1 วางยา
718 Words
(1)
“เธออยู่ไหนคีตา”
[คาเฟ่ E แล้วเธอล่ะมีธุระอะไรหรือเปล่าถึงได้โทรหาฉัน]
“หาเพื่อนดูหนัง”
[วาววา?]
“อยู่กับผู้”
[งั้นมาสนุกด้วยกันสิ ที่นี่คนเยอะแยะ]
“กลุ่มไหน”
[กลุ่มยัยยู่ยี่ญาติฉันเอง]
“เดี๋ยวเจอกัน”
[จ้า]
โมนาไม่ได้สงสัยว่าเพื่อนสาวคนสนิทแอบวางแผนอะไรเอาไว้
หลังจากวางสายโทรศัพท์ เธอก็ขับรถออกจากลานจอดรถในห้างสรรพสินค้า มุ่งตรงสู่คาเฟ่ E อันเป็นจุดหมายปลายทาง
และเมื่อมาถึง...
“ยัยเพื่อนทรยศ”
โมนาพบว่าตัวเองโดนเพื่อน ‘วางยา’ เข้าให้แล้ว
ลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ ณ คาเฟ่หรูสไตล์ตะวันตกแต่งตัวสวยหล่อจัดเต็มกันแทบทุกคน นั่นจึงทำให้โมนากลายเป็นพวกนอกรีตไม่ดูกาลเทศะเมื่อเธอสวมกางเกงยีนรัดรูป เสื้อยืดคอวีสีขาว และรองเท้าผ้าใบเข้ามาเหยียบที่นี้ ซึ่งยังนับว่าโชคยังเข้าข้างเมื่อบนรถมีรองเท้าส้นสูงติดมาด้วยหลายคู่จึงได้นำมาเปลี่ยน ผมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกรวบมัดขึ้นสูงด้วยความเกียจคร้านถูกปล่อยยาวเคลียแผ่นหลังลงไปจนถึงสะโพกผาย
อารมณ์เสียเล็กน้อยแต่เมื่อคลี่คลายสถานการณ์ได้ก็เดินเชิด
ไม่จำเป็นต้องกังวลหรือกลัว โมนามีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก แม้ไม่ได้สวยระดับนางงามจักรวาลแต่รูปร่างหน้าตาเธอไม่เป็นสองรองใคร นี่คือเรื่อง
สายตาหลายคู่จับจ้องมองมาที่เธอทันทีที่ปรากฏตัว
หญิงสาวไม่แยแสต่อสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในความสนใจ พูดกับพนักงานต้อนรับให้นำทางไปยังห้องอาหาร จากนั้นก็ให้ทิปค่าบริการห้าร้อยบาทแล้วหันกลับมาเคาะประตูขออนุญาต ก่อนจะเปิดประตูและเดินเข้าไปทักทายหนุ่มสาวข้างในที่มานัดบอดกัน
“ขอโทษที่มาสายนะทุกคน”
“ตายแล้วยัยโมนา เธอแต่งตัวอะไรของเธอมาเนี่ย”
“ฉันเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก ใครจะไปรู้ล่ะ”
“งูยยย ซอรี่นะเพื่อนรัก” คีตาวางมือของเธอซ้อนบนหลังมือเรียวพลางตบเบาๆ แสร้งตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ “ฉันผิดเองแหละที่ลืมบอกเธอ ซอรี่จริงๆ”
“ไม่เป็นไรจ้ะ”
จริงเหรอ?
ไม่จริงหรอก ตั้งใจกันซีนกันแบบนี้ต้องมีเคืองหาทางเอาคืนกันบ้าง อย่างเช่นใต้โต๊ะตอนนี้ โมนากรีดยิ้มหวานขณะเหยียบเท้าคีตาไปด้วย
ครู่ต่อมา
คนที่มาสายแนะนำตัว ก่อนจะรู้ว่าเธอไม่มีคู่เพราะอีกติดต่อไม่ได้และอาจจะไม่มา ทางด้านโมนาไม่ซีเรียสที่ตัวเองกลายเป็นเศษส่วนเกิน ยังไงซะ ในสงครามเลือกคู่ครั้งนี้ก็ยังไม่มีใครปักธงใครอย่างชัดเจน
ดังนั้น...
เธอจึงมีสิทธิ์เต็มที่ถึงแม้จะไม่ถูกตาต้องใจใครเลยก็ตาม แต่ถ้าหากต้องการใครสักคนเอาคืนเพื่อนกลับเพื่อความสะใจเล็กๆ น้อยๆ ละก็....
“โทษที งานเพิ่งเสร็จ”
การมาของผู้มาใหม่ทำให้สาวๆ ตื่นเต้นดีใจแทบเก็บอาการระริกระรี้เอาไว้ไม่อยู่ โดยเฉพาะเพื่อนของเธอที่มองอีกฝ่ายตาเป็นประกายวิบวับ ด้วยความอยากได้อยากครอบครองชายหนุ่มรูปหล่อผู้มีเสน่ห์ทำลายล้างสติสัมปชัญญะของผู้หญิง
อืม...
แบบนี้ก็เท่ากับว่า ‘สงคราม’ บนสังเวียนนัดบอดได้เริ่มขึ้นแล้วสินะ
โมนาหลบซ่อนแผนการชั่วร้ายเอาไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ ในเวลาแบบนี้ต้องสร้างความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เพื่อเรียกร้องความสนใจจากชายหนุ่มที่ดูจะไม่ใช่ผู้ถูกล่าหากแต่เป็นผู้ล่าบนห่วงโซ่อาหารสูงสุด
‘น่าสนใจแฮะ’
ดวงตาสองคู่สบประสานกันด้วยความบังเอิญ ภายใต้ความนิ่งสงบปราศจากอารมณ์อ่อนไหวใดๆ คล้ายว่ามีคลื่นแห่งทะเลเพลิงที่เดือดระอุอยู่ข้างใน ไม่มีใครทราบได้นอกจากพวกเขา
ทันใดนั้นเอง
เท้าที่อยู่ใต้โต๊ะก็เลื่อนเข้าไปสะกิดขาเขาเบาๆ อย่างต้องการจะส่งสัญญาณเชื้อเชิญให้รู้ว่า ‘ฉันชักอยากได้คุณมาเป็นของตัวเองซะแล้วสิ’ ไม่ใช่แค่ความสะใจเพื่อเอาคืนเพื่อนเล็กๆ น้อยๆ เพียงแค่เท่านั้น
- Writer
