Isang sulat ang natanggap ni Alex sa mailbox ng bahay: may larawan ng kanyang anak sa school, kasama ang simbolo ng killer. Ang takot ay hindi na abstract; naging personal.
“Hindi lang siya sa lungsod… nakikita niya ako… at gusto niya akong saktan,” sabi ni Alex. Ang galit at pangamba ay naghalo sa kanyang dibdib. Alam niya na ang Shadow ay hindi lang basta killer—isang master manipulator na gusto siyang takutin sa personal na antas.
Si Mara at ang team ay naglatag ng protective measures para sa pamilya ni Alex, ngunit alam niyang ang susunod na hakbang ng Shadow ay palaging unpredictable.
Habang bumabalik siya sa precinct, may napansin siyang anino sa CCTV: isang itim na silhouette ang sumusunod sa kanyang kotse, lumilihis kapag may liwanag, at nagtatago sa dilim. Para bang iniimbita siya sa laro, sinusubukan ang kanyang pasensya at kakayahan.
“Shadow… handa ka na ba sa laban?” bulong ni Alex. Ngunit bago pa siya nakagalaw, ang anino ay naglaho. Ang lamig ng gabi ay bumalot sa kanyang katawan, at ramdam niya: ang laro ay mas malalim kaysa sa iniisip niya.
Ulan muli sa lungsod. Bumalik si Alex sa unang crime scene para suriin ang simbolo at posibleng detalye na hindi napansin. Habang naglalakad sa madilim na alley, napansin niya ang kakaibang marka sa dingding—parang signature ng Shadow.
Nagulat siya nang may marinig siyang yabag sa likod. Huminto siya, nakinig, ngunit wala. Ramdam niya ang presensya ng killer, parang sinusubaybayan ang bawat galaw niya.