*Chomphu talk*
ฉันรีบวิ่งกลับมาห้องประชุมที่ทุกคนกำลังรอคำตอบจากฉันอย่างเคร่งเครียด ฉันเองที่เครียดยิ่งกว่า ยามที่บริษัทอยู่ในมือคุณพ่อคุณแม่ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเลยเพราะทุกคนทำงานเหมือนที่นี่เป็นบริษัทของตัวเอง รักและหวงแหนที่นี่ แต่เมื่อฉันเข้ามาทำ กลับเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น และนี่เป็นงานชิ้นแรกของฉัน ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนนี้ฉันไม่มีคำตอบอะไรให้ใครเลย
ทันทีที่ฉันก้าวเข้ามาในห้องประชุม สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ฉัน เหนือดวงตาคือเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแน่น
"ว่ายังไงบ้างคุณชมพู" เสียงคุณภพภูมิเอ่ยถามขึ้น
"...ภาพในกล้องวงจรปิด ปกติทุกอย่างค่ะ ไม่มีใครเข้าออกห้องนั้นเลย" ฉันพยายามควบคุมเสียงให้ราบเรียบปกติที่สุด
"หมายความว่ายังไง?!" คุณภพภูมิเริ่มเดือดดาลมากขึ้น เมื่อได้ยินคำตอบจากฉัน
"แพร... ออกไปก่อน" ฉันหันไปหาแพร และบอกให้เธอออกไป ฉันไม่อยากให้เธอรับรู้อะไรไปมากกว่านี้ เพราะต
