My memory is you

บทที่ 1

"เห้ยไนท์ มึงจะรีบไปไหนวะ"

เสียงของ 'ไอ้ภู' เรียกผมไว้ก่อนที่ผมจะก้าวขาขึ้นรถ

"กูจะกลับบ้าน กูไม่อยากเห็นพวกมัน"

"มึงจะหนีไปอีกนานแค่ไหนวะ มึงต้องสู้ดิ กะอีแค่ผู้หญิงคนเดียว"

ภูผา เพื่อนของผม มันรู้ดีว่าอดีตในใจผมมันร้ายแรงแค่ไหน ถึงแม้มันจะผ่านมานาน แต่ผมไม่เคยลืมความเจ็บปวดที่ผู้หญิงคนนั้นทำกับผม !!

-----------------------------------------

ผม ภูผา และตะวัน ได้ร่วมกันสร้างผับแห่งนี้ขึ้นมาหลังเรียนจบ พวกเราช่วยกันบริหารกิจการไปได้ด้วยดี ผมมีแฟนคนนึงเธอชื่อว่า แพร เธอสวย และเรารักกันมาก จนกระทั่งวันหนึ่งผมจับได้ว่าเธอหลอกผม เธอแอบคบกับอีกคนลับหลังผม เอาเงินที่ผมให้ ไปเที่ยวกับผู้ชายคนนั้น นั่นทำให้ผมฝังใจจนไม่เหลือหัวใจจะรักใครอีก !!

----------------------------------------

"มึงดูร้านดีๆละกัน กูจะกลับไปนอน" ผมบอกิย่างง่ายๆให้รู้ว่ายังไงก็จะไม่กลับเข้าไปในร้าน

"เออๆ เดี๋ยวกูกับตะวันดูให้"

ผมพยักหน้าให้มัน ในใจผมมันแทบบ้า ตอนเห็นแพรเดินควงแขนมากับไอ้ผู้ชายคนนั้น ขืนผมอยู่ต่ออีกนาทีเดียวคงต้องมีมวยในร้านแน่ๆ

ขอกลับไปเมาให้ลืมเธอซะดีกว่า !

ผมบึ่งมอเตอร์ไซค์ออกมาจากร้านด้วยความเร็ว ด้วยความที่ตอนนี้เป็นเวลาตี 1 กว่าแล้ว ทำให้ถนนโล่งมาก ใจของผมเกิดคำถามขึ้นมามากมาย ว่าทำไมแพรต้องทำกับผมแบบนี้ ? ทำไมแพรต้องพาไอ้ผู้ชายคนนั้นมาหยามผมถึงที่ ? ผมผิดอะไร ? น้ำตาลูกผู้ชายของผมรื้นที่ขอบตา ส่งผลให้การมองเห็นไม่ดีเท่าที่ควร ในหัวผมฉายภาพที่แพรยิ้มให้ชู้รักมันกรีดลึกจนเกินจะเยียวยา

"โครม !!!!!!"

เสียงรถชนกับอะไรบางอย่างดังสนั่นหวั่นไหว แต่ไม่ใช่รถผม ผมค่อยๆชะลอความเร็วลงจนจอดสนิท รีบปาดน้ำตาออกก็พบว่าเบื้องหน้าของผมมีรถตู้คันหนึ่ง กำลังจะหักหลบอะไรบางอย่างข้างหน้าอย่างรีบร้อน เมื่อรถตู้ไปแล้ว สติของผมจึงกลับมาอีกครั้ง

ผู้หญิงตัวเล็กนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น เธอใส่ชุดสายเดี่ยวสีชมพู

"เชี้ยยย !!" ไวเท่าความคิด ผมรีบวิ่งถลาไปหาผู้หญิงคนนั้น

"นี่เธอ เธอ ได้ยินฉันไหม เธอ ชิบหายแล้ว"

ผมประคองร่างเธอขึ้นมา อีกมือควานหาโทรศัพท์โทรหารถโรงพยาบาล

"มีคนถูกรถชนครับ ที่ถนนxxx"

1 ชม. ต่อมา

"ใครคือญาติของผู้บาดเจ็บคะ"

ผมมองซ้ายขวาไม่เห็นใคร นอกจากตัวผมเอง

"คนไข้ไม่มีเอกสารยืนยันตัวตนเลย ไม่ทราบคุณคือญาติเธอหรือเปล่าคะ"

พยาบาลถามซ้ำ

"ครับ ใช่ครับ" ผมตอบรับเป็นเจ้าของไข้ให้กับเธอ เพราะสงสาร ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

"พ้นขีดอันตรายแล้วนะคะ เดี๋ยวจะย้ายขึ้นไปรักษาตัวต่อที่ห้อง 123 ค่ะ"

"ครับๆ"

ผมได้แต่ถอนหายใจยาว อย่างน้อยเธอก็ไม่ตาย ไม่พิการ