My memory is you

บทที่ 5

"มึงไม่กลับคอนโดหรอวะไอ้ไนท์" ตะวันเดินมาตบบ่าผมที่กำลังเคลียงานบนโต๊ะตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นจนตอนนี้ข้ามมาอีกวันแล้ว

"กูจะเคลียงานไว้ล่วงหน้าสัก 2-3 วัน"

"ทำไมวะ" ไอ้ภูถามเสริมขึ้นมา

"กูจะลา ช่วงที่กูไม่อยู่พวกมึงก็ดูร้านไปก่อนละกัน"

"ลาไปไหนวะ ปกติมึงไม่เคยลา"

"เออนั่นดิ"

ทั้งตะวันและภูผาจ้องผมเขม็งอย่างสงสัย ถูกแล้วครับ... ตั้งแต่เปิดร้านมา 3 ปี ผมไม่เคยลาเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้ผมมีความต้องการที่จะลา เพื่อที่จะมีเวลาดูแลใครสักคน ...ใครที่รอผมอยู่ในคอนโดนั้น

"มึงมีอะไรที่ไม่บอกกูหรือเปล่า ?"

ภูผาถามผมเสียงเรียบๆ ดูก็รู้ว่าพวกมันห่วงผม

"กูแค่เหนื่อย อยากพักผ่อนซะหน่อย พวกมึงไม่ต้องห่วง"

"เออๆ มีไรให้ช่วยก็บอก กูไปละ"

ผมพยักหน้าส่งๆให้มันไป อีกนิดเดียวเท่านั้นงานของผมก็จะเสร็จเรียบร้อย ป่านนี้เธอจะเป็นยังไงนะ หวังว่าคงไม่ทำห้องเละเทะไปหมดนะ

เมื่องานผมเสร็จเรียบร้อยผมรีบคว้ากุญแจรถบึ่งกลับคอนโดทันที ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเช้าแล้ว ผมมีความคิดจะซื้อโจ๊กเข้าไปรอเธอตื่นขึ้นมากิน

'เกิดอะไรขึ้นกลับผมกันแน่ ทำไมผมต้องห่วงเธอ ทำไมต้องแคร์เธอ'

ตอนนี้ผมอยู่หน้าห้องแล้ว เป็นเวลา 7 โมงเช้า ผมออกจากห้องไปเมื่อวันก่อนตอน 6 โมงเย็นและไม่ได้กลับมาเลยเกือบ 2 วัน ทุกอย่างในห้องยังคงเรียบร้อยเหมือนเคย ผมแกะถุงโจ๊กใส่ถ้วยไว้รอเธอตื่นมา

"ไนท์ !! กลับมาแล้วหรอ ฮือๆๆๆ"

เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาเจอผมก็รีบวิ่งเข้ามากอดผมแล้วร้องไห้ใส่ผมอย่างหนัก สะอื้นจนตัวโยน

"กลับมาแล้วๆ เป็นอะไร"

"ไนท์ไปไหนมา แนทหิว แนทไม่ได้กินอะไรเลย แนทเหงา แนทเป็นห่วง ไนท์ไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

เธอรัวคำถามใส่ผม พร้อมกับทำหน้าเลิ่กลั่ก

"ไนท์ไม่ได้เป็นอะไร แล้วทำไมหิวแล้วไม่หาอะไรกิน"

"ไม่มีอะไรให้แนทกินเลย ของสดในตู้เย็นหมดตั้งแต่วันก่อนแล้ว"

เธอพูดพลางเดินไปเปิดตู้เย็นให้ผมดู ในนั้นมีเพียงน้ำเปล่าแบะเบียร์กระป๋องของผมเท่านั้น นี่เธอไม่ได้กินอะไรตลอดเวลาที่ผมไม่กลับมาที่นี่งั้นหรอ เธอต้องใช้ความอดทนสักแค่ไหนกัน

'มึงนี่มันห่วยแตก !!!'

