บทที่ 3
1221 Words
ผมพาเธอออกจากโรงพยาบาลตอนบ่ายวันนั้น เธอไม่มีอะไรติดตัวมาเลย นอกจากเสื้อผ้าที่ติดตัวเธอมา
"หิวไหม" ผมถามเมื่อพาเธอขึ้นรถมาแล้ว
"นิดหน่อย"
เธอตอบผมสั้นๆ นั่งกอดตัวเองไว้เหมือนกับกลัวผมจะทำร้ายเธอ
"นี่ จะกลัวอะไร ถ้าฉันจะทำอะไรเธอ ฉันทำตั้งแต่เธอนอนนิ่งเป็นขอนไม้อยู่บนเตียงโรงพยาบาลแล้ว"
เธอเงียบไป พยักหน้าช้าๆ เธอดูบอบบางทั้งร่างกายและจิตใจ เหมือนภายในใจลึกๆแล้ว เธอกำลังกลัวอะไรจนฝังใจ ถึงแม้ความจำจะลบเลือนแต่ความกลัวไม่หายไปด้วย
"เอาเถอะ ฉันจะพาไปกินข้าว เธอชอบชื่ออะไร ฉันจะได้เรียกถูก"
ผมสตาร์ทรถและขับออกจากโรงพยาบาลช้าๆ
"ไม่รู้ คุณจะให้ฉันรู้ได้ยังไง ฉันตื่นมาก็มีแต่คุณ ฉันไม่รู้จักตัวเองด้วยซ้ำ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าตัวเองชอบอะไร" ผมนิ่งอึ้ง ตั้งแต่เธอตื่นมา ครั้งนี้เธอพูดกับผมยาวที่สุด
'นั่นสินะ เธอจำอะไรไม่ได้ จะให้เธอมาตอบคำถามอะไรได้'
"ฉันชื่อไนท์นะ ฉันจะเรียกเธอว่าแนทแล้วกัน"
"...แนท ฉันชอบนะ"
เธอยิ้มให้ผมเป็นครั้งแรก เป็นยิ้มที่ดูแล้วเศร้ามากกว่าสุข ทำให้ผมยิ่งสงสัยในตัวเธอมากขึ้นไปอีก
ผมพาเธอกินข้าวข้างทางง่ายๆ เธอกินได้น้อยมากๆจนผมไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงผอมแห้งแบบนี้
"กินเยอะๆ จะได้หายไวๆ จะได้รีบๆกลับบ้านซะ" ผมพูดพร้อมกับมองเธอที่กำลังเคี้ยวข้าวช้าๆ
"คุณอยากให้ฉันไปหรอ..."
"ใช่สิ ป่านนี้พ่อแม่เธอคงตามหาให้วุ่นแล้ว"
"แต่ทำไมฉันรู้สึกว่า... ฉันไม่มีพ่อแม่"
ผมชะงักกับคำพูดของเธอ อะไรทำให้เธอคิดแบบนั้นกันนะ ผมรู้ว่าจะต้องเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้นกับเธอแน่ๆ
"ต้องมีสิ ใครจะเกิดมาไม่มีพ่อแม่"
ณ คอนโดxxx
ผมพาเธอเดินเข้าคอนโดมา ดูเหมือนเธอกลัวทุกคนรอบตัว สังเกตได้จากอาการตัวสั่น สายตาที่หวาดระแวง
เธอวิ่งมาเกาะแขนผมแน่น น้ำตาร่วงเผาะ "อย่าทิ้งฉันนะ อย่าทิ้งฉัน อย่าให้ใครมาเอาฉันไปนะ นะ ฉันกลัว"
ผมมองเธอที่ตัวสั่นราวลูกนก เธอเกาะแขนผมพร้อมกับซุกหน้าบนอกผม เธอสะอื้นหนักมาก ผมยอมรับว่าตกใจกับอาการของเธอตอนนี้มาก
"ไม่มีใครพาเธอไป แนท ที่นี่ไม่มีใครทำร้ายเธอ"
ผมจูงมือเธอขึ้นมาถึงห้อง ไขกุญแจ และให้เธอเข้ามานั่งรอตรงโซนนั่งเล่น ส่วนผมเข้าไปจัดการกับห้องนอนรกๆนั่นให้เธอ
"นั่งรออย่าเดินไปไหนนะ"
ผมตะโกนออกไปหวังจะให้เธอตอบรับผมสักคำ แต่เงียบกริบ
"ได้ยินไหม แนท"
"...."
"แนท !!!"
เพล้ง !!!!!!!!!
เสียงของตกแตกหลังสิ้นเสียงผม ทำให้ผมรีบวิ่งออกจากห้องออกไปหาเธอ
ภาพที่ผมเห็นคือเธอกำลังจะล้างจานที่กองอยู่ในซิ้งค์จนล้นออกมา
"ทำอะไร !"
"ฉันขอโทษ ฉันแค่อยากช่วยล้างให้ เพราะเห็นว่ามันเยอะมากแล้ว แต่ฉันตกใจเสียงคุณมันก็เลยหล่นแตก..."
"บอกให้นั่งเฉยๆไง ฟังไม่รู้เรื่องหรอ จะมายุ่งทำไม!!!!"
