We were left inside his car dahil pumasok ulit si Hunter sa loob ng venue. Nagpaalam ata kay Daddy na iuuwi na ako. Wala na rin naman ako sa huwisyo dahil masyadong masakit pa sa akin yung mga sinabi ng mga kamag-anak ko.
Parang hindi ako anak kung ituring.
"Mommy, are you okay?" nag-aalalang tanong ni Isla sa akin.
I wiped my tears away before looking at them. Ayoko na silang mag-alala. Kanina pa sila silip nang silip sa akin. They even argue with my mom.
"Yes, my love. Mommy's fine." Sagot ko sa kanya.
Her little hand reached for my face and wipe my tears, "You're not." Malungkot na sabi niya sa akin.
Her words brought undeniable pain in my heart. How can a small human like her understand pain? Ganun ba kahalata?
"Isla, go back here." Ives called his sister.
Sandaling lumi
