เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
1627 Words
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนปลุกร่างเล็กที่หลับสนิทให้ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ฉันอ้าปากหาวขับไล่ความง่วงงุนให้ออกไปแม้ว่ามันจะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่ก็ตาม
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเสร็จเรียบร้อยแล้วฉันก็เดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้าน
“ม๊ากำลังจะไปปลุกหนูเลยเนี่ย นึกว่ายังไม่ตื่น”
“โหย ถ้าตื่นสายก็ไม่ต้องไปมันแล้วล่ะม๊า”
“แล้วจัดของเรียบร้อยดีใช่มั้ย ไม่ลืมอะไรนะ”
“คิดว่าไม่ลืมนะ แต่ถ้าลืมเดี๋ยวหนูกลับมาเอาก็ได้” ฉันเอ่ยพลางตักข้าวต้มกุ้งเข้าปาก เมื่อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุดดังนั้นฉันต้องตุนมันไว้เยอะๆก่อนที่จะไม่มีเวลากินอีก
“ดีแล้ว เดี๋ยวม๊าไปช่วยป๊ารดน้ำต้นไม้ก่อนนะ”
บ้านฉันก็เรียบง่ายแบบนี้แหละ กิจวัตรประจำวันของป๊ากับม๊าก็เหมือนเดิมทุกวันเพราะเดี๋ยวนี้มีคนรับช่วงกิจการของครอบครัวไปเรียบร้อยแล้ว กิจการบ้านของฉันขาย ‘ข้าวขาหมูสูตรไหหลำ’ มาหลายชั่วอายุคนแล้วจนเมื่อเดือนที่แล้ว ‘เฮียเฉิน’ พี่ชายของฉันก็รับช่วงต่อโดยมีอาซ้อคอยช่วย
ฉันนั่งกินข้าวสักพักใครบางคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับแหกปากเสียงดัง
“วันนี้ม๊าส้มทำอะไรกินวะ”
‘คีย์’ เพื่อนสนิทของฉันเอง เราสองคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาลเพราะบ้านอยู่ตรงข้ามกัน บ้านของมันใหญ่เว่อร์วังอลังการมากเพราะครอบครัวของมันรวยติดอันดับต้นๆของประเทศ
“บ้านมึงไม่มีข้าวแดกรึไง” ฉันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยประชดมันออกไปเมื่อเห็นมันหยิบชามมาตักข้าวต้ม ทำตัวราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านอะไรแบบนั้น บ้านแม่งก็ใหญ่ยังกับวังยังชอบมาฝากท้องที่บ้านฉันประจำ ไม่รู้ติดใจรสมือแม่ฉันอะไรกันนักกันหนา
“มี แต่กูอยากแดกข้าวฝีมือแม่มึงนี่หว่า”
มันยักไหล่ทำท่าไม่สนใจอะไรก่อนจะตักข้าวต้มเข้าปากคำโต “เชี้ย ร้อน”
ฉันหัวเราะเยาะมันอย่างสะใจ “สมน้ำหน้า” แต่ก็ยังส่งทิชชูให้มันอย่างอัตโนมัติ
มันก็เป็นแบบนี้แหละ ผู้ชายคนที่ฉันทั้งหมั่นไส้ทั้งแอบชอบมันอยู่ฝ่ายเดียว
ฉันเองก็เพิ่งจะรู้ใจตัวเองว่าชอบมันก็ตอนม.ต้นนั่นแหละ ไม่รู้ว่าชอบมันไปได้ยังไง คนอะไรเจ้าชู้ฉิบหาย ชอบเองเจ็บเองนักเลงพอคือคติของฉันเลย
เราสองคนนั่งกินข้าวกันเงียบๆโดยที่มันกินข้าวไปด้วยนั่งไถโทรศัพท์ไปด้วยอย่างอารมณ์ดี
“เออ พูดถึงเข้าค่ายคณะมึงกับกูไปวันเดียวกันนะ กูได้ข่าวมาว่างั้น”
“เหรอ แม่งไม่รู้จะให้ไปทำห่าอะไร” ฉันบ่นอย่างเซ็งๆ
“น่าสนุกจะตาย ว่าแต่สาวๆคณะแพทย์ของมึงมีใครสวยบ้างมั้ยวะ”
“ก็มีกูนี่แหละคนหนึ่งที่สวยนอกนั้นก็แค่ปลาซิวปลาสร้อย”
“พอเหอะ กูจะอ้วกอีหมวย” มันเอ่ยพร้อมกับทำท่าจะอ้วกจริงๆ
ดูแม่งดิ…กวนตีนฉิบหาย!
