บทที่ 27
โชติรสกับตระกูลกล่าวขอบคุณคุณหมอแล้วเดินตามพยาบาลไปยังเตียงภายในห้องฉุกเฉิน โดยมีไบรอันตามไปด้วยอีกคน แวบแรกที่เห็นพี่สาวนอนอยู่บนเตียงเธอถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความสงสาร พยายามเช็ดให้แห้งแต่มันก็ยังไหลออกมาใหม่
โชติกากุมมือของน้องสาวเอาไว้ ตอนนี้อาการปวดท้องของเธอหายไปแล้วเพราะหมอฉีดยาระงับปวดให้ เธอจึงยิ้มได้แบบไม่ต้องฝืนเหมือนในตอนแรกอีก
“ร้องไห้ทำไมพี่ยังไม่ตายซะหน่อยไอ้หมูอ้วน” เธอหยอกเย้าแต่ในใจนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา ฝืนตัวเองเต็มที่ไม่ให้แสดงความโศกเศร้าออกมา ไม่ว่าจะเป็นทางตาหรือทางเสียง
“จะบ้าหรือไงพี่นุ่ม พี่นุ่มจะตายได้ยังไงกะอีแค่เป็นซีสต์” เธอยิ่งร้องหนักกว่าเดิม แต่เป็นการร้องไห้ที่ดีใจมากกว่า เพราะตอนนี้เธอรู้แล้วว่าพี่สาวไม่ได้เป็นโรคที่น่ากลัวแต่อย่างใด จึงสบายใจคลายกังวลลงมาก
ร่างกายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงชาดิกไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อได้ยินคำพูดของน้องสาว เธอ
