เมื่อทั้งสองคนพากันมาหลบหลังโคนต้นไม้ใหญ่ อลันจึงช่วยหญิงสาวเอาเป้สนาม ที่แบกไว้ทางด้านหลังออกมาจากตัวให้ จากนั้นจึงหันมาจัดการของตัวเอง แล้ววางมันเอาไว้ใกล้ๆ กัน ก่อนที่ทั้งคู่จะหยิบเอาอาวุธที่มีอยู่ออกมาเตรียมความพร้อม
“ทำไมผู้พันถึงได้เชื่อคำพูดของหนูละคะ”
หญิงสาวหันมากระซิบถามคนข้างกันเบาๆ เพราะเธอรู้ว่าคนกลุ่มนั้น อีกนานกว่าจะมาถึง ซึ่งเซนเซียอยากจะนั่งพักก่อนนั่นแหละ
เดินแบกสัมภาระมาตั้งหลายชั่วโมงยังไม่ได้พัก มันก็ชักจะล้าๆ จนแทบจะก้าวขาไม่ออก อีกทั้งรองเท้าคอมแบทนั่นมันก็หนักเอาการ
หากเดินต่อไปก็อาจจะเจอกันระหว่างทาง และแน่นอนว่าคงต้องมีการปะทะ ซึ่งเซนเซียไม่ต้องการให้เสียเวลา หากไม่จำเป็นเธอก็ควรจะหลีกเลี่ยง
“ไม่ได้เชื่อ” อลันตอบกลับหญิงสาวมาเบาๆ
“อ้าว!ไหงงั้น?ละคะ” เซนเซียหลุดขำ ก่อนจะเงียบเสียงของตัวเองลงฟังเขาพูดต่อ
“ก็กำลังรอพิสูจน์อยู่นี่ไง...ว่าแต่พวกมันใกล้จะมาถึงเ
