23. Bölüm / Vicdanın Kıyısında.. Gece, Celal için bitmek bilmeyen bir sorgu odasına dönüşmüştü. Yanı başında uyuyan kadın, sadece birkaç saat önce tüm emniyeti "üç çocuk" masalıyla dize getirmiş, şimdi ise sanki dünyanın en masum uykusuna dalmıştı. Celal, yatakta bir sağa bir sola döndü. Gözü gayriihtiyari Hazel’in uyurken dağılmış saçlarına kaydı. Bir an eli o sarı tellere uzanacak gibi oldu ama hemen geri çekti. "Saçmalama Celal," diye azarladı kendini. "Görevin bu senin. Korumakla yükümlü olduğun bir emanet o. Duygularını işine karıştırma." Ama zihnindeki gürültü dinmiyordu. Şafak sökmeden, daha fazla tavanı izlemeye tahammül edemeyerek usulca kalktı. Abdestini alıp sabah namazını kıldıktan sonra, içindeki o tanımlanamayan, isimlendiremediği huzursuzluğu dindirmek için kendini dı

