ตอนที่ 69
คนบ้า
‘พรึ่บ’
จู่ ๆ ไฟดวงใหญ่ในห้องโถงก็หรี่ลงจนมืดไปทั่วบริเวณ มีเพียงแสงสปอตไลต์ตรงเวทีกลางงานเท่านั้นที่สว่างจ้า เพลงคลาสสิกบรรเลงจังหวะช้า ๆ และโรแมนติกสุด ๆ นักร้องเสียงทุ้มเริ่มร้องประสานคลอขับกล่อมบทเพลง แขกในงานหลายคู่เริ่มจับมือกันเดินออกไปเต็มรำกลางฟลอร์ เป็นภาพที่ชวนฝันเสียจริง
แต่แล้ว...ในจังวะที่ฉันกำลังขยับเพื่อไปใกล้ฟลอร์เต้นรำมากขึ้น ก็มีมือหนามือหนึ่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือฉันอย่างแรง แรงบีบนั้นเจ็บจนแทบรู้สึกปวดกระดูก
“อ่ะ จะทำอะ...” ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร มืออีกข้างของเขาก็ปิดปากฉัน ก่อนที่คน ๆ นั้นจะฉุดกระชากอย่างรุนแรงลากฉันออกไปท่ามกลางความมืดที่คนมองกันไม่ค่อยเห็นนี้ จนออกจากห้องโถงสำเร็จ...
แรกกระชากที่ข้อมือนั้นมันรุนแรงมาก มากเสียจนฉันแทบจะสะดุดรองเท้าเป็นพัก ๆ และไม่มีโอกาสจะหันไปดูว่าใครกันที่กล้าทำตัวป่าเถื่อนแบบนี้กลางงานของตระกูลดัง
แต่ว่านะ ถึ
