“กรี๊ด!!!”
เสียงกรีดร้องตามมาด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังกระหึ่มดุจคลื่นพายุลูกใหญ่ โต๊ะเก้าอี้ถูกเตะกระจายไปทั่วสารทิศ กลุ่มลูกค้าชายหญิงแตกตื่นเป็นวงกว้าง เสียงดนตรีบีตหนักราวกับเสียงซาวน์ประกอบเหตุการณ์อันดุเดือด กระทิงกระชากคอเสื้อไอ้เวรนรกที่กล้ามาแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงของ
เขาเหวี่ยงกระเด็นล้มกับพื้น อิงดาวเบิกตาโพลง หัวใจดวงน้อยเต้นรัว
“คะ คุณกระทิง”
การปรากฏตัวของเขาเป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่คาดคิด สายตาคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความเยือกเย็น เจือปนไปด้วยแรงโทสะที่คนมองถึงกับขนกายลุกซู่
“กลับบ้าน!!!” มือหนากระชากแขนเรียวสุดแรง อิงดาวรีบเอื้อมมือคว้ากระเป๋าสะพายมาถือไว้ก่อนที่ร่างกายจะลอย
ละลิ่วไปตามแรงฉุดกระชากของเขา
“คุณกระทิงปล่อยอิงนะ อิงเจ็บ”
น้ำหนักที่เขากดลงมาบนต้นแขนนุ่มไม่ออมแรงแม้แต่น้อย กระทิงไม่สนใจเสียงหวานปานน้ำผึ้งของหญิงสาวที่ทำให้เขาเดือดจัดแทบฆ่าคนได้
“ปล่อยอิงนะ
