บ่วงรักวิศวะเถื่อน

ตอนที่ 20 เหยื่อ (NC 25+)

น้ำเสียงแบบนี้ของเควิน มันทำให้ฉันเคว้งคว้าง จนฉันลืมไปแล้วว่าฉันเกลียดเขาจะตายห่า เขาคลายมือข้างหนึ่งที่จับข้อมือฉันไว้ที่เหนือศีรษะออก ก่อนจะใช้มือหนาทั้งสองข้างแกะขาฉันที่เกี่ยวรัดเอวเข้าไว้ ก่อนจะจับโคนต้นขาให้อ้ากว้างพร้อมกับยกลอยขึ้นจากฟูกอีกนิดเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องก้มตัวลงมาก ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้ร่องฉันถูกยกลอยขึ้นมา และใบหน้าของเขาก็กำลังจ่ออยู่ตรงนั้น

ลมหายใจเอื่อย ๆ นั่นรดรินลงบนร่องกลีบเฉอะแฉะ นัยน์ตาเขาเอาแต่จ้องมองร่องชมพูของฉันอยู่แบบนั้น จนฉันไม่สามารถมองการกระทำเขาได้ต่อจริง ๆ จนยกนิ้วมือขึ้นมากัดด้วยความอาย พร้อมทั้งเบือนหน้าหนีออกไป

‘เอาเถอะ อยากทำอะไรก็เชิญ ฉันจะหนีไปไหนได้ล่ะ’

และเพียงลายลิ้นเขาแตะลงไป เสียงลามกของฉันก็หลุดลอดออกมาทันที

“อ๊าส์~~” เควินไม่เพียงใช้ลิ้นสากร้อนนี้ลากไล้เท่านั้น แต่สันจมูกโด่งนั่นของเขาก็กดฝั่งลงไปตรงเม็ดทับทิมอย่างแรง เพียงเขาสะบัดปลายจมูกไปมา ความเสียวซ่านจากจุดอ่อนไหวก็แล่นพล่านไปทั่วตัวจนมือเท้าฉันจิกเกร็งลงบนผ้าปูเตียง

“หยุดได้ไหม...ฉันเสียว” คำร้องขอที่บอกให้เขาหยุด แต่มือบางของฉันจากที่ควรผลักหัวเขาออกไปดันกุมไว้พลางออกแรงกดใบหน้าเขาลงในส่วนสงวนของฉัน ยิ่งเรียวลิ้นนั้นตวัดเย้าแหย่ลงไปในร่องเท่าไหร่ โพรงอันอ่อนนุ่มก็ขมิบตอบรับเขาอย่างลืมตัว จนตอนนี้น้ำหวานของฉันมันพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย แถมยังดูดชิมน้ำหวานจนเกิดเป็นเสียงลามกไปทั่วห้อง

“ไอ้บ้า ช้า ๆ หน่อยได้ไหม ฉันไม่ไหวแล้วนะ...อั่ก...อ๊าส์~~” ไม่นานนัก ร่างของฉันก็กระตุกตัวแอ่นสะโพกรับใบกับหน้าเขาที่จ่ออยู่ตรงนั้น ก่อนจะแผ่ร่างนอนหอบหายใจรัวระริน

‘แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก’ ฉันเหนื่อยจนแทบบ้า แต่ไม่ทันที่จะหายใจได้คล่อง สองมือหนาก็จับฉันให้ลุกขึ้นกึ่งนั่ง หย่อนขาลงปลายเตียง ส่วนเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน จ่อลำเอ็นที่แข็งขืนนั่นมาตรงใบหน้า ซึ่งอยู่ในตำแหน่งที่พอเหมาะ

“นายจะทำอะไรอีก เควิน”

