My memory is you

บบที่ 2

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเช้าแล้ว ผมฝากให้พยาบาลคอยดูเธอคนนั้นแทนผมที่กำลังจะออกไปหาอะไรรองท้องสักหน่อย จริงๆผมไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ออกจะห่ามด้วยซ้ำ แต่เธอดันมาเจ็บต่อหน้าผม จะให้ผมอยู่เฉยๆไม่รู้สึกอะไรก็ยังไงอยู่

ผมลืมความเจ็บปวดที่หัวใจไปชั่วขณะ กลายเป็นความเป็นห่วงเข้ามาแทนที่ ผมภาวนาให้เธอฟื้นเร็วๆจะได้ถามเธอว่าบ้านอยู่ไหน จะได้จบสิ้นเรื่องราวนี้เสียที ใช่ว่าผมจะมีเวลามาเฝ้าไข้เธอมากมาย ผมเองก็ต้องดูแลร้านอยู่ตลอด เพราะร้านผมเปิด 24 ชม. คนอย่างผมจะมีเวลาดูแลใครได้อย่างที่แพรบอก

ผมกลับขึ้นมาเฝ้าเธอต่อจากพยาบาล เธอยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย เธอมีผมสีดำขลับ เงางาม ใบหน้าซีดเซียวแต่ยังคงความสวยเอาไว้ เธอสวยมากทีเดียว ร่างบางนั้นดูยังไงก็สูงไม่ถึง 165 ซม.

'เธอช่างดูผอมบางเหลือเกิน เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันนะ ถึงออกมาให้รถชนแบบนี้ ?'

ผมคิดกับตัวเองพลางจิบกาแฟที่ถือติดมือขึ้นมา

ครืด~ ครืด~ ครืด~

โทรศัพท์ผมสั่นอยู่ในกางเกงอย่างน่ารำคาญ

"มีไรวะ" ผมถามเสียงขุ่น

"มึงโอเคป่าววะ กูไปหามึงที่คอนโดไม่เจอ" ตะวันถามผมกลับ มันเป็นห่วงผมออกนอกหน้าเสมอ จนบางครั้งผมคิดว่ามันเป็นเก้งกวาง แต่ก็ไม่ใช่เพราะเมียมันนอนท้องโย้ใกล้คลอดอยู่ที่บ้าน

"กูโอเค แค่ออกมาหาที่เปลี่ยนบรรยากาศ" ผมโกหกมันไปงั้น เพราะถ้าบอกว่าอยู่โรงพยาบาลมันคงกระวีกระวาดมาที่นี่แน่ๆ

"มึงโอเคก็ดีแล้ว พวกกูเป็นห่วง มีไรบอกกูได้เว้ย"

"เออๆ แค่นี้นะ" ผมรีบตัดสาย เพราะเห็นว่าเธอตรงหน้ากำลังจะฟื้น

"สวัสดีค่ะ คุณเป็นใครคะ"

คำถามแรกที่เธอถามผม ดูจากสีหน้าแล้ว เธอคงจะเจ็บเนื้อตัวน่าดู

"ไม่ต้องรู้จักฉันหรอก เธอน่ะชื่ออะไร บ้านอยู่ไหน เบอร์โทรคนรู้จักล่ะ บอกฉันมา ฟื้นแล้วจะพาไปส่งบ้าน" ผมรัวคำถามใส่เธอ ด้วยอยากจะพาเธอกลับบ้าน เธอน่าจะอยากเจอพ่อแม่พี่น้อง

เธอทำหน้าเหวอใส่ผม ก่อนจะเอามือกุมหัวตัวเองแล้วเริ่มดิ้นพร้อมกับส่งเสียงร้อง

"โอ๊ย ช่วยด้วย ปวดหัว... ช่วยด้วย"

ผมถลาเข้าไปหาเธอ พร้อมกับกดปุ่มเรียกพยาบาล

'ทำบ้าอะไรวะ จะรีบถามทำไม เกิดเธอปวดหัวตายจะทำยังไงเนี่ย !!!'

ผมได้แต่สบถด่าตัวเองในใจ

"นี่เธอไหวไหม พยาบาลกำลังมาแล้ว อดทนนะ"

เธอพยักหน้าตอบรับผม น้ำตาเธอรินไหลลงอาบสองแก้มซีด บอกให้รู้ว่าเธอทรมานขนาดไหน

"ขอหมอดูอาการคนไข้หน่อยนะครับ เชิญญาติออกไปรอนอกห้องสักครู่"

ผมละจากเธอออกมายืนรอหน้าห้อง ภาวนาเป็นครั้งที่ล้านให้เธอปลอดภัย และจะพาเธอกลับบ้านซะ

ผมเดินวนไปวนมาหน้าห้องอยู่พักใหญ่ จนหมอเดินออกมาจากห้องพร้อมพยาบาล

"คนไข้ไม่มีส่วนไหนบาดเจ็บนะครับ มีเพียงรอยฟกช้ำ และที่สำคัญ..."

"อะไรหมอ รีบๆบอกมาสักที อย่าลีลา"

"... เธอความจำเสื่อมครับ ความจำของเธอหายไป แต่จะกลับมาแน่นอน ซึ่งหมอเองก็บอกไม่ได้ว่าเมื่อไร อาจจะค่อยๆกลับมาจนครบหรือกลับมาครบทีเดียวเลยก็ได้"

"....."

"ถ้าคุณต้องการพาเธอกลับไปรักษาต่อที่บ้าน ผมจะให้เจ้าหน้าที่เตรียมเอกสารให้"

"...ครับ"

ผมพูดอะไรไม่ออก เธอโชคร้ายกว่าที่ผมคิด เธอบาดเจ็บ เธอความจำเสื่อม เธอไม่รู้จักใครเลย แม้กระทั่งตัวเอง แล้วผมจะดูแลเธอยังไง ผมจะทำยังไงต่อไป

ผมเปิดประตูเข้าไปพบว่าเธอกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง

"ตกลงฉันเป็นใครคะ"

ผมลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงเพื่อคุยกับเธอ

"ฉันก็ไม่รู้... เธอจำอะไรไม่ได้เลยหรอ"

"... ไม่เลย คุณไม่รู้จักฉัน แล้วทำไมคุณมาอยู่ที่นี่กับฉัน"

"ฉันพาเธอมา"

เธอเงียบไป และก้มหน้าเหมือนเด็กที่กำลังเสียใจและกลัว

"เธอฟังฉัน เธอยังจำไม่ได้ไม่เป็นไร ไปอยู่กับฉันก่อน ไม่ต้องกลัว"

เธอเงยหน้าขึ้นและปล่อยโฮใส่ผมยกใหญ่

ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเธอกำลังกลัวอะไรบางอย่าง ..?