Ameliyathanenin üzerindeki kırmızı dijital saat, zamanın ne kadar yavaş ve acımasız akabileceğini gösterircesine saniyeleri sayarken, koridordaki o ağır ve steril sessizlik Karan ile Alya’nın arasındaki mesafeli duruşu daha da belirginleştiriyordu. Karan, ellerini kumaş pantolonunun ceplerine koymuş, gözlerini ameliyathanenin buzlu cam kapısına dikmişti. Ankara’dan döner dönmez buraya gelmişti; üzerinde hala o resmiyetin ağırlığı, yüzünde ise uykusuzluğun getirdiği hafif ama sert bir gölge vardı. Alya ise birkaç adım ötedeki metal sandalyelerden birine oturmuş, ellerini dizlerinin üzerinde kenetlemişti. Birbirlerine dokunmuyorlardı, aralarında tek bir santim bile fiziksel temas yoktu ama odadaki havanın yoğunluğu, ikisinin de birbirinin varlığını her hücresinde hissettiğini gösteriyordu. B
