ตอนที่ 3 KN NIGHT CLUB

2295 Words

เคเอ็น ไนต์คลับ คือสถานบันเทิงเกรดพรีเมียมที่รวบรวมเหล่านักท่องเที่ยวราตรีมีระดับเข้าไว้ด้วยกัน ถูกขนานนามว่าเป็นสวรรค์ชั้นยอดของบุรุษและสตรี ที่ต้องการมาหาความสุขใส่ตัวเองยามค่ำคืน ลูกค้าส่วนใหญ่ของที่นี่เป็นวัยรุ่นและวัยทำงาน เกินกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์มีฐานะการเงินมั่นคง สามารถควักธนบัตรจ่ายค่าเปิดโต๊ะในราคาขั้นต่ำหลักหมื่นอัปไล่ไปจนถึงหลักล้านต้น ๆ ได้โดยไม่แคร์ว่าจะมีเงินพอสั่งเครื่องดื่มเพื่อเพิ่มรสชาติการปาร์ตี้ให้สนุกยิ่งขึ้นได้หรือไม่ ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าสวมเสื้อยืดคอกลมแขนยาวสีเนื้อทับกางเกงยีนสุดเท่ เดินผ่านฝูงชนตรงเข้าไปหาเพื่อนรักที่กำลังนั่งคลอเคลียสาวสวยอยู่บนโซนลูกค้าวีวีไอพี “มาแล้วเหรอมึง” วรวิทย์ หรือ เต้ เอ่ยทักทายเพื่อนซี้ กระซิบบอกให้สาวอวบเนื้อแน่นข้างกายขยับออกไปเล็กน้อย มือหนาตบที่เบาะโซฟานุ่ม “มานั่งข้างกูมา” น้ำเสียงอ้อแอ้บ่งบอกว่าก่อนหน้าที่กระทิงจะมาถึง ไอ้หมอนี่คงซัดไปหลายแก้วจนหนำได้ที่ กระทิงถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ร่างหนานั่งไขว่ห้างลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาบอกบุญไม่รับ คว้าแก้วคริสตัลที่มีน้ำสีอำพันอยู่เกือบครึ่งแก้วกระดกดื่มรวดเดียวหมด รสชาติร้อนซาบซ่านสาดผ่านลำคอหนาไหลรวมเป็นเลือดเนื้อในร่างกาย ดีกรีของเหล้าแพงมีอานุภาพรุนแรงใช่เล่น ทว่าคนที่ดื่มหนักเป็นเดิมทุนไร้ซึ่งความสะทกสะท้าน ดื่มแล้วอยากดื่มต่อ เผื่อว่าความกลัดกลุ้มที่เกาะกินหัวใจแกร่งอยู่ตอนนี้จะบรรเทาเบาบางลงได้บ้าง “หน้าบูดเป็นไข่หมาเลยนะมึง ไง… สาวน้อยอิงดาวหิ้วหนุมเกาหลีมาอันยองมึงเหรอวะ” วรวิทย์เอ่ยแซวผ่านรอยยิ้มล้อเลียน “ไอ้สัตว์เต้ อย่าปากดี” กระทิงชี้หน้าส่งสายตาดุดัน ถ้าไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนเขาจะตวัดขาฟาดปากมันให้จมกองเลือด “วู้ว! เพื่อนฝูงแซวนิดแซวหน่อยก็ไม่ได้” ร่างหนากำยำไม่แพ้กระทิงหัวเราะร่วน หันไปหอมแก้มสาวอวบสุดเซ็กซี่ที่ยื่นหน้ามาคลอเคลียลำคอเขาไม่ห่าง เดี๋ยวจูบเดี๋ยวดูดจนเกิดรอยแดงกระจายทั่วลำคอขาว วรวิทย์ชอบใจใหญ่ “มึงเรียกกูมาทำไม ให้มาดูมึงนั่งโดนสาวดูดคอเหรอวะ” กระทิงที่พกความหงุดหงิดมาเต็มเปี่ยมเห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด “เออ แล้วมึงอยากโดนดูดด้วยไหมล่ะ คืนนี้มีสาวสวยเข้ามาใหม่ห้าคน