Habang nakatayo si Alex sa kalsada, ang ulan ay bumubuhos nang walang tigil, at ang ilaw mula sa poste ay kumikislap sa basang aspalto. Sa bawat galaw niya, nararamdaman niya ang presensya ng Shadow. Ngunit ngayon, may ibang problema—may mga anino sa paligid. Hindi niya alam kung totoong Shadow iyon o mga taong sinasadyang iligaw siya.
Sa bawat paglingon, may isang tao na parang naglalaho sa dilim. Isang lalaki sa hoodie, isang babae na may payong, isang delivery man na tila nagpapahinga sa kanto. Ang mga mata niya ay sumusunod sa bawat galaw nila. Ang utak niya ay umiikot: alin dito ang totoong Shadow? Bawat galaw ay posibleng patibong, bawat anino ay maaaring baitang sa susunod na krimen.
Habang naglalakad siya, may narinig siyang tunog ng yabag sa likod. Tumigil siya at nag-backtrack, ngunit sa bawat hakbang, nagbabago ang posisyon ng mga anino. Para bang sinusubok siyang alamin kung gaano katatag ang kanyang focus.
“Shadow… hindi ka lang basta sumusunod… nilalaro mo ang isip ko,” bulong niya sa sarili, ramdam ang kilabot sa bawat pulso ng katawan niya.Bumalik sa kanyang sasakyan si Alex at tiningnan ang phone. May bagong mensahe:
“Nakikita mo ba ang anino sa kaliwa mo? O sa kanan? O pareho lang ba itong illusion?”
Para kay Alex, parang nilalaro siya ng mind game. Ang lungsod ay puno ng mga hindi malinaw na bakas—mga bakas ng sapatos na mabilis na nawawala, mga simbolo sa dingding na parang lumilipat kapag tinitingnan niya sa ibang anggulo.
Habang iniisip niya ang mensahe, biglang may tumunog sa radyo ng kotse: sirena mula sa isang side street. Tumalon siya sa kotse at lumingon. Walang tao. Ang bawat tunog, bawat paggalaw, ay nagiging puzzle na kailangang lutasin, ngunit may red herrings na nagdudulot ng kalituhan sa kanyang isip.