จะไม่รักได้อย่างไร

บทที่ 3 [2/2]

"อื้อ! "

เสียงร้องอื้ออึงในลำคอดึงความสนใจปราณนทีให้หันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะเห็นว่าห่างออกไปไม่กี่เมตรพบชายฉกรรจ์ร่างใหญ่วัยสามสิบต้นๆ กำลังถูกมัดมือและเท้าอย่างแน่นหนา ริมฝีปากของมันก็ถูกปิดเอาไว้ด้วยเทปกาว แก้มของมันช้ำเพราะก่อนหน้านี้ถูกนวินต่อยแต่โดยรวมที่เหลือแล้วไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไร

ดวงตาของมันที่มองมายังพวกเขาสั่นระริกอย่างคนหวาดกลัว นวินว่าน่ากลัวแล้วแต่ปราณนทีนั้นกลับน่ากลัวกว่าหลายเท่า…

พวกเขาไม่น่ารับงานนี้ตั้งแต่แรก รู้ทั้งรู้ว่าบุกบ้านคนอย่างปราณนทีนั้นมันอันตรายแต่พวกเขาก็ยังเลือกที่จะรับงานนี้

เงินค่าจ้างห้าล้านไม่คุ้มค่ากับการตายเอาเสียเลย!

"เอาล่ะ ฉันจะไม่เสียเวลาถามอะไรให้มากมาย แค่บอกมาว่าใครส่งมาแล้วฉันจะไว้ชีวิตแก"

ปราณนทีนั่งตรงโซฟาท้ายเตียง เรียวขายาวไขว่ห้างในท่วงท่าผ่อนคลายทว่ายังคงให้กลิ่นอายน่าเกรงขามและกดดัน ในขณะที่นวินยืนเยื้องหลังปราณนทีแต่สายตากลับจดจ้องอยู่ที่ผู้บุกรุกที่เกิดอึกอักขึ้นมา

"คือ…"

แม้จะเกิดอาการลังเลแต่ท้ายที่สุดเมื่อปราณนทีบอกว่าจะไว้ชีวิตหากบอกว่าได้รับคำสั่งจากใคร เพราะอย่างนั้นผู้บุกรุกจึงเลือกที่จะเอาชีวิตรอดก่อนจะยอมบอกว่าเขาถูกจ้างโดยใคร

"คนที่ให้เงินผมมาชื่อซิลวี่ แต่ผมไม่รู้ว่าเธอคือคนบงการหรือมีใครสั่งเธอต่อหรือเปล่า"

นั่นคือสิ่งที่เขารู้มา หน้าที่ของเขาคือรับเงินและทำภารกิจให้เสร็จตามความต้องการของคนที่ให้เงิน แต่จะมีคนสั่งการที่แท้จริงอีกหรือไม่นั้นเขาไม่รู้

"ผมยอมบอกความจริงกับคุณแล้วคุณจะปล่อยผมใช่ไหม? "

ปราณนทีเป็นคนไม่ผิดคำพูด ในเมื่อเขายืนยันที่จะไว้ชีวิตอีกฝ่ายเขาก็จะทำเช่นนั้นและตอนนี้ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพูดคุยอะไรอีกเพราะเขาพอจะรู้แล้วว่าใครคือคนบงการเรื่องนี้

ปราณนทีอยู่วงการสีเทาและทำธุรกิจมากมาย ไม่แปลกหากเขาจะมีศัตรู เรื่องผลประโยชน์ไม่เข้าใครออกใครแต่ถึงจะมีศัตรูมากมายทว่าก็ไม่เคยมีใครกล้าแตะภรรยาหรือลูกสาวของเขา ยกเว้นครั้งนี้ที่ดูเหมือนว่าใครบางคนกำลังล้ำเส้น…

"ส่งแขก"

"ครับ"

นวินรับคำของปราณนทีด้วยรอยยิ้มสุภาพก่อนจะเหลือบตามองผู้บุกรุกที่แสดงสีหน้าดีอกดีใจอย่างไม่ปิดบังเมื่อเขาจะได้รับการปล่อยตัว

ผู้บุกรุกที่ได้รับอิสระเดินออกจากคฤหาสน์อย่างสบายอกสบายใจที่ตัวเองไม่ถูกฆ่าตาย ตอนมาพวกเขาจอดรถทิ้งไว้ตรงทางเข้าคฤหาสน์ซึ่งเป็นระยะเส้นทางหลายร้อยเมตรกว่าจะถึงรั้วคฤหาสน์แห่งนี้

ทั้งที่บรรยากาศตอนมามืดสลัวเหมือนกันและสองข้างทางก็รายล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ แต่ทว่าทำไมตอนนี้เขากลับรับรู้ได้ถึงความผิดปกติอะไรบางอย่างราวกับว่ากำลังถูกจับจ้อง ครั้นเมื่อกวาดตามองฝ่าความมืดเข้าไปในป่าก็ปะทะกับสายตาแวววาวสะท้อนเรืองแสงคู่หนึ่ง ไม่สิ ไม่ใช่คู่เดียวแต่เป็นสี่คู่ต่างหาก!

ความสงสัยยังไม่ทันเกิดเสียงร้องคำรามก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

โฮกกกก!

