Anabella
“Noong umalis ako, kumusta ang naging buhay mo?” mataman kong tanong habang naririto kami sa balkonahe ng kuwarto. Dito namin naisipan na tumambay dahil kapuwa kami hindi makatulog.
“My life in Baguio?” Tinanaw nito ang malapit nang matapos na pool sa tapat ng bahay. “It was hard. Iyon naman ang pangarap ko noon pa, ang makapag-aral sa military school at maging sundalo. But when you left us, it was so hard to accept. Nagsisi ako nang sobra dahil alam kong dahil sa akin kaya ka umalis. So, yeah. Kahit gusto kitang hanapin at humingi ng tawad ay hindi ko na nagawa dahil dinala na nila ako sa Baguio.”
Sa sinabi niyang iyon ay tumiim ang pagkakalapat ng mga labi ko.
Kalaunan ay napatango-tango ako. “I was healing during the times you were suffering. Pantay lang tayo,” puna ko haba
