บทที่ 12 [2/2]

1330 Words

:: :: วันรุ่งขึ้นนวินหยุดงานอย่างที่รับปากกับปันรักเอาไว้ เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ นั่นคือช่วงเช้าไปสวนสนุกและเมื่อเล่นจนพอใจแล้วช่วงบ่ายก็พาไปดูหนังที่เธออยากดู ตลอดทั้งวันนวินตามใจปันรักทุกอย่าง ไม่ว่าเธอจะอยากกินอะไรเขาก็พาไปกิน เธออยากเล่นตู้คีบตุ๊กตาเขาก็พาเธอไปเล่น "ทำไมหนูไม่ได้สักตัวเลยอ่า~ โมโหแล้วนะคะ หนูจะไม่เล่นแล้ว!" ปันรักเริ่มงอแงเมื่อเธอหยอดเหรียญคีบตู้ตุ๊กตาไม่ต่ำกว่ายี่สิบครั้งแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจเอาตุ๊กตากระต่ายที่หมายตาได้สักตัวจนตอนนี้ชักจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้วและเธอก็เหลือเพียงอีกแค่เหรียญเดียวเท่านั้น "เหรียญสุดท้ายพี่ขอลองเล่นดูได้ไหมครับ?" เห็นว่าเธอจะไม่เล่นแล้วนวินจึงขอเหรียญสุดท้ายจากเธอและแทนคำตอบนั้นปันรักก็หันไปหยอดเหรียญที่ตู้คีบก่อนจะหลีกทางให้นวินลองคีบดู "ขอให้ได้ๆๆ" ปันรักเอ่ยพึมพำเพียงคนเดียวและเดินวนเวียนรอบๆ กายนวินอย่างลุ้นระทึก

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD