ในช่วงเย็นของวันเดียวกันหลังจากทำงานเสร็จเรียบร้อย…
อาชย์เดินทางกลับบ้านตามปกติ ทว่าพอก้าวเข้ามาได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวด เกิดอารมณ์ไม่พอใจอย่างหนัก เมื่อพบว่าในบ้านของเขามีแขกที่สุดแสนจะเกลียดขี้หน้าเข้ามาร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน
“มึงมาอีกแล้วเหรอ บ้านช่องไม่มีให้กลับหรือไง”
เจอหน้าไม่ทันไร อาชย์ก็ทักทายอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำไม่สุภาพ และยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าทีนิ่งเฉย ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด
“มึงจะมาเพื่อ?”
“มากินของอร่อย” พูดจบก็เลื่อนสายตาเจ้าเล่ห์มองไปทางอิงดาว รอยยิ้มแตะแต้มมุมปากหยัก “มากินอาหารอร่อย ๆ ที่บ้านนี้ทำ”
คำพูดแฝงเลศนัยของกระทิงทำเอาอาชย์เดือดดาลจนแทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เขาไม่พอใจอย่างมากที่กระทิงเข้ามาวุ่นวายในบ้านของตน อีกทั้งยังต้องมาทนเห็นสายตาที่มันจ้องมองน้องสาวของเขาราวกับจะกลืนกินอีก เห็นทีคงอยู่นิ่งเฉยไม่ได้แล้ว
เ