เด็ด ๆ ทั้งนั้นเลยนะมึง เดี๋ยวกูเรียกมาดูแลมึงโดยเฉพาะเลย เอาไหม” เจ้าของไนต์คลับภูมิใจนำเสนอดาวเด่นดวงใหม่ที่จะเข้ามาช่วยเขากอบโกยรายได้จากลูกค้ากระเป๋าหนัก “ไม่ต้อง!” กระทิงปฏิเสธเสียงเข้ม เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะหาผู้หญิงน่ารำคาญมาเกาะแกร่างกาย มาเพราะไอ้เพื่อนหน้าหม้อมันโทร. ตาม “อะไรวะไอ้ทิง วันนี้มึงเป็นอะไร เดินหน้าบูดมาไม่พอยังไม่ยอมให้เรียกสาวมาคลอเคลียอีก อย่าบอกนะว่าเตรียมตัวบวชเลยพยายามละทางโลก” ยังไม่วายหาเรื่องแซว ปลุกชนวนสายตาเดือดจัดจากคนตรงหน้า “ถ้ามึงยังไม่หยุดแพล่มเรื่องไร้สาระ กูจะเอานิ้วตีนยัดปากมึง!” กระทิงดันลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด ลำพังชวดนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวเย็นพร้อมอิงดาว เขาก็เซ็งพอทนแล้ว ยังมาเจอไอ้เพื่อนกวนส้นตีนพูดจาน่ากระทืบอีก จุดเดือดทางอารมณ์เลยยิ่งต่ำกว่าปกติ “ออกไปก่อนไป” หันไปบอกสาวสวยข้างกาย ซึ่งพวกหล่อนก็ว่านอนสอนง่าย ก่อนไปยังเวียนหอมแก้มหนุ่มหล่อจนครบสี่คน กระทิงเบ้ริมฝีปากหมั่นไส้เพื่อน “มึงนี่น่านับถือจริง ๆ นัดกูมาคุยงานแต่ก็ยังไม่วายเอาผู้หญิงมานั่งเอนเตอร์เทน” “ก็กูเก่ง” รู้นะว่ากำลังถูกประชดประชัน แต่คนหน้ามึนกลับยินดีน้อมรับเอาไว้ “ไอ้สัตว์” กระทิงรินเหล้าใส่แก้วกระดกเข้าปากจนหมดเหมือนเคย แสงสีเสียงที่ห้อมล้อมไปด้วยบรรยากาศสนุกสนานไม่ได้ทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นเลยสักนิด ภาพที่อิงดาวยิ้มหวานยามหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับเพื่อนชายหน้าจืดวนเวียนอยู่ในหัวสมอง สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด แม้จะเพียงชั่วแวบเดียวแต่ก็สามารถทำให้เขาเดือดดาลจนเผลอแสดงความร้ายกาจออกมาต่อหน้าเพื่อน มือหนากำแก้วเหล้าในมือ จนเส้นเลือดแกร่งปูดขึ้นบนหลังมือ นัยน์ตาสีเฮเซนัทแดงก่ำ ขนาดวรวิทย์นั่งห่างจากเพื่อนรักพอสมควร ยังสัมผัสได้ถึง เพลิงโทสะร้อนที่ส่งผ่านมาจากสายตาคู่นั้น “มึงพร้อมจะรับฟังเรื่องที่กูกำลังจะเล่าไหมเนี่ย” “ทำไมวะ?” กระทิงถามตาขวาง “ก็ดูมึงโมโหงุ่นง่านเหมือนอยากจะฆ่าคนตลอดเวลา กูไม่แน่ใจว่ามึงจะพร้อมฟังเรื่องของกูไหม” คนพูดชักไม่แน่ใจว่าควรเอาเรื่องที่ตัวเองเจอบอกกับกระทิงดีไหม “เล่ามา” ถอนหายใจบอกเสียงเข้ม ถึงอาการที่เขาเป็นจะตรงกับที่เพื่อนซี้พูดทุกอย่าง แต่กระทิงก็คือกระทิง