จะไม่รักได้อย่างไร

บทที่ 9 [2/2]

::

::

"พี่วิน หนูเข้าไปนะคะ"

ปันรักเคาะประตูห้องทำงานของนวินอย่างที่เขาเคยบอก รอเพียงไม่นานนวินก็เดินมาเปิดประตูก่อนจะยกนิ้วขึ้นจรดริมฝีปากตัวเองและชี้ไปยังโทรศัพท์บ่งบอกว่าเขากำลังติดสายอยู่

บทสนทนาภาษาอังกฤษที่เอ่ยราวกับเป็นเจ้าของภาษานั้นทำให้ปันรักที่เรียนนานาชาติซึ่งเป็นโรงเรียนเดียวกับเขารู้ว่าเขากำลังคุยเรื่องงานอยู่ เธอที่ไม่ได้อยากรบกวนคิดว่าจะออกไปก่อนแต่เขาก็คว้าข้อมือของเธอเอาไว้แม้ว่าจะยังคุยกับปลายสายอยู่ก็ตาม

"Of course. I've reviewed your proposal. It looks promising. Could you tell me more about your expectations? "

(ได้เลยครับ ผมได้อ่านข้อเสนอมาบ้างแล้ว ดูน่าสนใจทีเดียว คุณช่วยเล่าเพิ่มเติมเกี่ยวกับความคาดหวังของคุณได้ไหมครับ?)

แม้จะยังติดสายแต่นวินก็ไม่อยากให้ปันรักออกไป อีกฝ่ายใส่ชุดนอนสปองบ๊อบบ่งบอกว่าเธออาบน้ำมาแล้วและช่วงเวลานี้เธอมักจะมาทายาบริเวณหลังให้กับเขาที่มันกำลังตกสะเก็ด

ไม่รอให้ปันรักรอนานนวินที่อาบน้ำเสร็จแล้วเช่นกันก็ปลดกระดุมชุดนอนออก เขาจัดการถอดเสื้อและหันหลังให้ปันรักโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรแต่เธอก็รู้ว่าเขาต้องการให้เธอทำอย่างไร

"That sounds like a solid plan. "

(ฟังดูเป็นแผนที่ดีนะครับ)

นวินยังคงตอบกลับปลายสายด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มทุ้ม แต่ทว่าเมื่อปลายนิ้วและเจลเย็นๆ ของยาแตะบริเวณแผ่นหลังเขาก็สะดุ้งเล็กน้อย ในขณะที่ปันรักก็ทำหน้าที่ของเธออย่างการทายาด้วยน้ำหนักเบามือและตั้งใจโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าทุกครั้งที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวหนังของเขานั้นมักจะทำให้เขาเกิดหวามไหวขึ้นมา

ปลายนิ้วที่แตะลากไล้ไปตามด้านข้างซี่โครงทำขนอ่อนนวินลุกชันไปทั้งกายและโชคดีที่ปลายสายคุยกับเขาเสร็จแล้วจึงวางสายไป

นวินหันไปคว้ามือของปันรักเอาไว้ได้ก่อนที่อะไรๆ ของเขามันจะตื่นตัวขึ้นมาเพียงแค่เธแแตะตัวนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น

"พอแล้วล่ะ"

"เจ็บเหรอคะ? "

ปันรักถามตาใสอย่างไร้เดียงสา เธอคิดว่าไม่ได้ลงน้ำหนักมือแรงอะไรเลยทว่านวินกลับไม่ให้เธอทายาต่อ

"ไม่เจ็บครับ แต่แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ"

ใครจะไปกล้าพูดตรงๆ ล่ะว่าแค่โดนนิ้วของเธอแตะแผ่นหลังก็ทำให้เขาเกือบจะเกิดอารมณ์แล้ว โชคดีที่ให้เธอหยุดเสียก่อนไม่อย่างนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้มากน้อยแค่ไหน

ปันรักเห็นนวินบอกเช่นนั้นแล้วก็ไม่ได้เซ้าซี้จะทายาต่อก่อนจะปิดฝายา แต่สายตากลับเอาแต่จ้องมองเขาที่ยังเปลือยท่อนบนอวดสรีระกล้ามเนื้อแน่นๆ จนนวินที่รับรู้ได้ถึงสายตานั้นของเธออดเอ่ยปากแซวไม่ได้

"น้ำลายไหลแล้วครับ"

คนที่ถูกจับได้ว่าแอบมองเกิดหน้าร้อนขึ้นมา แต่ใครจะยอมรับกันล่ะถึงแม้ว่าน้ำลายจะไหลก็ตามเถอะ!