“สัส ถ้าเรียกหมวยอีกกูจะตบปากมึง”
ม๊าอุตส่าห์ตั้งชื่อให้ฉันอย่างน่ารักว่า ‘หลิงหลิง’ แม่งก็ยังชอบเรียกฉันว่าหมวยไม่เลิก
“ก็ชื่อมึงยาวขี้เกียจเรียก”
“ยากตรงไหนวะแค่สองพยางค์ทีชื่อ ‘ไอด้า’ สองพยางค์เหมือนกันมึงยังเรียกได้ติดปากเลย”
“ก็นั่นมันชื่อเมียกูนี่หว่า”
นั่นไง ไม่น่าเลยฉัน พูดแล้วก็เจ็บเอง
ไอด้าเป็นผู้หญิงสวยที่หาตัวจับได้ยากคนหนึ่ง นางทั้งสวยทั้งหุ่นดี มันตามจีบไอด้าตอนม.ปลายจนกระทั่งคบกันถึงตอนนี้ น่าอิจฉาเนอะที่ผู้ชายเจ้าชู้อย่างมันจะหลงรักหัวปรักหัวปรำอยู่กับแค่ผู้หญิงคนเดียว ทั้งๆที่เมื่อก่อนนี้แม่งคั่วไปทั่วจนฉันไม่คิดว่ามันจะจริงจังกับใครจริงๆจังๆ จนกระทั่งไอด้าย้ายเข้ามากลางเทอมตอนม.ห้านั่นแหละ มันก็กลายเป็นเสือถอดเล็บทันที
“เออ” ฉันกระแทกเสียงก่อนจะลุกขึ้นเดินเอาชามไปล้างอย่างอารมณ์เสีย
มันหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่ทำให้ฉันโมโหมันได้ ไอ้นี่มันบ้า มันชอบแกล้งฉันให้อารมณ์เสียอยู่บ่อยๆคงจะเห็นฉันชอบทำหน้านิ่งๆล่ะมั้ง มันถึงได้ชอบแกล้ง
“มึงเก็บของแล้วใช่ปะ”
“เออ ขนของขึ้นรถให้ด้วย”
“มึงนี่ชอบใช้ฉิบหาย”
“แค่นี้ช่วยไม่ได้รึไง” ฉันมองมันตาขวาง
“ครับๆ”
“อ้าว คีย์มาแล้วเหรอลูก กินข้าวรึยัง”
“เรียบร้อยแล้วครับม๊า”
“ฝากดูหลิงหลิงด้วยนะ แม่ล่ะเป็นห่วงจริงๆ”
“ไม่ต้องห่วงครับม๊า ผมจะดูแลมันให้ดีไม่ให้ผู้ชายหน้าไหนมาจีบเลยครับ”
“ยุ่งว่ะมึง” ฉันเอ่ยแทรกขึ้นเมื่อมันพูดไร้สาระ
“ไปๆ รีบไปเถอะเดี๋ยวจะไปเรียนสาย”
“ไว้หนูจะมาหาบ่อยๆนะม๊า ฝากบอกป๊าด้วย”
“อืม ดูแลตัวเองดีๆล่ะ ถ้าเหนื่อยก็พักบ้างนะลูก”
“ค่ะม๊า”
เปิดเทอมไปได้สักพักฉันที่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งคณะแพทย์ก็เริ่มรู้สึกว่าเดินทางไปกลับบ้านที่อยู่ชานเมืองแบบนี้แล้วเหนื่อยมากๆ จึงคิดว่าจะไปอยู่หอคนเดียว แต่ป๊ากับม๊าก็เป็นห่วงมากเลยไม่ยอมอนุญาต จนกระทั่งเรื่องนี้ถึงหูม๊าเปิ้ลที่เป็นแม่ของไอ้คีย์ ท่านเลยให้ฉันไปอยู่คอนโดกับคีย์ซะเลยเพราะมันมีห้องนอนสองห้อง อีกอย่างป๊ากับม๊าของฉันจะได้เบาใจด้วยอย่างน้อยไอ้คีย์มันก็เป็นเด็กดีในสายตาของป๊ากับม๊าฉันมาตลอดตั้งแต่เด็กๆเลยรู้สึกว่ามันน่าจะดูแลฉันได้
ลำบากก็แต่ฉันเนี่ยแหละ ต้องไปอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับมันทุกวัน สงสัยจะได้อกแตกตายเข้าสักวัน ทำไมน่ะเหรอก็บางวันยัยไอด้ามาค้างคืนที่ห้องของมันน่ะสิ!
