จะไม่รักได้อย่างไร

บทที่ 7 [2/2]

::

::

"พี่ขอไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวจะลงมากินข้าวด้วย"

นวินวางมือลงบนหัวของปันรักเบาๆ ก่อนจะเดินแยกขึ้นห้องในขณะที่คนตัวเล็กเดินถือถุงอาหารกลับไปยังห้องครัวเพื่อให้แม่บ้านจัดโต๊ะอาหารให้กับนวินและเธอ หากเขาอาบน้ำเสร็จก็จะได้ลงมาทานข้าวเลย

ใช้เวลาเพียงไม่นานแม่บ้านก็จัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว เหลือเพียงนวินที่ยังไม่ลงมา ปันรักนั่งเล่นรอพี่ชายตรงโถงหน้าบ้านและในตอนนั้นเองใครบางคนก็เดินเข้ามา

"น้องปัน"

"อ้าว พี่อชิสวัสดีค่ะ"

อชิเพื่อนสนิทของนวินตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เขาเดินเข้ามาในคฤหาสน์พร้อมกับแม่บ้านอีกคนหนึ่งที่เป็นคนต้อนรับเขาในฐานะแขกของนวิน

ปันรักเคยเจอกับอชิหลายครั้งแล้ว เพราะเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายจึงรู้จักอีกฝ่ายในระดับหนึ่งและนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่อชิมาหานวินที่คฤหาสน์แต่ก็มาไม่บ่อยนักเพราะนวินไม่อยากให้เพื่อนมาวุ่นวายกับคนที่บ้านโดยเฉพาะน้องสาวของเขา

"สวัสดีครับน้องปัน"

อชิไม่ได้เจอปันรักนานร่วมปีแล้วแต่ไม่น่าเชื่อว่าระยะเวลาเท่านี้จะทำให้เด็กหญิงในวันวานเปลี่ยนไป

เขาไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมทุกครั้งที่ขอไปเที่ยวเล่นคฤหาสน์นวิน มันถึงไม่ค่อยอยากให้มาสักเท่าไหร่ ที่แท้…น้องสาวต่างสายเลือดของมันก็เริ่มโตเป็นสาวแล้วนี่เอง

"ไอ้วินล่ะครับ?"

อชิไม่ได้ใช้สายตาโลมเลียน้องสาวเพื่อนแต่อย่างใด แม้จะมีนิสัยเจ้าชู้แต่ก็รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร รู้ว่าคนไหน ‘แตะ’ ได้หรือไม่ได้ โดยเฉพาะน้องสาวของเพื่อนคนนี้เรียกได้ว่าเข้าข่าย ‘อันตราย’ เลยก็ว่าได้ เพราะอย่างนั้นหากไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนสนิทอย่างนวินก็อย่าได้ยุ่งกับน้องสาวของมันเสียดีกว่า

ไอ้เวรนี่มันหวงน้องยิ่งกว่าจงอางหวงไข่เสียอีก

"พี่อชินั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูไปตามพี่วินให้"

"รบกวนหน่อยครับ"

อชินั่งตรงโซฟาตามคำเชื้อเชิญของปันรักพร้อมกันนั้นแม่บ้านก็นำน้ำเปล่ามาเสิร์ฟให้กับเขา ส่วนปันรักก็เดินขึ้นชั้นสองเพื่อไปนวิน

ห้องของนวินกับห้องของปันรักอยู่ติดกัน เธอเดินมาหยุดตรงประตูหน้าห้องและเปิดเข้าไปตามความเคยชินโดยไม่ได้เคาะประตูก่อน

"พี่วินขา~ พี่อชิมาหาค่ะ"

คนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ ยืนเปลือยท่อนบนและเช็ดผมอยู่หน้าโต๊ะกระจก เขามองเงาสะท้อนกระจกตรงหน้าก็เห็นว่าปันรักตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้ง นั่นจึงทำให้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่ปกปิดเอาไว้มานานหลายปีถูกเปิดเผยเสียแล้ว

ต่อให้เขาจะหมุนตัวหันกลับมามองปันรักแต่ก็ดูเหมือนว่าจะช้าไปเสียแล้ว

"เมื่อกี้หลังพี่…"

"พี่บอกกี่ครั้งแล้วครับว่าให้เคาะประตูก่อนเข้าห้อง"

ปันรักไม่ได้สนใจคำตำหนินั้นของนวิน เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้เขาหมายจะเดินอ้อมหลังแต่เขาก็หมุนตัวไม่ให้เธอได้เห็นแผ่นหลังง่ายๆ จนกระทั่งเธอเงยหน้าขึ้นถามเขาตรงๆ

"พี่ไปสักมาเหรอคะ? "

"…"

นวินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหนๆ เธอก็รู้แล้วว่าเขาสักเต็มแผ่นหลังแม้จะยังสักไม่เสร็จก็ตามเพราะอย่างนั้นคงไม่จำเป็นต้องปิดบังเธออีกแล้ว

"ใช่ครับ พี่ไปสักมา"

"แล้วพ่อรู้ไหมคะว่าพี่สักเต็มหลังขนาดนี้ โห้~"

ปันรักถึงกับอุทานออกมาด้วยอาการทึ่งเมื่อเดิมอ้อมมายังด้านหลังนวินแล้วเห็นว่ารอยสักทั้งแผ่นหลังคือหัวเสือน่าเกรงขาม

