บ่วงรักวิศวะเถื่อน

ตอนที่ 15 ช่วยตัวเอง(ไปก่อน)

ตอนที่ 15

ช่วยตัวเอง(ไปก่อน)

มือของฉันค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำลงไปช่วงล่าง ปลายนิ้วสัมผัสลูบไล้ไปทั้งช่วงต้นขา บีบเน้นลงผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของตัวเอง ฉันหลับตาลงกัดริมฝีปากล่างแน่นเมื่อความสยิวเริ่มก่อขึ้นในจิตใจ และเมื่อนิ้วของฉันกดลงไปที่เม็ดทับทิมกึ่งกลางกาย ความเสียวซ่านก็แล่นพล่านไปทั้งตัว

‘บ้าชะมัด...ทันทีที่ฉันสัมผัสจุดนั้นของตัวเอง ภาพในหัวกลับไม่ใช่มือตัวเองที่กำลังจับ แต่ดันไปนึกถึงฝ่ามือหนาร้อน ๆ ของเควินเข้าจนได้’

ฉันปรือตาขึ้นมองภาพตัวเองในกระจกอีกครั้ง จินตนาการว่ามีผู้ชายผมสีไวน์แดงคนหนึ่งกำลังทาบทับอยู่เหนือร่าง เขากำลังใช้ปลายนิ้วหนานั่นกรีดกรายลงไปตามร่องรักฉ่ำน้ำของฉัน สมองฉันยังสับสน นิ้วที่ละเลงกรีดกรายสะดุดกึกเป็นพัก ๆ เพราะมันยังมีความเกลียดซ่อนอยู่ในนั้น แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าสัมผัสของเขามันทำให้ฉันซ่านไปทั้งตัว แต่ร่างกายของฉันมันก็ตอบสนองความปรารถนาลึก ๆ ที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองเป็นไปได้ขนาดนี้ (หมายถึงความหื่นของตัวเองที่ซุกซ่อนอยู่ก้นบึ้งในจิตใจเนี่ยแหละ)

“อ่ะ...อ๊าห์”

เสียงครางแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากปากฉัน เมื่อฉันเริ่มเร่งจังหวะลากไล้ร่องให้ตัวเอง แถมภาพสะท้อนในกระจกยิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนในใจ ฉันเห็นตัวเองบิดเร้าไปมา เรียวขาเนียนจากที่แหกอ้าตอนแรกค่อย ๆ หนีบลงจนเรียวขาขาวเนียนนี้เสียดสีกันไปมา

ฉันจินตนาการไปถึงตอนเขาจ้องมองฉันด้วยสายตาคมกริบราวกับจะฉีกร่างฉันเป็นชิ้น ๆ ในคราวนั้น นึกถึงความดุดันตอนที่เขากระแทกกระทั้นจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานก้องเสียงครางไปทั่วห้อง

ยิ่งคิดถึงสัมผัสหยาบโลนนั่นของเขา นิ้วของฉันยิ่งขยับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายของฉันมันเรียกร้องหาเขาอย่างหน้าไม่อาย ทั้งที่ต่อหน้าปากบอกว่าเกลียดแท้ ๆ แต่ดูตอนนี้สิ ฉันกลับนึกถึงหน้าเขาแล้วช่วยตัวเองแบบนี้

“ไอ้คนวิปริตเควิน ไอ้เวรเอ้ย!”

ฉันสบถชื่อเขาออกมาในวินาทีที่ความรู้สึกทั้งหมดพุ่งขึ้นถึงจุดสุดยอด ร่างกายของฉันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความสุขสมที่ประทุขึ้นจนขาวโพนไปชั่วขณะ หอบหายใจแรงเฮือกใหญ่ก่อนจะทิ้งแขนลงข้างลำตัวอย่างหมดแรง

ฉันนอนแผ่อ้าซ่าอยู่บนเตียง ถ้าใครมาเห็นคงเรียกว่าน่าอายสุด ๆ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามตัว ยิ่งส่วนที่เกร็งกว่าที่ไหน ก็ยิ่งชุ่มเหงื่อมากกว่าส่วนอื่น ๆ

แต่แล้วเมื่อสติฉันกลับมา ฉันดันร้องไห้ออกมาหน้าตาเฉย พลางกำหมดแน่นแล้วทุบหมัดรัวลงเตียงไปหลายครั้ง ตอนนี้ฉันรู้สึกสมเพชตัวเองที่ร่างกายมันทรยศ ความคิดที่เกลียดเขาจนอยากอัดหน้าให้หงายหลัง แต่ความจริงมันน่านัก...ที่ดันไปเสพติดกับสัมผัสของไอ้ปีศาจผมแดงไวน์นั่นแทน

(เช้าวันต่อมา)

ฉันลงมาจากห้อง นั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันที่โต๊ะอาหารสามคนพ่อแม่ลูก วันนี้พ่อของฉันผ่อนคลายกางหนังสือพิมพ์มาเปิดอ่าน ส่วนแต่ของฉันก็ทำอาหาร มาเสิร์ฟที่ไม่ใช่บะหมี่...

