ยัยตัวร้ายลวงรักนายมาเฟีย

เริ่มสงสัย

ตกเย็น. ณ เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของคาร์เตอร์

ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างบางของมาเบลล์เดินลากขาเข้ามาในห้องด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้ทั้งวันเธอต้องคอยตอบคำถามเพื่อน ซ่อนรอยช้ำที่คอ และยังต้องคอยระแวงว่าพี่ชายจะจับโกหกได้เมื่อไหร่

"กลับมาแล้วเหรอ..."

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากโซฟากลางห้องทำเอามาเบลล์ชะงัก คาร์เตอร์อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มหลวมโพรก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและหยดน้ำที่เกาะพราวตามลาดไหล่ บ่งบอกว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ มาเฟียหนุ่มนั่งไขว่ห้าง จิบไวน์แดงในมือด้วยท่าทีสบายอารมณ์

"พ... พี่คาร์เตอร์ วันนี้กลับไวนะคะ"

เธอทักทายเสียงอ้อมแอ้ม พยายามไม่มองร่องรอยความเซ็กซี่ที่แผ่กระจายออกมาจากตัวเขา

คาร์เตอร์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะตบลงบนตักตัวเองเบาๆ เป็นการออกคำสั่งไร้เสียงให้เธอเดินเข้าไปหา

มาเบลล์เม้มปาก ขัดใจนิดๆ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปนั่งแหมะลงบนตักกว้างอย่างว่าง่าย เพราะรู้ดีว่าขืนดื้อดึงไป คนที่จะเจ็บตัวและเปลืองตัวก็คือเธอเอง ท่อนแขนแกร่งตวัดกอดเอวคอดทันทีที่เธอนั่งลง ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นน้ำหอมของเขาเองอย่างหลงใหล

"วันนี้ไอ้วินมันสติแตก อาละวาดพังห้องทำงานซะเละเทะ"

คาร์เตอร์เอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะที่ริมฝีปากยังคลอเคลียอยู่แถวใบหูเล็ก

"ฮะ!? พี่วินเป็นอะไรคะ เกิดอะไรขึ้น"

มาเบลล์ตาโต หันขวับมามองหน้าเขาทันที

"มันให้คนไปเช็กที่คอนโดเธอแล้วก็รู้แล้วว่าเธอโกหก ไม่มีชื่อเธอเช่าห้องอยู่ที่นั่น"

"ซวยแล้วพี่วินต้องฆ่าเบลล์แน่ๆ"

หญิงสาวหน้าซีดเผือด ผุดลุกขึ้นจากตักแต่ถูกมือหนารั้งเอวไว้แน่น

"พี่คาร์เตอร์ปล่อยเบลล์ก่อน เบลล์ต้องรีบโทรไปอธิบายให้พี่วินฟัง ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่ๆ"

"จะอธิบายว่าอะไร? บอกว่ามาอยู่กินกับเพื่อนสนิทมันงั้นเหรอ"

คาร์เตอร์เลิกคิ้วถามอย่างยียวน

"ก็... ก็..." เธออึกอัก เถียงไม่ออก

ตื๊ดดด... ตื๊ดดด...

ราวกับนรกชัง สวรรค์แกล้ง เสียงวิดีโอคอลจากแอปพลิเคชันไลน์ดังแทรกขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อ

พี่ชายจอมโหด เด่นหรา ทำเอามาเบลล์แทบจะโยนสมาร์ตโฟนทิ้ง

"รับสิ..."

คาร์เตอร์พยักพเยิดหน้าไปทางโทรศัพท์

"รับได้ไงล่ะคะ นี่มันวิดีโอคอลนะถ้าพี่วินเห็นห้องพี่คาร์เตอร์..."

"ก็หันกล้องไปทางผนังเปล่าๆ ตรงนั้น แล้วก็รับสายซะ ถ้าเธอไม่รับ ตอนนี้ไอ้วินมันคงกำลังให้คนเช็กพิกัด GPS โทรศัพท์เธออยู่แน่"

คำขู่ของเขาทำให้มาเบลล์ไม่มีทางเลือก เธอรีบกระโดดลงจากตักมาเฟียหนุ่ม วิ่งไปยืนชิดผนังห้องสีขาวเรียบๆ ที่ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนบ่งบอกว่าเป็นเพนต์เฮาส์ของคาร์เตอร์ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด แล้วกดรับสาย

"ฮัลโหลค่ะพี่วิน..."

ยัยเบลล์! ตอนนี้แกอยู่ที่ไหนทำไมฉันให้คนไปเช็กที่คอนโดแล้วเขาบอกว่าไม่มีชื่อแก

ภาพบนหน้าจอคือพี่ชายหน้าหล่อที่กำลังคิ้วขมวดเป็นปม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

"อ.. เอ้อ พอดีเบลล์เปลี่ยนใจน่ะค่ะพี่วิน คอนโดนั้นมันแพงเกินไป เบลล์ก็เลย มาแชร์ค่าห้องหอพักอยู่กับเพื่อนแทนค่ะใช่ค่ะ อยู่กับเพื่อน"

.เธอด้นสดไปเรื่อย หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

เพื่อนคนไหน นาเดียร์ หรือ ปุยฝ้ายแล้วทำไมไม่บอกพี่ฮะ แอบย้ายมาเงียบๆ ทำไมกัน

"ก... ก็พี่วินยุ่งอยู่นี่นา เบลล์เกรงใจ..."

