บ่วงรักวิศวะเถื่อน

ตอนที่ 2 จำยอม (NC)

ใบหน้าของเขาที่หรี่ลง ตอนนี้ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความพอใจ เขายกยิ้มมุมปากร้าย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งสันชนกับแก้มนวลเนียนของฉัน

“ด่าอีกดิ...ชอบว่ะ คราวก่อนฉันแทบไม่มองหน้าเธอ วันนี้ได้จ้องเต็ม ๆ ตา สายตาเธอที่มองฉันด้วยความเกลียดชังนี่แหละ มันทำให้ฉัน อยากจะขยี้ร่างกายเธอมากกว่าเดิมซะอีก ฮ่า...” เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“นายมันโรคจิตไปแล้วนะ ฉันกำลังด่านายอยู่นะ นายต้องโกรธจนอยากไล่ฉันออกไปสิ” ฉันยังคงเถียงขาดใจ เขาขบกรามแน่นแต่นัยน์ตากลับยิ้มกริ่ม

“ปกติพวกผู้หญิงที่ฉันซื้อมา มักจะพยายามอ่อยฉัน เอาใจฉันด้วยท่าทีน่ารำคาญ แต่กับเธอมันดูบ้าดีเดือดดี คราวก่อนเห็นเพื่อนบอกว่ายอมว่าง่ายสั่งให้อ้าขาก็อ้าไม่ใช่รึไง แต่กับฉันเธอดันอยากดื้อขึ้นมา...ก็ดี ฉันจะได้รุนแรงกว่านี้ไม่ต้องยั้งมือ อยากจะได้ยินเสียงด่าของเธอปนเสียงครางจริง ๆ ว่ะ”

“ไม่นะ...อื้อ...” ทันใดนั้นริมปากหนาของเขาก็กดมาทาบริมปากบางของฉัน บดขยี้อย่างรุนแรง เควินไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ตอบโต้ใด ๆ เขาทั้งกัด ดูด เม้มริมปากฉันจนเจ่อ แรกเริ่มฉันกัดฟันไม่ยอมให้เขาแทรกลิ้นสากนั้นเข้ามาโดยง่าย และพยายามส่ายหน้าไปมาเพื่อหลบเขา แต่เพราะเขายกเข่าและกดลงไปที่หว่างขาของฉันอย่างแรกทำให้ฉันเผลอเปิดปากให้เขาเข้ามา ฉันตกใจมากนี่มันจูบแรกของฉันนะ จึงกัดริมฝีปากเขาไปเต็ม ๆ จนเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก

“ถุ้ย!” เขาผละจูบออกจากฉันก่อนจะเช็ดเลือดที่ซิบออกจากมุมปาก “จะเอาแบบนี้ใช่ไหม...ได้งั้นก็ไม่ออมแรงแล้วว่ะ ดี...ไม่ได้เลือดพล่านไปทั้งตัวแบบนี้มานานแล้วเว้ย”

“คุณเควิน ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้ง...อุปส์” เขาเหมือนปีศาจที่ถูกครอบงำคราวนี้กับกดจูบดุเดือดมากขึ้น มืออีกข้างเขาขย่ำหน้าอกฉันอย่างแรงจนแทบจะแหลกคามือ ความรู้สึกแปลกประหลาดเมื่อเขาบดบี้ที่ห***มของฉัน ทำให้ฉันต้องเผยอปากรับลิ้นร้อนเขาเข้ามาโดยง่าย เขาสำรวจภายในโพรงปากของฉันรุกรานและชำชอง แม้ตอนแรกฉันจะขัดขืนแค่ไหน แต่จูบแบบนี้ใครจะต้านได้ กลายเป็นว่าฉันเผลอตอบรับมันเพราะความไม่เคย...และเป็นความรู้สึกของคำว่าครั้งแรกที่ในความเจ็บปวด ความตื่นกลัว แต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นอยู่ในนั้น

ฉันเริ่มร้องไห้ออกมา มันเป็นความสับสนปนเปเจ็บใจที่ไม่สามารถขัดขืนอะไรเขาได้ กลิ่นคาวเลือดที่ยังคละคลุ้งอยู่ในรถจูบยิ่งทำให้รู้สึกพล่าน แรงบีบตามตัวที่ไม่มีควรามอ่อนโยนจนเกิดรอยไปทั่วตัวเกินกว่าที่อิใบหนาดคนนี้จะรับไหว

“อ้าขาซะ...” คำพูดที่ราวกับเป็นคำสั่งทำให้ฉันต้องทำตามเพราะกลัวเขาทำรุนแรงเกินกว่านี้ ร่องรักที่เปียกแฉะอ้าซ่าต่อหน้าเขา ในห้องที่ไฟสลัว เขาก้มมองมันพลางขมวดคิ้ว

“เธอก็ผ่านมาโชกโชน ฉันไม่คิดเลยว่าของเธอจะยังสวยจนน่าเลียขนาดนี้ อ้าขาให้กว้างอีกดิ จะเลีย...”