“เอาล่ะทานข้าวกันเถอะจ๊ะ” แม่ของฉันพูดขึ้นก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนแล้วนั่งลงเก้าอี้ประจำของตัวเอง พ่อของฉันพับหนังสือพิมพ์เก็บไว้ ส่วนฉันก็รอให้พวกท่านเปิดทานคำแรกก่อนด้วยความเคยชิน

“ป๊า...” ฉันเอ่ยขึ้นกลางวงสนทนา

“ลื้อจะพูดอะไร ก็พูดมา...” พ่อของฉันเงยหน้ามาแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้าทานอาหารรอฟัง

“เย็นนี้ หนาดขอไปเที่ยวกับพะพายได้ไหม”

“กลับดึกอีกแล้วสิ”

“นาน ๆ ทีอ่ะ ป๊าก็เห็นว่าฉันตั้งใจทำงานกับป๊าแค่ไหน ฉันก็อยากออกไปเที่ยวราตรีสักครั้ง นะป๊านะ ฉันเองก็โตแล้ว”

“ถึงอั๊วห้าม แล้วลื้อจะไม่ไปเหรอไง จะไปก็ไปเถอะดูแลตัวเองแล้วกัน”

“ขอบคุณจ๊ะป๊า...แล้วก็ขอนอนค้างบ้านพะพายเลยนะ พอดึกดื่นฉันไม่อยากเดินทางเท่าไหร่มันอันตราย”

“อืม...จะอะไรก็แล้วแต่ อั๊วไม่อยากห้ามอะไรมากแล้ว สุดท้ายอั๊วก็เลี้ยงได้แต่ตัวเอาเป็นว่า รู้จักป้องกันไว้ด้วย”

“โธ่...ทำไมป๊าคิดว่าฉันจะไปทำอะไรอย่างนั้นกันเล่า” ฉันทำหน้ามุ่ย ในใจได้แต่คิด...ทำไมพ่อเซนต์แรงจังเนี่ย

“ลื้อก็โต ๆ แล้วเรื่องหาแฟนป๊าก็ไม่ห้ามแล้วล่ะ ก็แค่อยากให้เซฟตัวเองไว้หน่อยก็เท่านั้น”

“แม่เห็นด้วยกับพ่อนะ ลูกน่ะตั้งแต่เรียนจบมาก็ช่วยพ่อแม่ทำงานมาตลอด พ่อแม่เองก็อยากให้ลูกได้ใช้ชีวิตตัวเองด้วย แต่ว่าโลกภายนอกมันน่ากลัว แต่จะให้ไปห้ามก็กะไรอยู่ ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”

“ใบหนาดรัก ป๊า ม๊า ที่สุดในโลกเลยจ๊ะ” ฉันถึงกับลุกขึ้นเดินไปหอมแก้ม พ่อกับแม่คนละฟอดใหญ่ ๆ พ่อฉันน่ะโวยวายก็จริง แต่ใบหน้าแกยิ้มนะ ส่วนแม่เหรอ...ก็หอมตอบกลับมาไงล่ะ นี่แหละนะ แม้ชีวิตฉันจะเจอไอ้ชาติเปรตนั่นมา แต่อย่างน้อยฉันก็มีบ้านให้รู้สึกเป็นที่ปลอดภัย...ชีวิตยังมีสิ่งดี ๆ อยู่นะ

(สองทุ่ม)

ฉันแต่งตัวเสื้อยืด กางเกงยีนออกจากบ้าน พร้อมกับสะพายเป้ บอกว่าเป็นชุดที่จะใส่นอนบ้านเพื่อน ทว่า...ฉันกลับไม่บอกหรอก...ว่าในเป้นี้มีชุดสุดเอ็กซ์เดรสแดงแรงฤทธิ์ที่จะได้โชว์เนินนม แผ่นหลัง และต้นขานวลเนียน จากนั้นก็ขับรถเก๋งที่พ่อซื้อไว้ไปรับพะพายที่นัดมาเจอหน้าปากทางชุมชนของนาง ถามว่าพวกเราไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันที่ไหนงั้นเหรอ บอกเลยในห้างจ๊ะ ที่ ๆ ปลอดภัยที่สุด ฉันไม่เปลี่ยนหรอกในปั้ม นั่นอ่ะแหล่งอันตรายเลย

“โห...ไม่ได้เห็นมึงใส่ชุดเอ็กซ์แตกแบบนี้นานแค่ไหนเนี่ย ตั้งแต่สมัยเรียนเลยไหม” พะพายพูดขึ้น ซึ่งตอนนี้นางก็ใส่ชุดเอ็กซ์ไม่ต่างกัน เพียงแต่นางใส่ประจำอยู่แล้วเพราะเป็นเด็กแม่เล้านั่นแหละ

“จริง ๆ ก็เพิ่งใส่มาวันก่อนไง จำไม่ได้เหรอ” ฉันพูดแบบนี้ออกมาไม่ได้คิดอะไร แต่พะพายกลับคิดมาก

“ฉันขอโทษนะ...”

“เฮ้ย! ฉันไม่เคยโทษมึงนะพาย อย่ารู้สึกแย่ดิ อย่าทำให้บรรยากาศการเที่ยวของสาวโสดอย่างเรากร่อยเด็ดขาดไม่งั้นฉันจะโกรธมึงเพราะเรื่องนี้แหละ”

“ก็มันอดรู้สึกผิดไม่ได้นี่ว่า เหมือนฉันเป็นคนชักนำให้แกไปทำแบบนั้น”

“ตอนนั้นฉันเต็มใจ และอยากรู้อยากลองเองน่า...เราเลิกพูดถึงเรื่องนี้ดีกว่า ฉันอยากไปดื่มให้เมา เต้นให้กระจุย แล้วหิ้วผู้ชายสักคนแล้ว”

“แกเอาจริงเหรอ...” พะพายมองหน้าฉันด้วยความไม่เข้าใจนัก

“แล้วมีเหตุผลอะไรที่ฉันจะไม่เอาจริง ฉันก็มีเงินนี่หว่า จะให้ผู้ชายซื้อกินผู้หญิงได้ฝ่ายเดียวเหรอ ผู้หญิงก็ซื้อได้เว้ย” ฉันกอดคอเพื่อนสาว ก่อนที่เราจะช่วยกันแต่งหน้าต่อ จนรู้สึกว่าพวกเราสองคนดูสะกดสายตาของคนที่เดินผ่านเราไปมา