Mafia Boss First Lady (SPG)

CHAPTER 5

**ATHENA’S POINT OF VIEW**

Akala ko’y tapos na ang impyerno, pero mali ako.

Mas lumala pa.

Pagod akong nakaupo sa gilid ng kusina matapos ang buong araw ng walang tigil na pagtratrabaho. Halos hindi ko na maramdaman ang katawan ko. Sakit, hapdi, at panghihina—iyon lang ang nararamdaman ko ngayon. Pero wala akong karapatang magpahinga. Hindi pa tapos ang pagpapahirap ni Benedict.

Nang marinig ko ang tunog ng pinto sa harapan, agad akong napatingin. Papalubog na ang araw, at alam kong dumating na siya. Pero hindi lang siya mag-isa. May narinig akong matinis na tawa.

At doon pa lang, alam ko na.

May kasama siyang babae.

Humakbang siya papasok, at kasunod niya ang isang babae na halatang hindi bago sa buhay niya. Maganda ito, may taas na parang modelo, nakaikling pulang damit na halos kita na ang lahat, at ang ngiti nito—ngiting mayabang, puno ng panlalait.

Nagsimulang bumilis ang t***k ng puso ko, hindi dahil sa selos, kundi dahil alam kong may mas masama pang mangyayari. Hindi siya basta babae lang na dinala niya rito. May pakay siya.

Napaatras ako nang lumapit ang babae sa akin.

"Siya ba ang asawa mo, babe?" tanong nito kay Benedict, ngunit hindi ako ang tinitingnan. Para bang wala akong halaga, parang isa lang akong hangin sa paligid.

Ngumiti si Benedict. Isang nakakalokong ngiti.

"Oo," sagot niya nang walang pakialam. "Pero huwag mong alalahanin 'yan. Isa na lang siyang alipin dito."

Parang may sumabog na dinamita sa dibdib ko. Hindi pa ba sapat ang ginawa niya? Hindi pa ba sapat ang lahat ng hirap na dinanas ko? Ngayon naman, gagawin niya akong alipin para sa babaeng ito?

Nagtawanan silang dalawa, at lalong nanlabo ang paningin ko sa galit at kawalan ng pag-asa.

"Athena, simula ngayon, susunod ka sa lahat ng utos ni Isabelle," malamig na utos ni Benedict. "Anuman ang ipagawa niya sa’yo, gagawin mo."

Nagkatitigan kami ni Isabelle. Kita ko ang kasamaan sa mga mata niya, ang kasiyahan sa pagdurusa ko. Hindi ko alam kung anong klase siyang babae, pero isa lang ang sigurado ako—hindi siya mabuti.

"Ayaw ko," mahina kong bulong, pero ramdam ko ang panginginig ng boses ko.

Mabilis ang naging reaksyon ni Benedict. Sa isang iglap, naramdaman ko ang matigas na sampal na dumapo sa pisngi ko. Napahawak ako sa mukha ko, namanhid ang balat ko sa lakas ng hampas niya.

"Uulitin mo?" malamig niyang tanong, ang titig niya’y puno ng banta.

Hindi ako sumagot. Hindi dahil sa paggalang kundi dahil alam kong wala akong laban.

Napangisi si Isabelle at lumapit sa akin. "Well, since ikaw na ang bagong katulong dito, gusto kong maglinis ka ng sapatos ko. Gamitin mo ang damit mo."

Natawa si Benedict. "Maganda 'yan."

Napatingin ako kay Benedict, umaasang may kahit kaunting awa sa kanya, pero wala. Wala siyang pakialam. Isa siyang halimaw na walang puso.

Nang hindi ako gumalaw agad, hinablot ni Isabelle ang buhok ko at itinulak ako pababa.

"Narinig mo ba ako? Linisin mo."

Hindi ako makapaniwala sa nangyayari. Hindi lang ako inaalipusta ng asawa ko, kundi pati na rin ng ibang babae. Isang babaeng wala naman talagang halaga sa kanya. Pero para sa kanila, isa na lang akong basahan.

Dahan-dahan akong lumuhod. Nanginginig ang kamay ko habang hinawakan ang sapatos niya. Naduduwal ako sa sarili kong ginagawa, pero wala akong magawa. Kahit ang dignidad ko, unti-unti na rin niyang ninanakaw.

Sa gilid ng paningin ko, nakaupo lang si Benedict sa sofa, umiinom ng alak habang pinapanood akong ginigisa sa sarili kong mantika. Wala man lang siyang intensyong pigilan ang ginagawa sa akin.

Tuloy-tuloy ang pang-aapi ni Isabelle. Pinaglinis niya ako ng buong bahay habang siya naman ay nagrerelax sa harap ni Benedict. Pinagsilbihan ko sila ng pagkain na ako rin ang nagluto, at kahit hindi pa ako tapos kumain, pinilit akong tumayo para kumuha ng alak para sa kanila.

Masakit. Hindi lang sa katawan, kundi sa loob.

Habang pinagmamasdan kong magkasama sila, tumatawa, nag-uusap, at ako naman ay isang anino lang sa tabi nila, unti-unti akong nauubos. Kung dati, tiniis ko ang pananakit ni Benedict dahil akala ko ay iyon lang ang kaya niyang gawin, ngayon, mas malala.

Ginawa niya akong alipin sa sarili kong bahay.

At mas masakit pa roon—hindi niya man lang ako pinagtanggol.

Dumaan ang buong gabi na ganito ang sitwasyon. Paulit-ulit akong inuutusan ni Isabelle na tila ba isa akong kasambahay nila, habang si Benedict naman ay aliw na aliw sa panonood ng pagpapahirap sa akin. Hindi ko alam kung bakit niya ginagawa ito, kung ito ba’y isang uri ng laro para sa kanya o isa itong matinding parusa para sa akin.