“มีความสุขคนเดียวไปแล้ว ไม่คิดจะทำให้คู่ขาหน่อยรึไง อมดิ” คำพูดห้วน ๆ นั่นส่งผ่านมาพร้อมกับใบหน้ากึ่งบังคับมัน ฉันที่ยังไม่เข้าใจสถานะตัวเองตอนนี้ เริ่มทำให้เขาหงุดหงิด สุดท้ายมือหนานั่นก็บีบลงไปที่คางฉันอย่างแรง และเมื่อฉันเจ็บจนเผยอปากอ้า เขาก็ยัดลำเอ็นนั่นลงไปในปากฉันทันทีอย่างไม่ปรานี พรวดเดียวเข้าไปจนเกือบมิด ตำลึกถึงคอหอย

ฉันสะดุ้งตัวโหยง ยกมือตบแขนแกร่งของเขาที่กำลังจับหัวฉันเพื่อนำพาจังหวะ แต่แรงฉันก็ไม่อาจต้านทานเขาได้อยู่ดี และยิ่งฉันดื้อด้านเท่าไหร่ เขายิ่งจิกหัวฉันแรงจนมันปวดตุ๊บ ๆ ฉันเลยต้องทำตามเขาอย่างว่าง่าย

‘อ่อก...อ่อก...อ่อก...’ เสียงลำเอ็นนั้นเข้าออกปากฉันเป็นจังหวะกับการสอบเอวของเขา แรก ๆ เขายังปรานีฉันนะ เพราะการดูดและลิ้นของฉันยังไม่สัมพันธ์กับจังหวะเขานัก จนเขาสบถออกมาไม่พักว่า

“อมได้ห่วยฉิบหาย แล้วแบบนี้เนี่ยนะจะให้คนอื่นมาเอา” คำพูดที่หยาบโลนของเขาดันมากระตุ้นความอยากเอาชนะ ฉันน่ะเป็นคนที่ทำอะไรก็ต้องทำถึงที่สุด ไม่ว่าอะไรถ้าฉันพยายาม ฉันก็มักจะทำได้ดีเสมอ แล้วตอนนี้...ฉันดันโดนสบประมาทจากคนที่เกลียดกันขนาดนี้ จะยอมได้ไง ในเมื่อเขาบอกว่าการอม การดูดของฉันมันห่วย ฉันก็จะทำให้ดูว่าทักษะของฉันถ้าตั้งใจทำอะไรฉันก็ทำออกมาได้ดีหมดนั่นแหละ...

“ซี้ด...เออ ดีขึ้นมาหน่อย ดูดแรง ๆ อีก ให้ตรงกับจังหวะที่กูสวนเข้าปากมึงเนี่ย” ฉันทำตามอย่างว่าง่าย แถมยังทำเผื่อด้วย

‘บอกให้ดูดแรงใช่ไหม...ได้ฉันจะดูดเอาจนแก้มตอบไปเลย’

“แม่งประชดกูรึเปล่าวะ ดูดแรงขนาดนี้อยากให้กูแตกคาปากมึง?” ฉันเริ่มจะทนไม่ไหว ทำมากก็บ่น ทำน้อยก็บ่น สุดท้าย...ก็ตามใจเขาไม่ได้อยู่ดี กระทั่ง...ที่ใบหน้าของเขาเริ่มแดงก่ำ เรียวปากเม้มเหยียดตรง ซี้ดปากถี่ขึ้น และคำชมก็เริ่มตามมาด้วย

“ดี...แบบนั้นแหละอย่างให้โดนฟัน”

‘อ่อก...อ่อก...อ่อก...’ ฉันตอบเขาได้แค่เสียงลามกนี้ให้เท่านั้น

เขาสอบเอวสวนเข้ามาในโพรงปากฉันอยู่ชั่วครู่ กระทั่ง...ที่ความเร็วมันเร่งขึ้น เร็วขึ้นจนฉันเริ่มจับจังหวะไม่ได้ แถมไอ้ลำเอ็นนี่ก็พองใหญ่คับปาก เข้าไปลึกในลำคอ เสียงคำรามด้วยความเสียวของเขาก็ดังก้องไปทั่วห้อง