"ไม่รู้"

นวินไม่ได้บอกกับใครเรื่องที่เขาสักแผ่นหลัง ปกติอยู่คฤหาสน์เขาก็จะสวมใส่เสื้อตลอดไม่เคยถอด หรือแม้กระทั่งตอนฝึกซ้อมกับการ์ดที่ยิมเขาก็ไม่ถอดเสื้อเช่นกัน

มันเป็นความชอบส่วนตัว เขาสักใต้ร่มผ้าเพราะอย่างนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมาจึงไม่มีใครสังเกตเห็น อุตส่าห์เก็บเป็นความลับเอาไว้ตั้งหลายปีแต่ไม่คิดเลยว่าคนที่เห็นจะเป็นปันรัก

"สวยมากเลยค่ะ"

คล้ายกับรอยสักนี้มีชีวิตอย่างไรอย่างนั้น ปันรักไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำที่ดูเชยชมนั้นทำให้ขนอ่อนทั้งร่างนวินลุกชันเมื่อเธอกำลังลากไล้ปลายนิ้วจากลาดไหล่กว้างลงต่ำเรื่อยๆ ตามแนวกระดูกสันหลังของเขาที่เกิด กล้ามเนื้อด้านหลังเครียดเกร็งอย่างเผลอตัว

หัวใจดวงโตเต้นแรงระส่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนและก่อนที่มือของปันรักจะเคลื่อนลงต่ำกว่าขอบผ้าขนหนูที่พันเอวสอบเอาไว้ เขาก็คว้าข้อมือเล็กเสียก่อน

"อย่าจับสุ่มสี่สุ่มห้าสิครับคุณหนูปันรัก"

นวินหันกลับมาประจันหน้ากับปันรักตรงๆ และในตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก่อนจะดึงมือกลับทั้งที่ปลายนิ้วยังติดตรึงสัมผัสเย็นเฉียบจากผิวกายของเขาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

สรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกเธออย่างหยอกล้อว่าคุณหนูนั้นทำเอาใจดวงน้อยเกิดจั๊กจี้ขึ้นมา แต่ทว่าดวงตากลมโตพลันเบิกกว้างเมื่อเธอพบเห็นสิ่งที่ตื่นตากว่ารอยสัก นั่นคือการเห็นร่างทองของนวินที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อในรอบหลายปี!

ก่อนหน้านี้มัวแต่สนใจรอยสักจึงทำให้มองข้ามร่างทองของนวิน ปันรักที่เห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยชมเรือนร่างของเขาอย่างหยอกล้อ

"ว้าว...กล้ามแน่นจังเลยนะคะเนี่ย~"

ปันรักเห็นการ์ดในคฤหาสน์ถอดเสื้อซ้อมมานักต่อนักแล้ว ทุกคนมีร่างกายและหุ่นกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแต่ทว่าของนวินนั้นกลับต่างออกไป

เขาไม่ใช่คนหุ่นกำยำตัวหนาล่ำบึก แต่เป็นคนตัวสูงโปร่งที่มีร่างกายลีน มิหนำซ้ำหน้าท้องก็ยังมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ!

หน้าอกส่งหน้าท้อง หน้าท้องส่งเอว เอวส่งก้น! ไม่ว่าจะมองส่วนไหนร่างกายของนวินก็ดูไร้ที่ติด! เป็นบุญของเธอจริ๊งจริง! ที่ได้เห็นร่างทองของพี่ชาย!

"ทะลึ่ง!"

คนที่ถูกจ้องมองเกิดหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างขัดเขิน แต่ถึงอย่างนั้นมือกลับเขกหัวของปันรักไม่แรงมากนักแต่ก็ทำเอาคนถูกเขกจับหัวด้วยท่าทีเจ็บปวด

"หนูเจ็บนะคะ! "

"เจ็บสิดี จะได้จำไงครับว่าไม่ควรทำตัวทะลึ่งอย่างนี้อีก"

นวินแสร้งทำหน้าดุใส่ปันรักที่หัวเราะออกมา จริงๆ แล้วเธอไม่ได้เจ็บที่ถูกเขกหัวอะไรมากนักเพราะนวินไม่ได้เขกแรงอะไร เป็นเธอต่างหากที่แอ็คติ้งเกินเบอร์ไปเอง

"จิ้ๆๆ ไม่ได้เห็นถอดเสื้อแค่ไม่กี่ปีเอง พี่วินกล้ามแน่นขนาดนี้ได้ยังไงคะ? "

"ยังไม่หยุดอีกเหรอครับ?"

ไม่รอให้นวินได้เขกหัวอีกรอบปันรักก็รีบวิ่งหนีเขาด้วยความว่องไว เสียงหัวเราะร่าของเด็กดื้อยังดังทะลุผ่านบานประตูที่นวินส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แต่ถึงอย่างนั้นมุมปากได้รูปกลับหยัดยิ้มขบขันออกมา

ในใจได้แต่ภาวนาขออย่าให้ปันรักโตไปเป็นคนทะลึ่งตึงตังอย่างนี้เลย ไม่อย่างนั้นเขาคงปวดหัวน่าดู!

==========

#โดนเด็กแซวนิดแซวหน่อยทำเป็นเขิน!