ผมสบถด่าตัวเองในใจอย่างหัวเสีย ป่านนี้เธอคงหิวจนไส้กิ่วไปหมดแล้ว

"งั้นมานี่มา ไนท์ซื้อโจ๊กมาให้กินแล้ว"

"ไหนๆ หิวจังเลย"

เธอกระโดดตามผมมายังโต๊ะกินข้าวที่มีชามโจ๊กวางอยู่ 2 ชาม ผมมองเธอนั่งลงตักโจ๊กเข้าปาก

"อร่อยมากเลยไนท์" เธอเงยหน้ามายิ้มให้ผมจนตาปิด

"เอาอีกไหม เอาของไนท์กินไปก่อนเลย"

"ไม่เอา กินด้วยกันสิ"

เธอคะยั้นคะยอให้ผมกินข้าวพร้อมเธอ นี่ผมไม่ได้กินข้าวกับเธอมานานเท่าไรแล้วนะ เธอคงเหงาน่าดูเลย

"เหงาไหม" ผมถามเธอเมื่อเห็นว่าเธออิ่มแล้ว

"ก็มีบ้าง อยู่คนเดียวนิ"

"อยากไปเที่ยวไหมล่ะ จะพาไป"

"ไปสิๆ แต่ว่าไนท์ต้องทำงาน จะมีเวลาพาแนทไปหรอ" เธอถามผมเสียงเศร้า เพราะเธอรู้ดีว่าผมทำงานทุกวัน ไม่มีวันไหนที่จะหยุดพักผ่อนเลย

"พอดีได้ลา 2-3 วันน่ะ ไปเก็บเสื้อผ้าเถอะ จะได้รีบไปกัน"

"จะไปไหนหรอ ทำไมต้องเก็บเสื้อผ้าด้วย"

"ทะเลไง ไปไหม" ผมตอบพลางยกชามโจ๊กไปเก็บที่ซิ้งค์พร้อมกับเริ่มลงมือล้าง

"ไปสิ ! เย้ๆๆๆ" เธอลุกขึ้นกระโดดไปมาเหมือนกับเด็กเล็กๆ แล้วก็วิ่งเข้าห้องไป คาดว่าเธอคงจะกำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ จะว่าไปเธอก็น่ารักนะ

ส่วนผมหลังจากที่ล้างชามเสร็จแล้ว ก็เปิดห้องเล็กที่ผมใช้เป็นห้องเก็บของใช้ของผม เพื่อให้เธอได้ใช้ห้องนอนอย่างเต็มที่ ผมหยิบเสื้อผ้ามาไม่กี่ชุดกับของใช้ส่วนตัว แต่สายตาผมมันกลับไปเห็นอะไรบางอย่างที่ตกอยู่ที่พื้น

รูปถ่ายของผมกับแพร เมื่อครั้งยังมีความสุขด้วยกัน แต่ทุกอย่างมันจบลงไปตั้งแต่วันที่แพรเลือกผู้ชายคนนั้นแทนที่จะเป็นผม

ก่อนหน้านี้ผมอาจจะจมกับความเจ็บปวดที่แสนยาวนาน แต่ตอนนี้ผมมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ มีอีกคนที่อยู่ในความดูแลของผม ผมยอมรับว่าลืมความเจ็บปวดไปหมดสิ้นแล้ว

"ไนท์เสร็จรึยัง แนทรอนานแล้ว" เสียงแนทเรียกหาผมอยู่นอกห้อง เธอจะไม่เข้ามาในนี้ นอกจากเอาผ้าไปส่งซักให้ผม นั่นเพราะผมสั่งห้ามไม่ให้เธอเข้ามาในนี้

"เสร็จแล้วๆ" ผมขยำรูปนั้นปาทิ้งในถังขยะ พร้อมกับยกกระเป๋าออกจากห้องมาก็พบว่าแนทกำลังนั่งรอผม เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวที่ผมเลือกให้เธอครั้งก่อน เธอดูน่าทะนุถนอม ยิ่งตาใสๆเป็นประกายของเธอที่จ้องมองมาที่ผม ทำให้ยิ่งน่ารักมากขึ้นไปอีก

"ไหนของ ไปกันได้แล้ว"

ผมเดินไปยกกระเป๋าของแนทมาถือและเดินนำออกจากห้อง ปล่อยให้แนทเป็นคนล็อกประตูห้องเอง

ท่าทางเธอดูร่าเริง แจ่มใสซะเหลือเกิน ก็แน่ล่ะ... ตั้งแต่เธอฟื้นและออกจากโรงพยาบาล เธอก็อยู่แต่ในห้อง ไม่ได้ออกไปไหนเลย เป็นผมก็คงเบื่อน่าดู

ผมพาเธอขับรถไปเรื่อยๆ โดยไม่ลืมซื้อขนมไว้ให้เธอบนรถด้วย ระหว่างทางเธอได้แต่หันซ้ายทีขวาที ดูนั่นดูนี่ ชวนผมคุยไปเรื่อย แต่เธอก็ยังดูกลัวผู้คนรอบตัวอยู่เสมอ