ชายหนุ่มมีความเป็นผู้นำสูง แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้เสมอ “สองสัปดาห์ก่อนกูโดนลอบยิง” พูดจบก็สาดน้ำสีอำพันเข้าคอ เอนกายพิงพนักโซฟาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “ทำไมกูไม่รู้” แม้ว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย แต่มาเฟียร้ายอย่างกระทิงกลับแสดงเพียงความประหลาดใจ ที่ตัวเองพลาดการรับรู้ไปถึงสองสัปดาห์ “ไม่แปลกหรอก ก็ช่วงนั้นมึงกำลังวุ่นเรื่องเปิดตัวเครื่องดื่มรสชาติใหม่นี่” “ตอนนี้ก็วุ่นอยู่นะ” กระทิงว่า “อ๋อ มึงกำลังจะบอกว่ากูแย่งเวลางานอันมีค่ามึงมาว่างั้น” “มึงก็ควรจะคิดได้” ไหวไหล่ถือดี หน้าตายั่วบาทาสุด ๆ “ไอ้ห่านี่” วรวิทย์หมั่นไส้เพื่อนสนิท ทำเป็นพูดว่าเขารบกวนเวลางาน อย่าให้รู้นะว่ามันแอบเอาเวลางานไปตามส่องสาวน้อยในดวงใจอย่างอิงดาวจะโบกกบาลเข้าให้ “ใครวะที่ลอบยิงมึง จับตัวคนร้ายได้ไหม” กระทิงกลับเข้าสู่หัวข้อบทสนทนาหลักอีกครั้ง หยิบมวนบุหรี่ออกจากซองคาบไว้ที่ริมฝีปาก ล้วงมือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อควานหาไฟแช็กแท่งโปรด ทว่าไม่พบ “หายไปไหนวะ แม่ง!” สบถคำหยาบหงุดหงิดตัวเอง วรวิทย์จึงโยนไฟแช็กของเขาส่งให้ กระทิงรับไว้ก่อนที่วัตถุสีเงินจะหล่นใส่กลางอก แสงไฟสีส้มอ่อนสว่างพรึ่บตรงปลายมวนบุหรี่ ปากหยักออกแรงดูดจนแก้มตอบ เงยหน้าพ่นควันขาวขุ่นลอยคลุ้งวนเวียนเหนือศีรษะ กลิ่นที่คุ้นเคยช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียรอบริมฝีปาก “ไหนว่าเลิกแล้ว” วรวิทย์ทักท้วง เพื่อนซี้ส่ายหน้า “ไม่ได้เลิกขาด แค่เว้นระยะ” การจะเลิกบุหรี่ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ก็ไม่ได้ง่ายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก “กูดูดมานาน” กระทิงพูดแล้วอัดบุหรี่เข้าปอดหนัก ๆ ถ้าให้หักดิบไม่แตะเลย เขาคงลงแดงตาย “เออ กูรู้” วรวิทย์เองก็เป็นอีกหนึ่งคนที่เลิกไม่ได้เช่นกัน “แต่มึงเคยบอกว่าน้องเขาไม่ชอบผู้ชายสูบบุหรี่” กระทิงหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินคำพูดที่โยงใยไปถึง อิงดาว เงยหน้าสบตาเพื่อน “กูถึงบอกว่าเว้นระยะไง” มุมปากแสยะยิ้ม “แค่เลิกบุหรี่ให้เขามึงยังทำไม่ได้ กูว่าอย่าไปแตะต้องเลยดีกว่ามั้งผู้หญิงคนนี้ ได้ข่าวว่าเป็นแก้วตาดวงใจของที่บ้านด้วยแล้ว ถ้ามึงไปทำให้เขาเสียใจ มีหวังโดนฆ่าตายยกโคตร” ถึงเขาจะเป็นคนเทา ๆ ที่หากินกับธุรกิจกลางคืนเป็นหลัก