“วะ...ว่าไงนะ” ฉันเบิกตากว้าง ใบหน้ายังเปียกชื้นคลอน้ำตาไม่หาย ทุกอย่างมันใหม่สำหรับฉัน ฉันผิดเองที่อยากลอง ฉันเคยคิดว่าการมีเซ็กส์มันจะเหมือนกับในฝันที่ผู้ชายและผู้หญิงคลอเคลียกันอย่างนุ่มละมุนทะนุถนอม แต่นี่มันกลับตรงข้ามทุกอย่าง รุนแรง ป่าเถื่อน และไม่มีความปรานีใด ๆ ฉันอยากร้องไห้ขึ้นมาอีกแล้ว

‘นี่นะเหรอ...สิ่งที่พะพายต้องเจอในแต่ล่ะครั้ง’

“ลีลาจังว่ะ” เขาไม่รอให้ฉันได้ตั้งตัวใด ๆ ปล่อยมือที่จับข้อมือฉันไว้แล้วหันไปจับโคนต้นขาฉันแทน ก่อนจะแหกจนอ้ากว้างแล้วก้มหน้าลงโลมเลียร่องจนฉันสะท้านกลับสิ่งเร้าแบบใหม่ สองมือฉันที่หลุดพ้นจากพันธนาการพยายามออกแรงผลักศีรษะเขาออกไป ทว่า...ยิ่งฉันทำแบบนั้น เขายิ่งกดเรียวลิ้นลากไปมาย้ำ ๆ ตรงจุดอ่อนไหวของฉัน เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกแปลกจนต้องจิกมือลงบนกลุ่มลุ่มผมของเขา ปลายเท้าจิกแกร่งจนยกลอย และยิ่งที่ปลายลิ้นเขาละเลงเน้นย้ำตรงจุดเสียวฉันยิ่งกรีดร้องครวญครางออกมาไม่เป็นภาษา

“พอแล้ว...ฉันไม่ไหวแล้ว...ฮือ...” ไม่รู้น้ำตาที่ไหลเป็นความเจ็บปวด หรือความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยสัมผัสกัน แต่ที่แน่ ๆ สติฉันเหมือนกับจะกระเจิงราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง

“อ่ะ...อ่าห์~~~” ตัวฉันกระตุกเกร็งยกเอวลอยเหนือจากพื้น นัยน์ตาเหลือกจนพร่าเลือน และเสียงร้องน่าอายออกจากปากฉันอย่างควบคุมไม่ได้

“แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก” ฉันหอบหายใจแรกแทบบ้า ปรือตามองคนที่เมื่อครู่ยังมุดโลมเลียอยู่หว่างขากัน ตอนนี้เขาเงยหน้ามายกมือเช็ดมุมปากตัวเองที่เลอะน้ำที่ฉันปล่อยมันมา “นายมันบ้า โรคจิต ไอ้วิปริต ไอ้...อั่ก...” แทนที่เขาจะสะเทือนใจจากคำด่าของฉันบ้าง แต่ใบหน้าเขาดันยิ้มร้ายจนฉันกลัว

ฉันร้องโอดครวญออกมาแทบบ้า จนกรีดร้องดังลั่นด้วยความเจ็บปวด ไม่เคยรู้สึกเหมือนร่างกายฉีกขาดขนาดนี้มาก่อนเมื่อเจ้าแก่นกลางกายขนาดใหญ่ของเขาจ่อเข้ามาในกลีบร่องของฉัน เควินใจร้ายมาก ๆ เพราะเขาไม่มีการประนีประนอมใด ๆ นึกอย่างใส่ ก็ใส่แล้วก็เขากระแทกเข้ามาอย่างหนัก ความร้าวรานที่ฉันได้รับมันทำให้ฉันปล่อยโฮออกมา

“แม่ง...ทำไมมัน...” คิ้วของเขาขมวดเป็นปม มองมาที่ฉันด้วยสายตาอยากจะหยั่งถึง... “นี่เธอเป็นใครกันแน่”

“ฮือ...ไอ้เวร...ฉันจะนะ เอาออกไปเดี๋ยวนี้...”

