั่นไหวที่มีต่อตัวเองก็จางหายไป แทนที่ด้วยความตั้งใจที่แน่วแน่ เธอจะสู้เพื่อความจริง และถ้าการต้องยอมจำนนต่อชายผู้นี้คือหนทางเดียวที่จะนำความจริงกลับมาคืนได้ เธอก็จะทำ

"หนู... ยอมทุกอย่างค่ะ พี่อ้อม" เธอพูดเสียงแผ่วแต่หนักแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวดและความหวังที่เหลืออยู่เพียงเสี้ยวเดียว "ขอแค่พี่อ้อมช่วยหนูเปิดโปงความจริง... ช่วยกู้ชื่อเสียงกลับคืนให้พ่อของหนู"

อ้อมยิ้มรอยยิ้มที่พึงพอใจอย่างที่สุด ริมฝีปากทาบทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างหนักแน่นอีกครั้ง เป็นการตีตราจองว่าตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป เธอเป็นของนางโดยสมบูรณ์ ทั้งร่างกาย จิตใจ และชะตากรรม ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับนาง และนางจะเป็นผู้กำหนดทุกสิ่งให้เป็นไปตามปรารถนาของตนเอง

จากนั้นนางก็ค่อยๆ ลงลิ้นบริเวณหน้าขาช้าๆ เธอสะดุ้งเล้กน้อยค่อยไล่ขึ้นไปขอบชั้นในตัวจ้อย เห็นขนอ่อนๆ อยู่หน่อยๆ ที่สำคัญเผยผิวเนียนขาวอมชมพูระเรื่อ จากนั้นเธอค่อยรูด ชั้นในออก ทั้งคู่หันมองหน้ากันแบบตื่นเต้นเนินเหนือแคมเป็นสีชมพูอ่อนมีขนอ่อนๆ ขึ้นรำไร นางบรรจงลิ้นค่อยแตะไปที่กลีบนั้น เธอสะดุ้งพร้อมแอ่นสะโพกขึ้นมารับลิ้น นางเอาลิ้นสอดขึ้นลงสลับหนักเบา เธอร้องครางพลางแอ่นตัวสู้..

สุดท้ายเมรีกดหัวนางแน่นแนบกับเนินของเธอ มือเท้าเกร็งสุด แต่อ้อมฉวยจังหวะนี้ขึ้นไปค่อมที่หน้าของเมรี แล้วกดแคมของนางให้เมรีเลียบ้าง นางครางออกมาด้วยความเสียวพร้อมกับเธอ…น้ำรักไหลออกมาเยอะมาก นางทั้งดูดทั้งเลียจนเธอบอกเสร็จไปสองทีแล้ว จากนั้นนางเร่งเครื่องชักออกมาแตกคาปากเมรีอีกรอบ..สบายตัว....ทั้งคู่นอนหมดแรงอยู่ตรงซอกชั้นหนังสือไปนานหลายนาที