แต่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘มาเฟีย’ วรวิทย์ไม่เคยคิดที่จะย่างกรายเข้าไปยุ่งเกี่ยว “มึงลืมไปหรือเปล่า โคตรกูก็ใช่ว่าจะฆ่ากันได้ง่าย ๆ นะ” ตาคู่คมหรี่แคบลง กระตุกริมฝีปากอวดศักดาต่อหน้าเพื่อน วรวิทย์กระแอมไอ ลืมนึกถึงข้อนี้ไปเสียสนิท “เออ มึงก็มาเฟีย” นี่หว่า… “กลับมาที่เรื่องของมึงเถอะ รู้ไหมว่าใครเป็นคนที่คิดจะฆ่ามึง” “ไม่รู้ว่ะ แต่ไอ้คนที่มันลอบยิงกูมันยิงพลาด แล้วก็โง่ถูกลูกน้องกูจับได้” ลูกน้องที่ว่าก็คือการ์ดร่างหนาหุ่นยักษ์ที่กระจายอยู่ทั่วไนต์คลับตอนนี้ พวกเขามีหน้าที่คอยตรวจตราความเรียบร้อย ไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวายต่อลูกค้าที่มาใช้บริการ และเวลาที่มีคนทะเลาะกัน การ์ดเหล่านี้จะคอยห้ามปราม “กูว่ามันไม่ได้โง่หรอก ไอ้คนส่งมันมาจงใจให้มึงจับได้มากกว่า” กระทิงเห็นต่าง “แล้วมันจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรวะ” ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย “ไม่รู้” ส่ายหน้าไม่ยี่หระในคำถามร้อนใจของเพื่อน ขยี้มวนบุหรี่ส่วนปลายลงบนจานแก้วคริสตัลจนไฟดับมอด ก่อนเงยหน้าพูดกับคนที่ครุ่นคิดถึงข้อสันนิษฐานของเขา “กูไม่ใช่คนที่คิดจะฆ่ามึง จะไปรู้ได้ยังไง” “ไอ้ทิง ตั้งแต่นั่งมึงกวนตีนกูไปหลายยกแล้วนะ” วรวิทย์แยกเขี้ยวใส่เพื่อน “ก็เหมือนมึงนั่นแหละ ปากหมาใส่กูตั้งแต่เดินเข้ามาเลย” มีอย่างที่ไหนบอกว่าอิงดาวหิ้วหนุ่มเกาหลีกลับมาฝากเขา ไม่กระโดดเตะยอดหน้าก็บุญแล้ว “โอเค กูขอโทษ” คนแซวไปเรื่อยยกมือยอมแพ้ แววตาขี้เล่นหายไป “แต่เรื่องนี้กูซีเรียสนะเว้ย กูตายห่าได้เลยนะมึง” ซึ่งแน่นอนว่าวรวิทย์ยังไม่พร้อมตายตอนนี้ เขายังหนุ่มยังแน่น ยังอยากมีชีวิตไว่ล่อสาวไปอีกนาน ๆ “มึงช่วยกูหน่อยเหอะ” ที่ขอให้กระทิงช่วยเพราะเขารู้ดีว่าตระกูลของเพื่อนรักเป็นมาเฟียตัวฉกาจ มีลูกน้องบริวารมากมายที่พร้อมเป็นมือเป็นเท้าแทนเจ้านาย กระทิงดันปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มไปมา… แขนแกร่งหนึ่งข้างวางพาดไปตามความยาวของพนักโซฟา มองหน้าเพื่อนซี้ที่รู้จักกันมาหลายปี รับรู้ความเป็นมาของอีกฝ่ายดีว่าต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาหนักเพียงใด ถึงได้มีทุกอย่างอย่างวันนี้ เราสองคนดูเหมือนไม่น่าจะมาคบหากัน ได้เลย ด้วยสถานะทางสังคมที่แตกต่างกัน เขาเป็นบุตรชายของมาเฟียที่บิดาวางรากฐานธุรกิจไว้ให้สานต่อ ต่างกับวรวิทย์ที่เป็นลูกคนธรรมดา