Hilton Family Series: The Final Claim

Kabanata 23

“Kagat labi na tiniis ko ang bigat ng lalaking nakadapa sa ibabaw ko. Habang ito ay walang kapaguran na inangkin ang aking katawan.

Buong magdamag na nakasama ko siya dito sa loob ng kubô. At sa loob ng ilang oras na lumipas ay wala na siyang ginawa kundi ang magpakasasâ sa katawan ko.

Habang ako naman na si tanga ay hinahayaan lang siya sa kung ano ang gusto niyang gawin.

“Hmp! Hmp! Hmp!” Mariin kong tinakpan ng aking kamay ang bibig ko ng magsimula na namang maging wild ang kilos ng lalaki.

Halos umangat ang katawan ko dahil sa pagkakasagad ng kanyang batuta sa loob ng aking hiyas sa tuwing bumabaon ito.

“S**t! I really love to stay inside your f**king p***y, ohhhh... f**k!” Tila nagdedeliryo na bulong niya sa tapat ng tenga ko.

“My gosh! Why are you so noisy!” Matigas kong bulong dahil napakaingay nito, iniisip ko na baka marinig kami ng mga armadong lalaki na nasa labas ng kubo. Subalit, ang magaling na lalaki ay hindi nakinig sa akin, patuloy lang ito sa walang tigil na pagmumura habang nanggigigil na nagpatuloy sa paglabas masok sa aking lagusan.

Sa inis ko, kinabig ko ang batok nito at mariin na hinalikan ang kanyang mga labi. Kaya nakulong ang mga halinghing at ungol nito. Halos matigpal naman ang mga labi ko dahil sa paraan ng halik nito.

Kulang na lang ay bumaon ang mga kuko ko ng maramdaman ko na malapit na naming marating ang hangganan. Pagkatapos ng hugot-baon na ginawa nito ay mahigpit niyang niyakap ang aking katawan habang pilit na sinasagad ng husto ang kanyang kargada, kahit wala na itong maisagad. Dahil lapat na lapat ang magka hugpong naming katawan.

Halos mapuno ang loob ko dahil sa ilang beses na niya itong pinunan ng kanyang semilya kaya nanlalagkit na ang pakiramdam ko.

Hinihingal na bumagsak sa ibabaw ko ang lalaking ito habang ang kanyang ulo ay nakaunan pa sa dibdib ko. Saka pa lang siya umalis sa ibabaw ko ng maramdaman ko na lumambot sa loob ko ang kanya, tanda na maging ito ay sumuko na rin.

Nang subukan kong bumangon ay dumaloy ang likido sa aking mga hita kaya wala akong nagawa kundi tuluyang hubarin ang panty ko at gamitin itong panlinis.

Kumilos ang lalaki at narinig ko na isinara nito ang zipper ng kanyang pantalon.

“Miss, sumama ka sa akin sa bahay.” Ani ng lalaki kaya tuluyang nag-init ang ulo ko!

“My gosh! What do you think of me? Food? Na pagkatapos mong kainin at gusto mo pang i-take-out? Siraulo ka ba?” Asik ko dito bago tinabig ang kamay nito na akmang hahawak sa akin.

“Pananagutan ko ang nangyari sa atin ngayong gabi.” Seryoso niyang saad. Sa tingin ko ay nahulasan na ang kalasingan nito dahil medyo matino na siyang magsalita.

“My god! Matutuyuan ako ng dugo sayo! Hello Mr. Malibog, wake up! I think na-overdose ka yata ng libog mo at mukhang nakalimutan mo na nasa bingit ng kamatayan ang mga buhay natin! Hmp! Nakaka Imbyerna ka!” Nanggigigil kong sagot, bago umakto na susuntukin ito.

Matangkad ang lalaking ito dahil hanggang dibdib lang niya ako.

Hindi ko man nakikita ang mukha nito pero naaaninag ko ang malaking bulto ng kanyang katawan.

Napaigtad ako mula sa aking kinatatayuan ng makarinig ako ng ilang mga putok ng baril. Dala ng matinding takot ay mabilis akong lumapit sa lalaki. Mahigpit kong nayakap ang braso nito.

Mas lalo pa akong nag sumiksik sa kanyang katawan ng marinig ko mula sa labas ng kubo ang pagbaril ng kadena.

Binalot ng matinding takot ang buong pagkatao ko ng pumasok ang isang lalaki na may hawak na baril.

Napalunok ako ng wala sa oras ng itutok nito ang hawak na baril sa aming direksyon.