Ngunit kahit anong gawin niya, isang bagay lang ang malinaw sa akin.

Hindi ko na ito kayang tiisin.

Sa tuwing tinutulak ako pababa ni Isabelle, sa tuwing tinatawanan ako ni Benedict, unti-unting lumalaki ang apoy sa loob ko. Oo, mahina ako ngayon, pero hindi ibig sabihin na mananatili akong ganito.

-----------

Ayoko.

Ayokong marinig.

Ayokong isipin.

Pero kahit anong gawin ko, kahit anong takip ko sa tainga, kahit anong piring ko sa mata, hindi ko matakasan ang nakakabahalang tunog na nanggagaling sa kabilang kwarto.

Nakatalukbong ako ng kumot, nakasiksik sa sulok ng malamig kong kwarto, nanginginig sa sobrang galit, poot, at pandidiri. Ang bawat ungol ng babae, ang bawat malakas na tawa ni Benedict, ang tunog ng kama nilang parang sinasadya pang iparinig sa akin—lahat ng iyon, unti-unting kinakain ang natitirang lakas ko.

Mas lalo akong nanghina nang marinig kong parang sinadya pang lakasan ni Benedict ang boses niya.

"You're so good, baby," narinig kong sabi niya sa malademonyong boses niya.

Muli na namang nag-echo sa buong bahay ang halinghing ng babae, daig pa ang isang artista sa pelikulang malaswa. At ang mas lalong nagpabaliw sa akin? Ang hindi matinag-tinag na realization na ginagawa nila ito ng walang pakialam kung marinig ko.

Dahil para sa kanila, wala akong halaga.

Ang bahay na dapat ay tahanan ko, naging kulungan ko. At ang kwartong ito na dapat sana'y nagbibigay sa akin ng pahinga, naging lugar ng bangungot ko.

Hindi ko namalayan na mahigpit ko na palang kinakapit ang kumot ko, halos mapunit sa sobrang diin ng pagkakapit ko rito. Ang mga kuko ko'y halos bumaon na sa balat ko sa sobrang frustration.

Wala akong ibang maramdaman kundi matinding pandidiri.

Hindi ko alam kung anong mas nakakasuka—ang babaeng iyon na walang hiya ring nagpapagamit kay Benedict, o ang lalaking pinakasalan ko na ngayon ay walang pakundangang nilalapastangan ang natitira kong dignidad.

Pinikit ko nang mariin ang mga mata ko, pilit pinipigilan ang pag-agos ng luha. Hindi ko sila bibigyan ng kasiyahang makitang umiiyak ako. Kahit wala sila rito, kahit hindi nila ako nakikita, hindi ko hahayaan na malaman nilang nadudurog na ako.

Pero paano?

Paano mo pipigilan ang sariling madurog kung ang mismong dahilan ng pagkasira mo ay nasa loob ng bahay mo?

Muli akong napasinghap nang marinig kong bumukas ang pinto sa kabilang kwarto. Ang tunog ng mga yapak sa sahig ay lumakas, palapit nang palapit sa kwarto ko.

Natahimik ako, pero hindi ko naitago ang paninigas ng katawan ko.

Dahan-dahang bumukas ang pinto ko.

Hindi ako lumingon, pero ramdam ko ang presensya niya. Ang malamig na hanging dala niya. Ang bigat ng titig niya sa likod ko.

Hanggang sa nagsalita siya.

"Athena," tinawag niya ako, ang boses niya'y mabagal, halos puno ng pang-aasar.

Hindi ako sumagot.

Narinig ko ang mahina niyang tawa bago pa siya muling magsalita.

"Nakatulog ka ba?"

Napakagat ako sa labi ko, pilit pinipigilang sumagot.

"Sayang naman. Ang ingay pa naman namin."

Napapikit ako nang mariin, kinakalma ang sarili. Ayokong ibigay sa kanya ang reaksyong gusto niya.

Bigla akong nakaramdam ng kamay na marahas na humablot sa buhok ko, pilit akong pinapaharap sa kanya. Napasinghap ako, pero hindi ako nagpakita ng kahit anong sakit sa mukha ko.

Nang magtama ang mga mata namin, nakita ko ang mapanuksong ngiti sa labi niya. Ang kasiyahan sa mga mata niya habang pinagmamasdan ang pagdurusa ko.

"Ba’t ang tahimik mo?" tanong niya, pilit akong hinahamon.

Tinitigan ko lang siya. Wala akong balak sagutin siya.

Muli siyang tumawa at hinila pa ang buhok ko, dahilan para mapatingala ako sa kanya.

"Masakit ba?" bulong niya.

Alam kong may gusto siyang marinig mula sa akin. Siguro gusto niyang umiyak ako, magmakaawa, magpakita ng takot. Pero hindi ko siya bibigyan ng ganung kasiyahan.

Kaya nanatili akong tahimik.

Muli niyang hinila ang buhok ko bago niya ako marahas na binitawan. Napakapit ako sa ulo ko, pero hindi ko siya tiningnan.

"Tsk. Nakakasawa ka na," malamig niyang sabi. "Wala ka nang ibang silbi kundi ang paglaruan."

At pagkatapos ng mga salitang iyon, lumabas siya ng kwarto ko, iniwan akong wasak na naman.

Nang marinig kong nagsara ang pinto niya, doon na lang ako tuluyang huminga nang malalim.

Muli kong niyakap ang sarili ko.

Kailan matatapos ang bangungot na ‘to?

Hanggang kailan ko kakayanin?

At mas mahalaga—paano ko siya mapapabagsak?