"…!!!"

เพียงเท่านั้นร่างทั้งร่างเกิดแข็งค้างขึ้นมาทันใดและยังไม่ทันจะก้าวขาหนีด้วยซ้ำสัตว์ที่ซุ้มอยู่ในเงามืดของป่าก็กระโจนออกมาพร้อมกัน

พวกมันตะครุบ ‘เหยื่อ’ ไม่ให้หลุดด้วยการฝังคมเขี้ยวลงกับเนื้อหนังของคนที่กำลังดีดดิ้นด้วยความเจ็บทรมาน เแต่ทว่าต่อให้ดิ้นเช่นไรก็ไม่อาจสู้แรงของเสือโคร่งตัวใหญ่ทั้งสี่ตัวได้ สิ่งที่ทำได้คือร้องโหยหวนด้วยความทรมานเมื่อเนื้อหนังถูกกระฉีกกระชากด้วยพลังกำลังมหาศาลของเสือทั้งสี่ตัว

"อ๊ากกกกกกกก!!!"

เสียงร้องโหยหวนนั้นไม่ได้ทำให้นวินที่ขับรถกอล์ฟตามมาดูเข้าไปช่วยผู้บุกรุกคนนั้นแต่อย่างใด กลับกันเขาจอดรถดูเสือทั้งสี่ตัวฉีกกระชากร่างของอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกหรือสงสารใดๆ

พวกมันสมควรตาย...กล้าดีอย่างไรถึงคิดจะแตะต้องน้องสาวของเขา!

"ชะ ช่วยด้วย!"

แสงไฟจากรถกอล์ฟที่สาดส่องมาเหมือนดังความหวังของผู้บุกรุกที่คิดว่านวินจะมาช่วยเหลือเขาจากฝูงเสือ แต่ความหวังนั้นก็พังทลายเมื่ออีกฝ่ายถอยรถกอล์ฟกลับไปและในตอนนั้นเองที่เขารู้ตัวว่าแท้จริงแล้วปราณนทีไม่ได้คิดจะไว้ชีวิตเขาตั้งแต่แรกแล้ว!

แม้จะนึกคับแค้นใจแต่มันก็สายไปเสียแล้วเพราะสุดท้ายก็ต้องตายด้วยคมเขี้ยวของเสือทั้งสี่ตัวที่อยู่ในอาการหิวโซ

พวกมันจะไม่หยุดกระชากเนื้อจนกว่าจะได้กินอย่างอิ่มหนำสำราญ...

::

::

"ปล่อยเขาไปแล้วเหรอคะ?"

สุขใจเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังทาครีมบำรุงผิวอยู่หน้าโต๊ะกระจก เธอมองเงาสะท้อนผ่านกระจกมองสามีที่กำลังจัดการถอดเสื้อเชิ้ตออก

เสื้อของเขาสะอาดไม่มีคราบเลือดนั่นหมายความว่าเขาไม่ได้ลงมือทำร้ายผู้บุกรุกโดยที่สุขใจหารู้ไม่ว่า...ปราณนทีใช้วิธีอื่นในการกำจัดคนและเธอจะไม่มีทางรู้ว่าแท้จริงแล้วผู้บุกรุกคนนั้นจะไม่มีวันเดินออกจากอาณาบริเวณคฤหาสน์หลังนี้ได้อีกแล้ว ตอนนี้คงเป็นได้แค่เศษเนื้อที่รอเก็บซากศพในภายหลังหากเสือที่เขาเลี้ยงไว้กินจนอิ่มแล้ว

"กลับไปแล้วล่ะ"

ปราณนทีไม่ได้พูดโกหกเมีย เพียงแต่ไม่ได้พูดหมดว่าผู้บุกรุกกลับไปที่ไหนก็เท่านั้นเอง ในขณะที่สุขใจนั้นก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไรก่อนจะย้อนถามกลับไป

"แล้วเรื่องนี้แด๊ดดี้จะทำยังไงคะ?"

ใช่ว่าสุขใจจะไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่อาจนิ่งนอนใจได้ ในช่วงที่เธอกับสามีไม่อยู่กลับมีคนใช้โอกาสนี้บุกรุกเข้ามาในคฤหาสน์ทั้งที่การ์ดมีรอบคฤหาสน์ ซึ่งมันทำให้เธอมองว่าคฤหาสน์หลังนี้เริ่มไม่ปลอดภัยแล้ว

ปราณนทีเข้าใจความรู้สึกของคนรักดีว่าเธอกำลังกังวลเรื่องอะไร เขาเองก็คิดเช่นเดียวกับเธอเพราะอย่างนั้นจึงคิดเอาไว้แล้วว่าจะทำเช่นไร

"ฉันจะให้นวินกับปันรักไปหลบที่ต่างจังหวัดสักพักเพื่อความปลอดภัย"

==============

#ปล่อยสองพี่น้องให้ไปผจญภัย 😂

พี่ๆ ที่รักช่วยรบกวนคอมเมนต์ + กดหัวใจให้จี๊ดหน่อยนะคะ

ฝากพี่ๆ กดติดตามต๊อกๆ ให้น้องจี๊ดหน่อยได้ไหมคะ?

https://www.tiktok.com/@tuakrajitrit