“M-Mr. Pogi, please don’t kill me, s-siya, tama siya na lang ang patayin mo! Huwag ako, maawa ka sa akin may ginagatas pa ako. Hindi pa ako pwedeng mamatay”-

“Tumahimik ka, ang ingay mo!” Napaigtad pa ako ng sumigaw ito bago hinaklit ang braso ko.

“Ay! Pakiusap! Huwag ako, please!” Nahintakutan kong saad, habang walang tigil sa pagpatak ang mga luha ko.

Nagulat ako ng biglang kumilos ang lalaking nakatalik ko. Tinangka niyang agawin ang baril ng lalaki, subalit pumalag ang kalaban dahilan kung bakit nabitawan nito ang braso ko.

Kaagad kong sinamantala ang pagkakataon, mabilis kong tinakbo ang pintuan upang tumakas.

“Miss! Hintayin mo ‘ko!” Narinig kong sigaw ng lalaki habang sinusuntok niya ang kalaban.

“Bahala ka na d’yan! Mas importante ang buhay ko kaysa sayo! Pasensya na pero kanya-kanya muna tayo!” Ani ko bago mabilis na kumaripas ng takbo palabas ng kubo.

Napatiliik pa ako ng marinig ko ang palitan ng putok ng mga baril. Walang lingon likod na matulin akong tumakbo!

“Hey! Come back here!” Narinig kong sigaw ng isang lalaki, hindi ko ito pinansin dahil ang buong atensyon ko ay makalayo sa delikadong lugar na ‘to. Para akong nasa isang marathon, nawala ang hinhin at arte ko sa katawan dahil sa bilis ng takbo ko.

Tila sasabog na yata ang dibdib ko dahil sa matinding pagod. Tinalo ko pa ang hinihika sa lalim ng paghinga ko.

Saglit akong huminto sa pagtakbo ng hindi ko na marinig ang putok ng mga baril. Ibig sabihin ay malayo na ako sa lugar na ‘yun. Kahit pagod na, nagpatuloy pa rin ako sa paglalakad. Hindi ako tumigil kahit masakit na ang tagiliran ko.

Walang ibang tumatakbo sa utak ko kundi ang makauwi ng buhay para sa aking si Chiyo.

“Walang hiyang buhay ‘to!

Bakit ba lagi na lang akong nasasangkot sa gulo!?

Ano ba! May galit ka ba sa akin?” Puno ng hinanakit na tanong ko sa madilim na kalangitan, masama ang loob ko, dahil sa laging pagkakasangkot ko sa mga ganitong problema. Wala akong naalala na niloko kong tao. Sa pagkakatanda ko ay naging mabait naman akong tao at isa rin akong ulirang anak dahil wala akong ibang inisip kundi ang tulungan ang aking kapatid pati ang daddy ko.

Pero bakit? Bakit puro kamalasan na lang ang dumarating sa akin?

Marahas na hinawi ko ang aking mga luha habang patuloy akong naglalakad sa mahabang daan na ‘to.

Maya-maya ay nagliwanag ang mukha ko ng makakita ako ng ilang kabahayan sa di kalayuan. Sinikap kong bilisan ang paghakbang para kaagad na makarating dito.

Pagdating sa maliwanag na bahagi ng kalsada ay sinipat ko ang aking relong pambisig. Alas Tres na pala ng madaling araw, sigurado ako na kapag mga ganitong oras ay may gising ng tao lalo na nasa probinsyal area pa yata ito.

Nakahinga ako ng maluwag ng makita ko ang isang maliit na tindahan, marahil ay kabubukas lang nito.

“Tao po! Ani ko sabay katok sa maliit na bintana nito.

“Ano po ‘yun?”

“Ate, makikiusap sana ako, baka may alam kayo dito na pwedeng maghatid sa akin pauwi?” Naluluha kong pakiusap sa maedad na babae.

“Diyos ko! Anong nangyari sayo iha? T-teka sandali lang at gigisingin ko ang aking asawa.” Natataranta na saad ng Ginang. Ilang sandali pa ay bumalik ito na kasama ang inaantok pa nitong asawa.

“Saan ba kita ihahatid, Ineng?”

“Sa Makati po.”

“Naku, napakalayo naman ng uuwian mo ineng hindi ko alam kung kakayanin ng tricycle ko.” Nabahala ako sa naging sagot sa akin ni tatay, kaya may pag-aatubili na inalok ko ito ng malaking halaga na may kasamang iyak.

“Twenty thousand, Tay! Parang awa niyo na, kailangan na ako ng anak ko. Pakiusap...” anya bago humagulgol ng iyak.

Marahil dala ng awa, kaya sa huli ay napapayag ko rin ito.”