จะไม่รักได้อย่างไร

บทที่ 2 [1/2]

"กลับมาแล้วครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเริ่มแตกหนุ่มนั้นทำให้สุขใจที่กำลังนั่งปั้นเม็ดบัวลอยรีบหันกลับไปมองก่อนจะมองลูกสาวตัวเองที่ถูกนวินอุ้มด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าหัวเข่าและข้อศอกของปันรักแปะผ้าก็อซเอาไว้

"ว้ายตายแล้ว! ปันลูก! ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นละคะ! หนูไปโดนอะไรมา!"

สุขใจในวัย 27 ปีแต่ยังสวยยังสาวรีบเช็ดไม้เช็ดมือก่อนจะปรี่เข้ามาหาปันรักที่ผละแขนจากคอนวินเพื่อจะอ้อนคนเป็นแม่ที่โอบรับลูกสาวมาอุ้มแทน

"คุณแม่!"

ปันรักแนบแก้มกลมลงกับบ่าของสุขใจที่เอียงคอถามถึงสาเหตุที่ลูกสาวได้แผลมา

"เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมหนูถึงมีแผลอย่างนี้ล่ะ?"

"คือ..."

นวินตั้งใจจะเป็นคนบอกว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรเด็กที่กลัวความผิดก็โพล่งขึ้นมาเสียก่อน

"มีคนจะแย่งพี่วินไปจากเราค่ะคุณแม่! ตะ แต่หนูปกป้องเขาเอาไว้ได้! ตอนนี้พี่วินก็เลยยังอยู่กับเราค่ะ!"

ท่าทีที่ดูจะภาคภูมิใจนั้นทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับงุนงงเพราะเธอถามเรื่องแผลแต่ปันรักกลับตอบไม่ตรงคำถาม

"ห้ะ? หนูพูดอะไรคะแม่ไม่เข้าใจ"

"ก็เมื่อตอนเที่ยงมี..."

"น้องมุดรั้วมาหาผมตอนพักเที่ยงครับ"

นวินไม่รอให้ปันรักพูดอะไรต่อเพราะกลัวว่าสุขใจจะไม่ได้รับสารที่ถูกต้องหากยังรอฟังจากปันรัก แน่นอนว่าเขาเองก็ต้องเล่าว่าต้นเหตุมันเกิดจากอะไร

"ลูกมุดรั้วไปหาพี่วินอีกแล้วเหรอปันรัก!"

ให้ตายสิ! ตัวก็เท่านี้แต่ทำไมถึงดื้อนัก!

สุขใจถลึงตาใส่ลูกสาวที่หดคอตามสัญชาตญาณถูกดุ ในขณะที่คนเป็นแม่นั้นหัวจะปวดกับลูกสาวตัวเองจริงๆ

บางทีก็อยากให้อยู่อย่างสงบเสงี่ยมบ้างแต่มันก็ช่างควบคุมได้ยากเหลือเกินเพราะลูกสาวเธอซนมากเกินไป!

"แล้วไปทำอีท่าไหนถึงได้มีแผลล่ะ"

คราวนี้สุขใจหันไปถามนวินที่เกิดกระอักกระอ่วนขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เล่าความจริงที่เกิดขึ้นให้สุขใจรู้

"เอ่อ...คือว่าน้องมาเห็นตอนที่มีคนมาขอคบผมพอดีน่ะครับ แล้วจากนั้นน้องก็รีบวิ่งมาหาผมแต่เกิดหกล้มครับ"

"อ้อ..."

สุขใจตอบกลับด้วยการลากเสียงเบาๆ อย่างเข้าใจ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เธอไม่สงสัยแล้วว่าทำไมลูกสาวถึงมีแผลเช่นนี้

ที่แท้เป็นเพราะกลัวว่าพี่ชายจะถูกแย่งไปจึงวิ่งเข้าไปหาแต่ตัวเองดันหกล้มเจ็บตัวเสียอย่างนั้น มิหนำซ้ำลูกสาวของเธอยังมีหน้ามาคุยโวบอกว่าปกป้องพี่ชายได้ทั้งที่ตัวเองล้มจนได้แผล

โธ่เอ้ย....ไม่รู้จะเอ็นดูหรือจะขำดี

"ผมขอโทษครับพี่สุขใจที่ดูแลน้องไม่ดี..."

นวินเอ่ยเสียงแผ่ว เขาก้มหน้าลงด้วยหัวใจตุ้มๆ ต่อมๆ เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะโดนลงโทษหรือเปล่า

เขารู้ว่าตัวเองมีความผิดที่ไม่สามารถดูแลปันรักได้ แต่สำหรับสุขใจแล้วเธอไม่ได้มองว่าเขาผิดแต่อย่างใด หากจะโทษ...ก็คงต้องเป็นลูกสาวของเธอเองที่ดื้อซนมากเกินไป

"ไม่ต้องขอโทษหรอก มันไม่ใช่ความผิดของวินเลยเพราะคนที่ผิดจริงๆ คือ..."

สุขใจละทิ้งคำพูดเอาไว้เพียงเท่านั้นก็เหล่ตามองดูลูกสาวตัวดีที่คราวนี้รีบยื่นแขนไปทางนวินหมายจะให้เขาอุ้มออกจากอกสุขใจ

"พี่วินอุ้มหนูหน่อย!"

ท่าทีที่เปลี่ยนฝั่งฉับพลันนั้นทำให้สุขใจได้แต่นึกอ่อนอกอ่อนใจกับลูกสาวตัวแสบ ปันรักคงรู้สึกว่าหากอยู่กับนวินคงจะปลอดภัยกว่าอยู่กับเธอที่ตอนนี้ดูกรุ่นโกรธนิดๆ เมื่อลูกสาวทำตัวดื้อจนนับครั้งไม่ไหว

"คุณแม่ต้องทำโทษหนูแน่ๆ เลยค่ะ พี่วินพาหนูหนีคุณแม่หน่อย!"

ปันรักกลับมาอยู่ในอ้อมแขนของนวิน เธอกระซิบบอกกับเขาที่รีบพาปันรักเดินออกจากบริเวณนี้ โดยอ้างว่าขอพาปันรักไปอาบน้ำ แต่สุขใจรู้ว่านวินแค่พาปันรักหนีจากเธอเท่านั้น ทั้งที่ความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้คิดจะทำโทษปันรักหรอก

ลูกเจ็บตัวอยู่จะให้ทำโทษได้อย่างไร แล้วอีกอย่างเมื่อนึกถึงต้นเหตุที่ปันรักล้มแล้วก็ทำให้สุขใจไม่คิดลงโทษลูกสาวแต่อย่างใด

ก็เด็กมันหวงพี่ชาย...ถ้าไม่หวงคงไม่วิ่งจนสะดุดขาตัวเองล้มลงจนได้แผลอย่างนี้หรอก

แม้สุขใจจะรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจ แต่ทว่าเมื่อเห็นพี่น้องต่างปกป้องกันเช่นนี้ก็ทำให้เธอเกิดเบาใจไม่น้อยเลย อย่างน้อยพวกเขาก็รักใคร่กลมเกลียวกันแม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันก็ตาม

===============

#ตอนเด็กรักใคร่ โตมาเดี๋ยวรู้เลยค่ะ 555555555555