สัมภาระของฉันยังอยู่ที่หลังรถมันเพราะต้องไปเรียนก่อนจึงไม่มีเวลาเอาของไปเก็บก่อน “กูไม่ส่งนะ” คีย์เอ่ยขึ้นหลังจากจอดรถเทียบหน้าตึกคณะ
“อืม”
“ถ้ามึงกลับก่อนก็เข้าห้องไปเลยไม่ต้องรอกู กูให้คนจัดห้องไว้ให้มึงแล้วแหละ เอาคีย์การ์ดมาด้วยปะเนี่ย”
“เออน่า ไม่ลืม”
“เออ งั้นกูไปนะ”
ฉันยืนมองรถของมันไปจนสุดสายตา ตึกคณะสถาปัตยฯของมันนั้นก็อยู่ถัดไปนี่เอง ในจังหวะที่กำลังจะเดินเข้าตึกเพื่อนสนิทของฉันก็เพิ่งมาถึง
‘เฟิร์น’ เป็นผู้หญิงที่สวยรวยเสน่ห์มากๆ แต่เห็นสวยๆแบบนั้นแต่เป็นคนโก๊ะฉิบหายซุ่มซ่ามไม่มีใครเกิน ถึงภายนอกจะดูแรดไปบ้างแต่จริงๆนางเป็นคนน่ารักและมนุษยสัมพันธ์ดีมาก
“เห้ยมึงอ่านหนังสือจบยังวะ”
“ไม่จบแล้วจะเอาที่ไหนมาสอบวะ” ฉันเลิกคิ้วเอ่ยตอบมันอย่างเซ็งๆ ไม่รู้จะสอบย่อยอะไรกันนักกันหนา
“มึงดูตากู…แพนด้ายังเรียกพี่” มันชี้ใต้ตาให้ดู
“ไหนวะ แต่งหน้าเข้มขนาดนั้นใครจะเห็น”
“เอ๊า อีหลิง เดี๋ยวแม่ตบปาก”
“ขอโทษได้เปล่าล่ะ อ้าวนั่นไอ้ซินนี่หว่า ”
“เออว่ะ แม่งทำไรวะจีบรุ่นพี่รึไง เชี้ย!”
คำสุดท้ายเราพูดออกมาพร้อมกัน เมื่อไอ้ซินถูกรุ่นพี่คนนั้นตบหน้า เราสองคนมองหน้ากันเงียบๆก่อนจะรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหามัน
“ซินมึงเป็นไรเปล่าวะ”
‘ซิน’ เพื่อนผู้ชายคนเดียวที่สนิทที่สุดในรุ่น มันเป็นผู้ชายหน้าตี๋ตัวสูงเหมือนยีราฟพอยืนใกล้มันแล้วฉันกลายเป็นคนแคระทันที
“กูไม่ได้เป็นไร”
“แล้วพี่เขาตบมึงทำไม” ไอ้เฟิร์นถามขึ้นมาบ้าง
“กูเชี้ยเองแหละ” มันเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “กูเย็ดพี่เขาแล้วเท”
“สัส มึงแม่งโคตรเชี้ย” ฉันอดไม่ได้ที่จะด่ามันไปแรงๆ
“เออ แม่งใจร้ายฉิบหาย”
“ทำไงได้พี่เขา…ไม่ได้เป็นอย่างที่กูคิดไว้นี่หว่า เอาเป็นว่ากูจะไม่บอกหรอกว่าเทเพราะอะไร เพราะกูให้เกียรติพี่เขา แต่ว่าเทตอนนี้ดีกว่าคุยกันไปนานๆแล้วเทนะเว้ย”
“เออ เรื่องของมึง” ฉันกระแทกเท้าเดินหนีมันไป
“ไอ้เลวเอ๊ย” เฟิร์นด่ามันบ้าง
“เออ กูมันเลว” มันยอมรับแล้วเดินมาเบียดฉันตรงทางเดินขึ้นตึกแคบๆ
“มาเบียดทำเชี้ยไร”
“อย่าเบียดดิวะ”
ฉันและเฟิร์นปล่อยให้มันเดินนำหน้าไปก่อน ไอ้เพื่อนเชี่ยนี่ก็ เฟรนด์ลี่จัด สงสัยพี่คนนั้นคงจะหลงคารมณ์มันนั่นแหละ ถึงมันจะไม่ได้หล่อมากแต่ลักยิ้มตรงแก้มมันนั่นแหละที่ทำให้มันตกสาวๆได้โดยไม่ต้องทำอะไรมากและมันก็ถูกโหวตให้เป็นเดือนคณะคู่กับฉันที่เป็นดาว
ด้วยใบหน้าตี๋ของมันและหน้าหมวยของฉันเอาชนะใจรุ่นพี่และเพื่อนคนอื่นๆทำให้เราสองคนถูกโหวตให้เป็นตัวแทนไปแข่งกับดาวเดือนคณะอื่น
เมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็ต้องรับตำแหน่งนี้ไปอย่างช่วยไม่ได้
- Writer