“กูจ่ายไปแล้วจะเอาออกได้ไง อีกอยากมันก็เข้าไปเกือบครึ่งแล้วเว้ย แต่ว่า...เธอปิดบังอะไรฉันรึเปล่า บอกมาไม่งั้น...ฉันก็ไม่หยุด” วินาทีนั้นฉันเกือบจะบอกว่าความจริงออกไป เพราะฉันอยากออกไปจากที่นี่แล้ว แต่พอนึกถึงคำของเพื่อนที่ว่า คน ๆ นี้มีอิทธิพลที่จะทำให้ชีวิตของเธอจากนี้อยู่ไม่สุข ฉันก็ต้องกลืนคำเหล่านั้นลงคอไปเหมือนเดิม

ในเมื่อฉันเลือกที่จะยื่นมือมาช่วยเหลือ และอยากลองของเอง ฉันคงจะทิ้งกลางทางไว้ไม่ได้ และถ้าเขารู้ความจริงว่าฉันไม่ใช่พะพาย บางทีเรื่องพวกนี้อาจส่งผลไปจนพ่อแม่ของฉันรึเปล่า...

“ฉันไม่ได้ปิดบังอะไรทั้งนั้น ฉันก็ชื่อพะพาย ใช่คุณซื้อฉันมา ฮือ...แต่ว่าขอล่ะ ฉันเจ็บจริง ๆ ฉันเอาเงินมาคืนคุณก็ได้ ปล่อยฉันไปเถอะนะ...” ฉันถึงกับยกมือไว้ แต่เขากลับเอามือตัวเองปัดมือฉันลงก่อนจะโน้มหน้ามาใกล้ ๆ

“มันก็เข้าไปเกือบครึ่งแล้ว เธอไม่เสียดายรึไง คราวก่อนเธอเว้าวอนอยากได้ของฉันนักหนา แต่ฉันไม่มีอารมณ์จะเอาเธอ แล้วตอนนี้มีโอกาสได้แล้ว จะยอมถอยไปง่าย ๆ เหรอ พะพาย...เธอลืมไปแล้วรึไงว่าครั้งนั้น เธอขอร้องฉันไว้ยังไง”

“ฉะ...ฉันจำไม่ได้แล้ว” ฉันเบือนหน้าหนีไม่อยากมองหน้าเขา

“งั้นฉันจะเตือนความจำให้...ว่าเธอร้องขออยากได้ของใหญ่จากฉันมากแค่ไหน อ้าขาให้กว้างซะ...จะดูดนมให้” ความดิบเถื่อนที่พรั่งพรูออกมาทำให้ฉันตกใจ เขาก้มลงดูดยอดถันฉันจริง ๆ แวบแรงที่ปลายลิ้นเขาแตะยอดถันฉันถึงกับเบิกตาโต เผลอร้องครางออกมาทันที มันเป็นความรู้สึกที่ร่องกำลังเจ็บแต่ หน้าอกกำลังเสียว ความรู้สึกสองอย่างโถมเข้าปะทะกัน ก่อนที่ฉันเริ่มจะสติเริ่มไม่อยู่กับตัววินาทีนั้นเขาก็อัดแก่นกายที่ยังไม่เข้ามาในร่อง ให้เขามาจนมิดลำ

“โอ๊ย! ไอ้บ้ามันฉีกแล้วไหม ฮือ...” เขากดหน้าลงซอกคอฉันพลางลากไล้เรียวลิ้นไปตามซอกคอจนฉันเริ่มลืมความแจ่บตรงระหว่างขาไป

“พั่บ...พั่บ...พั่บ...” เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงหอบพร่าเริ่มดังระงมไปทั่วห้อง ฉันหลับตาลงเม้มปากแน่น พยายามจะหลบหนีไปจากความจริงที่โหดร้าย แต่ทุกแรงกระแทกกระทั้นและคำพูดดิบเถื่อนของเควินกลับยิ่งตอบย่ำว่า คืนนี้ของฉันไม่มีทางให้หนีไปได้...ใช่แล้วไม่มีสักทาง