ตอนที่ 75
โซ่รั้งขา
ในขณะการสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่นและกันเองแบบสบาย ๆ ระหว่างฉันกับคุณวิน ไม่นานนักแม่บ้านที่เอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บก็กลับเข้ามา...
“คุณสิงห์ คุณใบหนาดคะ คุณท่านให้อิฉันมาตามไปพบที่ห้องโถงของงานเลี้ยงค่ะ ท่านบอกว่าอยากจะถ่ายรูปกับคุณทั้งสองคน” แม่บ้านวัยกลางคนเดินเข้ามาแจ้ง พร้อมกับรถเข็นไฟฟ้าตามมาด้วย
ฉันมองรถเข็นนั้น ก็รู้สึกลำบากใจ อาการเจ็บหัวเข่าและศอกของฉันมันทำให้ฉันเดินและขยับลำบากจริง ๆ นั่นแหละ และฉันก็ไม่อยากให้ตัวเองไปเป็นภาระกับใครเลย
“คุณสิงห์ไปก่อนเลยค่ะ ให้หนาดอยู่ตรงนี้ก่อนสักครู่ดีกว่า หนาดยังขยับไม่ค่อยไหว ไม่อยากพาใครให้ลำบากอีกค่ะ”
“ไปเถอะครับน้องใบหนาด” คุณสิงห์ที่ยืนไปก่อนหันมาทางฉันพร้อมกับยืนมือมาตรงหน้า “ผู้หลักผู้ใหญ่เอ่ยปากเรียกแล้ว เราไม่ควรเสียมารยาทครับ เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะรับอาสาเข็นรถให้เอง”
“แต่ว่า...เฮ้อ...ก็ได้ค่ะ รบกวนพี่สิงห์ด้วยน
