My memory is you

บทที่ 4

*Nat talk*

เป็นเวลาหนึ่งวันแล้วที่ฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองความจำเสื่อม จำใครไม่ได้ แม้กระทั่งตัวเอง ฉันตื่นขึ้นมาในห้องสีขาว พบผู้ชายคนหนึ่ง เขาดูอบอุ่น แต่ทำไมใจฉันมันรู้สึกหวาดกลัวทุกคนบนโลกนี้กันนะ

เขาพาฉันออกจากโรงพยาบาล หาข้าวให้กิน ให้ที่อยู่อาศัย และตั้งชื่อใหม่ให้ฉัน 'แนท' ส่วนตัวเขาชื่อไนท์

ตอนแรกฉันกลัว และไม่ไว้ใจเขา แต่ฉันรับรู้ได้จากสายตาและไออุ่นจากมือของเขาว่าเขาจะไม่ทำร้ายฉัน เขาจะปกป้องดูแลฉัน เขาจะไม่ให้ใครมาทำร้ายฉัน

ถึงแม้จะมีบางครั้งที่เขาอารมณ์เสียใส่ฉัน แต่นั่นก็เพราะฉันไปยุ่งวุ่นวายเอง ฉันยอมรับว่าตกใจและกลัวมาก ไม่ใช่กลัวเขาจะทำร้าย แต่กลัวเขาจะไล่ให้ฉันไปจากเขา ถ้าเขาไล่ฉันไป ฉันจะทำยังไง ฉันไม่รู้จักใครเลย

ตอนนี้เขากำลังขับรถพาฉันไปซื้อเสื้อผ้า เพราะฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่เลย

"เลือกไปหลายๆชุดนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน"

เขาบอกกับฉันในระหว่างที่ฉันกำลังเลือกดูเสื้อผ้าอยู่ 2-3 ชุด

"เอาไปอีก" เขาบอกซ้ำมา

"พอแค่นี้ดีกว่า หมั่นซักบ่อยๆเอาก็ได้"

เขาคงขี้เกียจจะเถียงกับฉัน จึงหันไปพูดกับพนักงานในร้านบางอย่าง จากนั้นพนักงานในร้าน 2 คนก็ผลัดกันเอาชุดมาให้ฉันลองจนเหนื่อย รวมทั้งชุดชั้นในด้วย

"พอแล้วได้ไหม แนทกลัวไม่มีเงินใช้คืน"

"ตามใจ"

เขาหันไปบอกกับพนักงานให้คิดเงินชุดทั้งหมดของฉัน

"อยากกินอะไรอีกไหม" เขาหันมาถามฉัน ตอนเรากำลังจะกลับไปขึ้นรถ

"ไม่แล้ว เหนื่อย อยากนอน"

เขาถือถุงเสื้อผ้าทั้งหมดของฉัน พากลับคอนโด

เขาเป็นใครก็ไม่รู้ ที่ฉันไม่รู้จัก และเขาก็ไม่รู้จักฉันเหมือนกัน แต่เขากลับดูแลฉันขนาดนี้ ฉันไว้ใจเขา ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องกลัวเขาอีกแล้ว

*Nat talk*

ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบ 2 เดือนแล้วที่ฉันอยู่ที่คอนโดนี้กับเขา ทุกๆวัน ฉันกับเขาแทบไม่ได้คุยกัน ยกเว้นวันหยุดของเขา เพราะเขาต้องออกไปดูแลร้านตั้งแต่ 6 โมงเย็น กลับมาอีกทีก็เกือบเช้า แล้วก็นอนยาวถึงบ่ายแก่ๆเลยทีเดียว ทำให้ฉันค่อนข้างเหงาอยู่บ้าง แต่ฉันก็พยายามหาอะไรทำอยู่เสมอ ที่พอทำเองได้

วันนี้ฉันตื่นขึ้นมาตอน 8 โมงเช้า รีบลุกไปอาบน้ำ เตรียมกับข้าวง่ายๆที่เขาเคยสอนเอาไว้ไม่กี่อย่าง รอให้เขาตื่นมากินตอนบ่าย มันกลายเป็นกิจวัตรของฉันไปแล้ว

แต่เมื่อฉันเปิดประตูห้องนอนออกไป ก็พบกับความว่างเปล่าของโซฟาหน้าห้องที่เขาเคยนอนทุกวัน ...เขาไปไหน

'คงจะกำลังกลับ'

คิดได้อย่างนั้นแล้ว ฉันก็เดินไปเปิดตู้เย็น แต่ก็พบกับความว่างเปล่าอีกครั้ง ของสดในตู้เย็นหมดเสียแล้ว เหลือแต่เพียงน้ำเปล่าและเบียร์กระป๋อง ที่เขาสั่งห้ามไม่ให้ฉันแตะต้อง

'ทำยังไงดี หิวแล้วด้วย'

ฉันเดินไปมาในห้อง หาอย่างอื่นทำ แต่ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว ฉันกวาดและถูห้อง เก็บจานล้าง เอาเสื้อผ้าไปส่งซัก ตอนนี้ฉันคงทำได้แค่นั่งรอใช่ไหม... ไนท์อยู่ไหน

นี่ก็เย็นแล้ว... ฟ้าเริ่มมืด แต่เขาก็ยังไม่กลับมา

'หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา ?!'

ตอนนี้ฉันห่วงเขามากกว่าตัวเองที่กำลังหิวเสียอีก ฉันจะติดต่อเขาได้ยังไงนะ ป่านนี้แล้ว

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง รายการทีวีที่ฉันมักจะดูก่อนเข้านอนตอน 4 ทุ่ม กำลังจะจบลงในอีกไม่ถึง 10 นาที แต่เขาก็ยังไม่กลับมา

เห้อ เกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมเขาหายไป หรือฉันไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ

... หรือเขาอาจจะเบื่อที่ต้องอยู่กับคนความจำเสื่อมอย่างฉัน

... เขาจะกลับมาไหม