บิดามารดาทำงานรับจ้างทั่วไป เพื่อนของเขาคนนี้ขยันขันแข็ง หนักเอาเบาสู้ทุกอย่าง ทำงานเก็บเงินเพื่อหวังจะมีชีวิตที่ดีขึ้นที่กระทิงคบกับ วรวิทย์ ก็เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นคนไร้พิษสง เป็นเพื่อนที่จริงใจคนหนึ่ง และแล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เข้าข้าง… ย่าของวรวิทย์เกิดล้มป่วย จึงเรียกตัวลูกหลานทุกคนให้เข้าพบในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต จัดแบ่งมรดกให้ตามความเหมาะสม ซึ่งพ่อของวรวิทย์เป็นบุตรชายคนโตของท่าน จึงได้ทรัพย์สมบัติมากกว่าลูกคนอื่น เนื่องด้วยไม่เพียงแต่เป็นลูกคนโตเท่านั้น พ่อของวรวิทย์ยังเป็นลูกที่ช่วยคนเป็นแม่ทำงานอย่างหนัก จนมีเงินกว้านซื้อที่ดินเก็บไว้หลายแปลง เมื่อท่านละ สังขารลาจากโลกนี้ไป จึงไม่แปลกที่ครอบครัวของวรวิทย์จะได้ทรัพย์สมบัติมากกว่าใคร “นะไอ้ทิง กูขอร้อง ช่วยกูหน่อย” วรวิทย์เห็นเพื่อนนิ่งเงียบไปก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมช่วย กระทิงมองสบนัยน์ตาเจ้าของไนต์คลับหรู “ไอ้เต้ มึงเป็นเพื่อนกูนะ แค่มึงบอกว่ามีคนลอบยิงมึง กูก็พร้อมจะลากคอไอ้เวรนั่นมาเหยียบให้จมดินแล้ว” น้ำเสียงเหี้ยมดุไม่แพ้สายตาคมเข้ม “ไอ้ทิง…” คำพูดของเพื่อนรักเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ หนทางของการมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยขอฝากไว้ที่มาเฟียร้ายอย่างกระทิง “ตอนนี้มันอยู่ไหน” ไม่จำเป็นต้องเอ่ยทวนอะไรมากมาย สองเพื่อนซี้สบตากันอย่างรู้ใจ วรวิทย์เดินนำลงไปยังชั้นใต้ดินของไนต์คลับ สถานที่ลับที่พวกเขาคุ้นเคย ภายในห้องกว้างเย็นชื้นอบอวลไปด้วยกลิ่นอับ กลิ่นสนิมของโซ่เหล็กที่นำมาตรึงร่างของศัตรูแนบติดผนังปูน กระทิงสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างชายผอมแห้งที่มีสภาพสะบักสะบอมเนื่องจากถูกซ้อมอย่างหนัก ยิ่งเข้าใกล้มันมากเท่าไร กลิ่นคาวเลือดก็ยิ่งคลุ้งเตะจมูก “กูไม่ได้อยากทำหรอกนะเว้ย แต่แม่งปากแข็งฉิบหาย ถามว่าใครส่งมาก็ไม่ยอมตอบ” “กูไม่ได้ว่าอะไร” กระทิงแสยะยิ้ม แววตาดุร้ายสำรวจใบหน้าแตกยับ เลือดกลบปากกลบจมูกจนแห้งกรัง “แค่รู้สึกว่ามึงลงโทษมันน้อยไปหน่อยนะ สำหรับคนที่คิดจะฆ่ามึงอะ” วรวิทย์ขนกายลุกซู่ยามสบนัยน์ตาเหี้ยมดุของกระทิง “ถ้ามึงอยากให้กูช่วย กูขอนะ กูจะเค้นมันเองว่าใครเป็นคนส่งมันมา” !!!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more