"ไม่ได้มองสักหน่อย!"

ปันรักยกมือขึ้นเช็ดน้ำลายตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ แต่สายตายังจดจ้องมองที่นวินที่ดึงสาบเสื้อนอนขึ้นมาปิดตัวราวกับคนหวงเนื้อหวงตัวอย่างไรอย่างนั้น

"หนูมองครับ เนี่ยๆๆ มองเหมือนจะกินพี่ยังไงยังงั้น"

ท่าทางของเขาทำเอาคนถูกกล่าวหาทั้งเขินทั้งอายก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นหมอนหนุนที่วางอยู่ตรงโซฟา ปันรักคว้าเอาหมอนใบนั้นไล่ฟาดนวินแต่ด้วยความตัวเล็กกว่าเขามากจึงยืนบนโซฟาก่อนจะออกแรงเอาหมอนหนุนไล่ตีคนตัวโตที่ยกแขนขึ้นรับแรงตี

นวินไม่ได้หนีแต่ก็ไม่ได้ปรามปันรักเช่นกัน เขาปล่อยให้เธอตีหลายครั้งจนกว่าเธอจะหมดแรงไปเอง

"แฮ่ก"

ไม่กี่นาทีเท่านั้นปันรักก็ตีนวินไม่ไหวเสียแล้ว เธอโยนหมอนลงโซฟาอย่างเหนื่อยหอบ ตั้งใจจะลงจากโซฟาแต่ทว่าในตอนที่จะก้าวขาลงนั้นเธอเกิดสะดุดขาตัวเอง!

"ว้าย! "

เสียงอุทานนั้นเกิดจากอาการตกใจ ปันรักไม่สามารถควบคุมการล้มของตัวเองได้ก่อนจะทับนวินที่ไม่ทันได้ตั้งรับอะไรเช่นกัน สิ่งที่เขาทำได้คือโอบคนตัวเล็กเอาไว้โดยเอาร่างตัวเองเป็นที่รองรับแรงกระแทกแทนเธอ

แก้มนุ่มของปันรักแนบกับแผงอกเปลือยเปล่าของนวินที่เสื้อนอนยังไม่ทันได้ติดกระดุม

ช่วงเวลานี้เหมือนกับโลกจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาเอ่ยขึ้นมาเธอก็คงยังอยู่ในภวังค์โลกหยุดหมุน

"ลุกครับ"

นวินไม่อยากอยู่ในท่าสุ่มเสี่ยงอย่างนี้นานๆ เพราะแค่นี้หัวใจของเขาก็เต้นแรงจนกลัวว่าปันรักจะรู้ แต่แทนที่เธอจะรีบลุกขึ้นเด็กฉายแววเริ่มดื้อกลับแสร้งลุกไม่ไหวก่อนจะล้มตัวลงทับแผงอกของเขาอีกครั้ง

"โอ๊ย~ หนูลุกไม่ไหวค่ะพี่วิน~"

แค่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาอย่างจีบปากจีบคอนั้นนวินก็รู้แล้วว่ากำลังถูกยัยเด็กแสบแอบแตะอั๋งร่างกายของเขา แล้วไหนจะพวงแก้มนุ่มที่บดเบียดหน้าอกของเขานี่อีก!

ยัยเด็กแสบชักจะทะลึ่งใหญ่แล้ว!

"ปัน ถ้ายังไม่ลุกขึ้นอย่างหาว่าพี่ไม่เตือนนะครับ"

ใช้น้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับออกแรงดันปันรักเบาๆ ทว่าคนที่แกล้งพี่ชายไม่เลิกกลับโอบกอดตัวของเขาเอาไว้แน่น บดเบียดใบหน้าแนบกับแผงอกแกร่งมากกว่าเดิมจนแก้มบี้

"ม่ายปล่อย~"

"จะไม่ปล่อยงั้นเหรอครับ? "

"ช่าย~"

ปันรักยังคงตีหน้ามึนได้น่ามันเขี้ยวที่สุด นวินเห็นเด็กมันดื้อไม่หายก็จำต้องเอาคืนก่อนจะเป็นฝ่ายโอบเอวเธอเอาไว้พร้อมกับพลิกร่างของเธออย่างรวดเร็ว

ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจเล็กน้อย ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะต้องกลายเป็นฝ่ายที่อยู่ใต้ร่างนวิน!

