Karan Demir, alya’nın o kitap kokulu, mütevazı odasını arkasında bırakıp mahallenin Arnavut kaldırımlı sokaklarından çıkarken, arabasının direksiyonunu adeta kıracakmış gibi sıkıyordu. Maslak’ın gökdelenlerine doğru yaklaştıkça gökyüzü daha da grileşiyor, plazaların cam cephelerinden yansıyan ışıklar adamın gözlerini alıyordu. Holdingin otoparkına arabayı adeta savurarak park etti. Ceketini tek bir hamlede sırtına geçirip asansöre bindiğinde, içindeki o gerginlik ellinci kata çıkana kadar her saniye daha da katlandı. Asansörün kapıları açılır açılmaz, koridorun sonundaki büyük yönetim kurulu salonunun önünde biriken kalabalığı gördü.
Salondan içeri adımını attığı an, masanın en başında oturan Kudret Demir’in o zafer kazanmış, zehirli tebessümüyle karşılaştı. Kudret Bey, bastonunun üzerine
