เสียงความวุ่นวายดังขึ้นท่ามกลางห้องโถงแห่งคฤหาสน์ตระกูลคีตะเดชาพัฒน์ เจ้าสัวอัครที่กำลังเดินลงบันไดมาจาก
ชั้นสองถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เช้า ๆ แบบนี้เขาอยากได้ยินเสียงนก
เสียงการ้องจีบกันมากกว่าเสียงลูกสาวลูกชายตีกันเป็นเด็กน้อยไม่รู้จักโต
“อะไรกัน เสียงดังอย่างกับวันนี้โลกจะแตก”
“คุณป๋าขา” ทันทีที่อิงดาวเห็นว่าผู้เป็นพ่อเดินลงมา หล่อนก็รีบวิ่งแจ้นเข้าไปสวมกอดอย่างออดอ้อนทันที
“เกิดอะไรขึ้นหนูอิง” เจ้าสัวอัครลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรักใคร่
“คุณป๋าขา อิงจะออกไปข้างนอกแต่พี่ ๆ ไม่ยอม บอกว่าถ้าอิงไปเขาจะตามไปด้วย”
บุตรสาวเอ่ยเสียงเศร้าสร้อย ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังผู้เป็นพ่อ
เจ้าสัวอัครเห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้วพลางส่ายหน้าเอือม ระอาพฤติกรรมหวงน้องเกินเหตุของลูกชายทั้งสอง จ้องเขม็งไปที่สองพี่น้องเจ้าปัญหา
“หนูอิงไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ อิชย์ อาชย์!”
ประมุขของบ้านเอ่ยเสียงเข้ม ลูกชายสองคนยืนเ
