Chapter Twenty Two : Hope
_____________________________________
CLEO
After Three Years...
"Congratulation, Bro! One month nalang at ikakasal ka na. I never expected this to happened," Dylan exclaimed while plastering a grin on his face. Gumanti narin ako nang ngiti sa kanya. Hindi ko nga rin inaasahang mangyayari ito.
"Sabrina deserves a wedding, Dylan. You know that," mariing sabi ko.
I don't want to be unfair with Sab. She did everything to help me to forget the pain and everything. Although, hindi ko man maramdaman sa kanya ang pagbilis ng t***k ng puso ko, iyong mga paru-parong lumilipad sa tiyan ko at iyong feeling na nakukuryente ako kapag magkahawak kamay kami o naghahalikan, still she help me to recover. Kapag naiisip ko si Nissa hindi na ako gaanong nasasaktan at nakakangiti