ผมตวาดเสียงดังลั่นห้อง เห็นเธอผวาจนตัวโยน ไม่นานน้ำตาใสๆก็ไหลลงอาบแก้มนวลของเธอ เธอวางมือจากจานและฟองน้ำ เดินผ่านผมไปช้าๆ และนั่งลงที่โซฟาที่ผมสั่งให้เธอนั่งตอนแรก เธอนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ
เฮ้อ ผมทำอะไรลงไปกัน
"แนท... อย่าร้องเลยน่า"
"ฉันขอโทษ อย่าไล่ฉันเลยนะ ฉันแค่อยากช่วย ขอโทษที่ยุ่งแล้วก็ขอโทษที่ทำแตก"
เธอไม่ยอมเงยหน้ามาคุยกับผมตรงๆ ยังคงซุกหน้ากับเข่าตัวเองแบบนั้น
ภายใน 1 วันเธอร้องไห้กับผมหลายครั้ง จนผมเริ่มมั่นใจว่าเธอต้องมีอะไรที่ฝังใจมากๆแน่
ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่...
เย็นนี้ผมทำอาหารง่ายๆให้เธอกิน ดูท่าทางเธอจะไว้ใจผมมากขึ้น ความหวาดกลัวที่เธอมีต่อผมดูจะจางหายไป เธอยิ้มบ่อยขึ้น สีหน้าแจ่มใสดูมีเลือดฝาด ...เธอสวย
"ฉันชอบกินอันนี้" เธอชี้จานผัดถั่วลันเตาใส่กุ้ง พร้อมกับยิ้มให้ผม
"รู้จักไหม ?" ผมถามเธอ เพราะคิดว่าเธอคงจะจำอะไรง่ายๆได้บ้าง
"ไม่รู้สิ แต่เหมือนเคยกินนะ" เธอตอบแต่ไม่มองหน้าผม เพราะกำลังง่วนกับการกิน
"แนท ต่อไปห้ามเรียกว่าคุณกับฉัน เข้าใจไหม"
"ทำไมล่ะ ไม่ชอบหรอ" เธอถามผมพร้อมกับทำตาใสใส่ผม
"มันสุภาพเกินไป เรียกชื่อก็พอ"
เธอพยักหน้าตอบผม ก่อนจะขอข้าวเพิ่มอีกจาน เห็นเธอกินได้มากขึ้น ผมก็ดีใจ แต่ทำไมผมต้องดีใจ ? เธอก็แค่คนป่วยที่ไม่รู้จักใครนอกจากผม สักวันเธอก็จะจำได้ แล้วก็อาจจะลืมผมซะ
"รีบกินซะ จะพาไปซื้อเสื้อผ้า" ผมพูดเมื่อเห็นว่าเธอกินใกล้จะหมดจานแล้ว
"ซื้อทำไมหรอ ไนท์ไม่มีใส่หรอ น่าสงสารจัง" เธอเอียงคอมองผม ทำหน้าตาว่าสงสารผมจริงๆ
"แนทต่างหากที่ไม่มี นึกดูสิว่าตั้งแต่แนทฟื้นมาจนกลับมาที่นี่ แนทมีอะไรติดตัวมาบ้าง"
สิ้นคำผม เธอนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรวบช้อนวางไว้ข้างจาน นี่ผมพูดอะไรผิดไป
"แนทไม่มีเงิน แนทคงซื้อเสื้อผ้าตอนนี้ไม่ได้"
"ก็ออกให้ก่อน กลับบ้านได้เมื่อไรค่อยเอามาคืนก็ได้"
"ไนท์อยากให้แนทไปอีกแล้วหรอ แนทไม่รู้จักใคร ไนท์จะให้แนทไปไหน แนทรู้จักไนท์คนเดียว"
เธอเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ถ้าเป็นคนปกติที่ความจำครบถ้วนแล้วร้องไห้บ่อยขนาดนี้ ผมคงรำคาญไปแล้ว แต่นี่เธอป่วย จะให้ผมทำอะไรได้ นอกจากปลอบเธอ
"... แนท สักวันแนทก็ต้องจำได้ แนทก็ต้องกลับบ้านไปหาพ่อแม่ ครอบครัวของแนท ไนท์เป็นแค่คนอื่นที่ต้องคอยดูแลแนทในช่วงนี้ แนทจะอยู่กับไนท์ตลอดไปไม่ได้"
"ไม่ ! แนทไม่อยากเจอครอบครัว แนทกลัว กลัวใครจะมาเอาแนทไป แนทจะอยู่กับไนท์"
เธอลุกขึ้นและวิ่งเข้าห้องนอนไป เธอล็อคห้องและร้องไห้อยู่ในนั้นอยู่นาน จนเสียงเริ่มเงียบลง เธอเปิดประตูออกมา เดินมาหาผมที่นั่งรอเธออยู่ที่โซฟา
"อย่าให้แนทไปเลยนะ"
เธอนั่งลงที่พื้นต่อหน้าผม ขอร้องให้เธออยู่กับผมไปตลอด
"โอเคๆ ไปซื้อเสื้อผ้ากัน"
"จริงนะ เย้ๆ ไนท์ใจดีที่สุด"
เธอกระโดดขึ้นมากอดผม ท่าทางราวกับเด็กตัวน้อยๆที่ต้องการความรัก ความเอาใจใส่
- Writer
