หนี้สวาท

บทนำ

บทนำ

ชายวัย 50 ที่เดินเคียงคู่มากับหญิงสาวที่มีใบหน้าเศร้าหมอง

            "ไหนล่ะเงิน" เมษมองไปยังคนที่เข้ามาด้วยสายตาเกลียดชัง

กำพล หัวหน้าแผนกบัญชีที่ทำงานมากับเมษยาวนานจนเมษไว้ใจ แต่กลับยักยอกเงินในบริษัทของเมษไปเกือบ 20 ล้านบาทกำลังก้มหน้าก้มตาเพราะไม่อาจจะสบสายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจของเมษได้

            "คือ.. ผมยังไม่มีเลยครับท่าน"

ปัง!!

เมษทุบมือลงบนโต๊ะจนคนที่ยืนอยู่แถวนั้นสะดุ้งกันเป็นแถว

            "แกบอกว่าจะเคลียร์ให้ฉันวันนี้ งั้นไปคุยกันในตารางแล้วกัน" เมษว่าออกมาอย่างเหลืออด เขาอุตส่าห์ใจดี ยืดเวลาออกให้เพราะเห็นว่าเป็นคนเก่าแก่ที่ทำงานมาด้วยกันนาน แต่ความปราณีของเมษก็ต้องจบลง

            "อย่าจับผมเข้าคุกเลยนะคะครับท่าน ผมขอโทษผมขอผ่อนกับท่านได้รึเปล่าครับ" กำพลยกมือไหว้ขอร้อง

            "20ล้าน!! แกจะผ่อนฉันจนตายเลยมั้ย!" เมษตวาดคนที่นั่งอยู่กับพื้นด้วยดวงตาแข็งกร้าว

เขาเกลียด เกลียดคนที่ฉ้อโกงและไม่รู้จักบุญคุณคน

            "ออกไปได้แล้ว เตรียมตัวติดคุกได้เลย!" เมษพูดเสียงดังลั่น ก่อนจะหันหลังเพื่อขึ้นบนชั้นสอง

            "เดี๋ยวครับท่าน! ผม.. ผมมีลูกสาว.. "

            "พ่อคะ" หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

            "ถ้าแกไม่อยากเป็นลูกอกตัญญูแกก็อยู่เงียบๆ!" กำพลหันไปตวาดลูกสาว

            "ผมขอเวลา.. ผมจะไม่หนีไปไหน ผมจะกลับมาชดใช้หนี้ทุกบาททุกสตางค์ให้ท่าน"

            "แล้วแกจะเอาอะไรมายืนยันว่าจะไม่หนี" เมษมองลูกน้องเก่าด้วยสายตาที่ไม่ได้ลดความเกลียดชังลงเลย มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น..

            "ลูกหว้า.. ลูกสาวคนโตของผม.. ผมจะมารับเธอคืนในวันที่ผมใช้หนี้ท่านหมด" กำพลพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่

ยิ่งมองแบบนั้นเมษยิ่งเกลียดคนตรงหน้า เกลียดที่ขายแม้กระทั่งลูกสาวเพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องไปอยู่ในคุก

เมษมองไปยังผู้หญิงหน้าตาสะสวยที่มีใบหน้าเศร้าหมอง

            "เธอยอมเหรอ.." เมษหันไปถามด้วยสายตาพิจารณา

หญิงสาวที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมาสบตา

            "ค่ะ ดิฉันยอม" เธอตอบออกมา ใบหน้าสวยที่มองแบบนี้ช่างน่าสงสารนัก.. แต่เมษกลับมองว่าเธอไม่ต่างอะไรกับพ่อของเธอแม้แต่นิด!

            "ได้! ตกลงตามนี้! ส่วนเธอตามแม่บ้านไป" เมษตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกร้าว

ในเมื่อหน้าด้านที่จะมาเสนอกันแบบนี้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เมษจะไม่รับไว้..

.

.

มาค่า