Ameliyathanenin üzerindeki o kırmızı ışık, adeta bir infaz kararının mührü gibi koridorun çiğ beyaz zeminine vuruyordu. Zaman, İstanbul’un o hareketli caddelerinden, akan trafiğinden ve holding binasının hiç durmayan çarklarından tamamen bağımsızlaşmış, her bir saniyesi bir asır gibi ağırlaşarak üzerlerine çökmüştü. Alya, Karan’ın göğsüne sığınmış, bedeni düzenli aralıklarla sarsılarak sessizce ağlıyordu. O güçlü, dik duruşlu genç kadından geriye sadece annesinin hayatı için dua eden, çaresizlikle kıvranan bir çocuk kalmıştı.
Karan, kollarını Alya’nın etrafına daha da sıkı sararken gözlerini bir an bile o demir kapıdan ayırmıyordu. İçindeki o her şeyi kontrol etmeye alışmış, milyar dolarlık masaları tek bir hamleyle deviren güçlü adam, bu beyaz koridorun ortasında ölümün soğuk nefesi karş