“อั่ก...อ่าห์...” ในจังหวะสุดท้าย เขาอัดสะโพกเข้ามาสุดลำจนทะลุคอหอย น้ำขุ่นขาวของเขาก็พวยพุ่งเข้ามาในปากฉันจำนวนมาก มือหนานั่นของเขากดที่หัวฉันไว้ แล้วไม่ยอมถอนลำเอ็นนั่นออกไปจากฉัน ทำให้ฉันคายไม่ได้

“กินน้ำกูซะ...กินให้หมดอย่าให้เหลือสักหยด”

‘เพี๊ยะ...เพี๊ยะ...เพี๊ยะ’ เสียงฝ่ามือของฉันตบลงไปยังหน้าขาของเขาซ้ำ ๆ เพราะเริ่มหายใจไม่ออก แต่เพราะฉันไม่ยอมกลืนมัน เขาก็ไม่ยอมถอนออกไป สุดท้ายฉันไม่มีทางเลือกที่ต้องกลืนไปไปจนหมด แถมไอ้บ้านี่ยังบังคับให้ดูดน้ำขาวขุ่นนี่ให้หมดที่คั่งค้างอยู่ในลำเอ็นอีก

‘บัดซบ...นี่มันหยามกันมากเกินไปแล้วนะ’

เมื่อเขาเห็นว่าฉันดูดกลืนมันจนเกลี้ยงเขาก็ยอมถอนลำเอ็นนั่นออกไป ปล่อยให้ฉันนั่งอยู่ปลายเตียงหอบหายใจแรง ในขณะที่เขา ก็นั่งย่อง ๆ อยู่ตรงหน้า

“เป็นไงจุกน้ำรึเปล่าครับ” เขาจ้องมองกันด้วยตาเยิ้ม แต่แฝงความคมกริบ...พานทำให้ฉันกลัวจนค่อย ๆ ถอยล่นออกไปหลังชิดกับหัวเตียงอีกครั้ง

“เควิน...นายมันเอาแต่ใช้กำลัง บ้าอำนาจ ฉันไปทำอะไรให้นายไม่พอใจกันแน่ นายถึงต้องทำกับฉันขนาดนี้ เราไม่ได้รู้จักกันเลยนะ” ฉันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง หวังว่าจะทำให้เขาใจอ่อนลงบ้าง

เขาขยับร่างตามกันขึ้นมา ใช้มือหนาลูบไล้ใบหน้าฉันอย่างเบามือ แต่การที่เขาทำแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันระแวงหนักขึ้นไปอีก

“ไม่พอใจงั้นเหรอ...เปล่าเลยมันดันตรงกันข้าม ผมแค่พอใจคุณมากเกินไปต่างหาก มากซะจน...” มือหนานั่นเลื่อนมาหยุดที่ริมปากบาง ก่อนที่เขาจะแหย่นิ้วเข้าไปในปากกัน “อยากครอบครองไอ้ร่างกายนี้เป็นของผมคนเดียว จากนี้ถ้าผมเรียกใช้คุณต้องมา...ทันที”

“นายมันเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ ฉันไม่ยอมหรอก”

ปลายนิ้วอีกข้างของเขา เลื่อนลงไปกลีบร่องอีกครั้ง ทั้งที่มันยังเต็มไปด้วยน้ำรักและน้ำลายของเขาแท้ ๆ

“ก็ได้...ในเมื่อคุณพะพาย ไม่สิ...คุณใบหนาดไม่ทำตามกันดี ๆ ผมก็คงต้องไปตามหาต้นเรื่องอย่างคนที่ผิดนัดจนส่งคุณมาแทน แล้วจับยัยนั่นโยนไปให้คนรุมทึ่งสักสี่คนเป็นไง” คำพูดนั้นของเขาทำให้ฉันขนลุกเกรียว นัยน์ตาฉันเบิกโพลงทันทีด้วยความตกใจ เขาเล่นไม้นี้เลยเหรอ แล้วฉันจะปล่อยพะพายเพื่อนรักฉันเจออะไรแบบนั้นอีกได้ไง ชีวิตยัยนั่นมันเฮงซวยมาทั้งชีวิตแล้วน่ะ