การกระทำที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้นทำเอาปันรักนิ่งอึ้งไปหลายวินาทีและครั้งนี้คนที่ถูกแกล้งกลับเป็นเธอเสียเอง! และเขาก็เอาคืนด้วยวิธีเดียวกัน!

นวินแนบใบหน้าลงบนหน้าอกของเธอ แม้เธอจะสวมใส่เสื้อผ้าครบทุกชิ้นแต่การที่เขาเอาหน้ามาแนบหน้าอกของเธอนี้มันก็ทำให้เธอรู้สึกอยู่ดี!

"พะ พี่วิน! "

บ้าเอ๊ย! หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบทะลุอกด้วยซ้ำ!

จากคนที่แกล้งเขาอยู่ดีๆ กลับกลายเป็นคนที่ถูกแกล้งเฉยเลย!

ปันรักไม่แน่ใจว่าตอนนี้อัตราการเต้นของหัวใจเธอจะแรงมากแค่ไหน แต่ที่รู้ๆ ก็คือ...เธอเขินจนหน้าจะระเบิดอยู่แล้ว!

"หนะ หนูยอมแล้ว! ปล่อยหนูนะคะ! "

ปันรักดีดดิ้นอย่างแรงเพราะกลัวว่านวินจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่กำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งนี้ แต่นวินกลับไม่ปล่อยง่ายๆ เขาคว้ามือของเธอที่พยายามผลักเขาออกตรึงไว้ข้างศีรษะของเธอ

เรี่ยวแรงของหญิงสาววัยสิบห้ามันจะไปสู้พละกำลังของชายหนุ่มวัยยี่สิบหกได้อย่างไรกัน

"คราวหลังอย่าดื้อ พี่บอกอะไรก็ฟังกันหน่อยนะครับ"

ใบหน้าหล่อหวานโน้มต่ำลงมาใกล้จนปันรักรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ราดรดพวงแก้ม หน้าเธอยิ่งร้อนกว่าเดิมโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าแดงๆ ของเธอนั้นมันทำให้คนเห็นอย่างนวินมันเขี้ยวมากแค่ไหน

ใจจริงนวินไม่ได้อยากแกล้งปันรักเช่นนี้ แต่เธอเป็นเด็กดื้อที่แกล้งเขาก่อน บอกให้ลุกขึ้นก็ไม่ฟัง

เป็นยังไงล่ะ แกล้งเขาดีนัก พอโดนเอาคืนก็เสียอาการอย่างเห็นได้ชัดเลย

"หึ เด็กน้อย…"

คำนั้นเหมือนไม่ต่างจากถ้อยคำสบประมาท แต่ปันรักก็เด็กน้อยจริงๆ นั่นแหละ เพียงแค่เขาใกล้ชิดนิดหน่อยหัวใจของเธอก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุอกอยู่แล้วและเธอก็ไม่มีความกล้ามากพอที่จะเล่นอะไรบ้าบิ่นมากไปกว่านี้อีกแล้ว

"พะ พี่วินปล่อยหนูได้แล้วค่ะ"

นวินไหวไหล่เล็กน้อยก่อนจะปล่อยมือเธอ เขาไม่คิดจะแกล้งปันรักมากไปกว่านี้เพราะกลัวว่าตัวเองจะหักห้ามใจทำอะไรบางอย่างไม่ไหวและทันทีที่เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระไอ้เด็กแสบก็วิ่งปรู๊ดหนีออกจากห้องทันทีทิ้งเขาเอาไว้ที่ยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง

หากปันรักอยู่ต่ออีกสักวินาทีคงจะได้เห็นว่าใบหน้าและหูของนวินแดงก่ำมากแค่ไหน

ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่ใจเต้นแรงเพราะเขาเองก็ใจเต้นแรงไม่ต่างกันทั้งที่ตอนท้ายเป็นคนแกล้งเธอเองแท้ๆ!

"ใจเย็นหน่อยไอ้วิน…"

ประโยคนั้นย้ำเตือนบอกกับตัวเองทั้งในตอนนี้ที่ตื่นเต้นเกินไป รวมถึงความต้องการส่วนลึกในใจที่มันกำลังจะปะทุออกมา…

=============

#ท่องไว้ น้องยังเด็กกกกกก!