ในขณะที่มาเบลล์กำลังปั้นหน้าโกหกพี่ชายอยู่นั้น ร่างสูงใหญ่ของคาร์เตอร์ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ลุกขึ้นยืน เขาเดินเชื่องช้าเข้ามาหาเธอทางด้านหลัง โดยหลบมุมกล้องอย่างแนบเนียน

หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ วงแขนแกร่งก็สอดเข้ามาโอบรัดเอวเธอไว้หลวมๆ จากด้านหลัง

มาเบลล์พยายามถลึงตาใส่เขาผ่านเงาสะท้อนในจอ แต่คาร์เตอร์กลับทำเป็นไม่สนใจ ริมฝีปากหยักจงใจกดจูบลงบนลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นคอเสื้อนักศึกษาออกมา ลากไล้ปลายลิ้นร้อนชื้นไปตามแนวสันกรามจนคนถูกรังแกสะดุ้งเฮือก..

"อ๊ะ!..."

เธอเผลอหลุดเสียงครางเครือออกมา รีบยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทัน

เบลล์? เป็นอะไร ร้องทำไม มาวินในจอถามเสียงเข้ม พยายามเพ่งมองหน้าน้องสาวที่จู่ๆ ก็หน้าแดงก่ำขึ้นมา

"ป... เปล่าค่ะพี่วิน มดกัดนิดหน่อยค่ะ แหะๆ"

เธอฝืนยิ้มแหยๆ ทั้งที่สองมือที่อยู่นอกเฟรมกล้องกำลังพยายามแกะมือปลาหมึกของคาร์เตอร์ออกเป็นพัลวัน

แต่มาเฟียร้ายมีหรือจะยอมหยุดแค่นั้น ฝ่ามือร้อนจัดสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อนักศึกษา ลูบไล้หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะเลื่อนสูงขึ้นไปกอบกุมความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้บราเซียลูกไม้ นวดคลึงเบาๆ อย่างจงใจกลั่นแกล้ง

"อื้อ..."

มาเบลล์กัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนห้อเลือด ดวงตาฉ่ำปรือพยายามโฟกัสที่หน้าจอโทรศัพท์ ทั้งที่สติสัมปชัญญะกำลังถูกผู้ชายข้างหลังหลอมละลาย

"พี่วินคะเดี๋ยวเบลล์ต้องไปทำรายงานกับเพื่อนแล้ว แค่นี้นะคะ

เดี๋ยว! ถ่ายรูปห้องมาให้พี่ดูเดี๋ยวนี้เลยนะ ยัยเบลล์ เบลล์..

ติ๊ด...

มาเบลล์รีบกดตัดสายทิ้งทันที ก่อนที่สติของเธอจะขาดผึง ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบจนแทบทรงตัวไม่อยู่ โชคดีที่ได้แผงอกกว้างของคนตัวโตรองรับเอาไว้

หญิงสาวหันขวับไปทุบอกคนช่างแกล้งดังอั้ก

"พี่คาร์เตอร์ เล่นบ้าอะไรคะเนี่ย! ถ้าเบลล์หลุดครางออกมา พี่วินได้ฆ่าเราทั้งคู่ทิ้งแน่ๆ"

เธอแหวใส่ หน้าแดงจัดจนแยกไม่ออกว่าโกรธหรือเขิน

คาร์เตอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาคมพราวระยับอย่างคนอารมณ์ดีที่ได้แกล้งทั้งเพื่อนและน้องสาวเพื่อนในคราวเดียวกัน

**"ก็อยากรู้ว่าเธอจะเก็บความลับเก่งแค่ไหน..."

เขาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง

"แต่ถือว่าสอบผ่านงั้นคืนนี้ ฉันจะให้รางวัลเด็กเก่งก็แล้วกัน"

"ไม่เอารางวัลแล้วค่ะ ปล่อยเบลล์ลงเดี๋ยวนี้นะ คนฉวยโอกาส"

มาเบลล์โวยวายไปตลอดทาง แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมปล่อยเนื้อหวานๆ ที่คาบมาถึงเตียงแล้วหลุดมือไป เสียงทุบตีประท้วงในตอนแรก ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานหูอีกครั้ง เมื่อมาเฟียหนุ่มเริ่มเดินเครื่องทวงสัญญารักอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ท่ามกลางความวุ่นวายใจของพี่ชายที่ป่านนี้คงกำลังสั่งลูกน้องพลิกแผ่นดินหาน้องสาวให้ควั่ก