*Chomphu talk*
เสียงอ้อแอ้ที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทปลุกฉันให้ตื่นขึ้นจากนิทรา ฉันลืมตามองหาต้นตอของเสียงนั้นก็พบว่ารถเข็นเด็กของโรงพยาบาลตั้งอยู่ข้างเตียงของฉัน ...ได้เจอกันแล้วสินะ ตัวน้อย
ฉันหยัดตัวลุกขึ้น แต่ทว่าอาการโหวงหวิวในท้องรวมกับอาการปวดท้องที่ไม่คลายหายไป ทำให้ฉันต้องขยับตัวอย่างเชื่องช้าและเบาที่สุด
สายตาใสแจ๋วนั้นจ้องมองมาที่ฉันอย่างไร้เดียงสา สองมือและสองเท้าคุดคู้อยู่ในผ้าห่อตัวผืนหนา ปากน้อยนั้นอ้างับลมไปมา แสดงอาการบ่งบอกว่าหิว
ฉันส่งมือทั้งสองข้างช้อนตัวนุ่มนิ่มนั้นขึ้นมาแนบอกให้ได้ดื่มจากถัน
"ฟื้นแล้วหรือ" ไนท์นั่นเอง เขาเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกระเช้าผลไม้มากมาย
"พยาบาลเอาลูกมาส่งให้พักใหญ่ๆแล้วล่ะ แต่ไนท์เห็นชมพูกำลังพัก เลยไม่อยากปลุก" เขาเดินมานั่งข้างฉันที่กำลังให้นมลูกอยู่
ตอนนี้แม้แต่หางตาฉันก็ไม่อยากจะเหลียวแลเขาสักนิด ปากที่เขาพูดกับฉัน คืนนั้นเขาจูบกับคน
