Prae talk
ชีวิตของฉัน มันช่างน่าสมเพช ตั้งแต่จำความได้ ฉันก็โตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า จนอายุ 12 ปี ผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางดูมีอันจะกินก็มาที่นี่ 'คุณรัตนา' เธอบอกกับผู้ดูแลว่าเธอไม่มีลูกไม่มีสามี อยากจะรับเลี้ยงเด็กหญิงน่ารักๆสักคนที่พอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้างไปเป็นลูกบุญธรรม ฉันไม่เข้าข้างตัวเองหรอกว่าเขาจะเลือกฉัน ฉันดูโตเกินไป ดูพ้นวัยของความน่ารักน่าเอ็นดูไปแล้ว
"น้องแพร... มานี่สิ" เสียงของผู้ดูแลที่นี่ดังขึ้นข้างหลัง ขณะที่ฉันกำลังนั่งเล่นตุ๊กตาขาดๆตัวเดียวที่มี
ฉันลุกขึ้นเดินไปหา ข้างๆผู้ดูแลคือผู้หญิงคนนั้นที่มาขอรับเลี้ยงเด็ก เธอยืนยิ้มให้ฉันอย่างใจดี
"สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ แต่ไม่อาจสู้สายตานั้น จึงได้แต่ก้มหน้างุดต่ำลงพื้น
"น่ารักเชียว ...ไปอยู่กับฉันนะหนู" ประโยคท้ายผู้หญิงคนนั้นพูดพลางนั่งลงตรงหน้าฉัน และลูบผมแผ่วเบา
"ค่ะ" ฉันพยักหน้ารับ ตั้งแต่จำความได้ อย่าว่าแต่ความ
