ยัยตัวร้ายลวงรักนายมาเฟีย

เเฟนเก่ามาง้อ

"จะเอาคนนี้..."

คำพูดที่หลุดลอยออกมาจากริมฝีปากหยักในคืนนั้น ยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำของคาร์เตอร์ แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมาเกือบเดือนแล้วก็ตาม

หลังจากคืนความวุ่นวายที่ผับแกรนด์เอ็มไพร์ คาร์เตอร์ก็ไม่มีโอกาสได้เจอมาเบลล์ อีกเลย ไม่ใช่ว่ามาเฟียหนุ่มอย่างเขาหมดความสนใจ หรือยอมปล่อยให้ของที่หมายตาหลุดมือไปง่ายๆ แต่เป็นเพราะหน้าที่การงานระดับหมื่นล้านที่รัดตัวจนขยับไปไหนไม่ได้

ณ แท่นขุดเจาะน้ำมันกลางทะเล ภาคใต้

แสงแดดร้อนระอุและกลิ่นเค็มของน้ำทะเลปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่บนลานเหล็กของแท่นขุดเจาะ คาร์เตอร์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนลวกๆ และสวมแว่นกันแดดสีดำสนิท กำลังทอดสายตามองเกลียวคลื่นด้วยใบหน้าเรียบตึง เขาขยี้ปลายบุหรี่ลงกับราวเหล็กก่อนจะดีดมันทิ้งอย่างไม่ไยดี

ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาต้องบินด่วนลงมาดูความเรียบร้อยของธุรกิจบ่อขุดเจาะน้ำมันและสัมปทานก๊าซธรรมชาติที่ภาคใต้ด้วยตัวเอง เนื่องจากมีปัญหาเรื่องการเจรจากับกลุ่มอิทธิพลท้องถิ่น งานสกปรกระดับนี้เขาปล่อยให้ลูกน้องจัดการลำพังไม่ได้

"นายครับ" เสียงของ คชาดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ

"ทางฝั่งนั้นยอมเซ็นสัญญาแล้วใช่ไหม"

เสียงทุ้มถามโดยไม่หันไปมอง

"เรียบร้อยครับนาย พวกมันยอมถอยตามเงื่อนไขที่เรายื่นไปทุกอย่าง"

คชารายงาน ก่อนจะชะงักไปนิดหนึ่งแล้วเอ่ยต่อด้ว

ยน้ำเสียงที่เบาลง

"และมีรายงานเรื่องคุณมาเบลล์จากคนของเราที่กรุงเทพฯ ส่งมาด้วยครับ"

มุมปากของคาร์เตอร์ยกขึ้นเล็กน้อยในวินาทีที่ได้ยินชื่อนั้น เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับมือขวาคนสนิท ดึงแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่เริ่มฉายแววพึงพอใจ

"ว่ามาสิ"

แม้ตัวจะอยู่ไกลถึงภาคใต้ แต่คนระดับคาร์เตอร์ ไม่มีทางปล่อยให้เป้าหมายคลาดสายตา เขาแอบสั่งลูกน้องฝีมือดีให้คอยติดตามดูชีวิตการเคลื่อนไหวของน้องสาวเพื่อนสนิทอยู่ห่างๆ ตลอดเวลา

"ช่วงนี้คุณมาเบลล์กลับไปเรียนปีสี่ตามปกติแล้วครับ แต่ดูเหมือนว่า ไอ้ผู้ชายคนเก่าที่เพิ่งเลิกกันไป มันกำลังตามตื๊อเธอที่มหาวิทยาลัยแทบทุกวัน มันพยายามจะขอคืนดีและดักรอทุกที่จนคุณมาเบลล์แทบไม่ได้เป็นอันทำอะไรเลยครับ"

"หึ..."

คาร์เตอร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงหน้าไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่กล้าทิ้งมาเบลล์ไปหาคนอื่น แล้วยังหน้าด้านกลับมาวุ่นวายกับผู้หญิงที่เขาหมายปองเอาไว้อีก

"ดูเหมือนน้องสาวไอ้วินจะกำลังตกที่นั่งลำบากนะ"

คาร์เตอร์พึมพำ นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของมาเฟียหนุ่มฉายชัดถึงแผนการร้ายกาจที่รอคอยเวลามาเนิ่นนาน

"จะให้นายจัดการส่งคนไปสั่งสอน มันให้เลิกยุ่งกับคุณมาเบลล์ไหมครับ" คทาที่ยืนอยู่ข้างๆ เสนอขึ้นด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม

"ไม่ต้อง"

คาร์เตอร์ยกมือปราม

"เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง เตรียมเครื่องบินส่วนตัวให้พร้อม คืนนี้เราจะบินกลับกรุงเทพฯ"

"ครับนาย"

ร่างสูงหันกลับไปมองท้องทะเลกว้างอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ปล่อยให้เหยื่อใช้ชีวิตตามปกติมาเป็นเดือนแล้ว ถึงเวลาที่มาเฟียอย่างเขาจะกลับไปทวงรอยยิ้มหวานๆ เยิ้มๆ ในคืนนั้นเสียที

และงานนี้ เขาจะบีบให้มาเบลล์ต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาขอร้องอ้อนวอนเขาเอง โดยที่เธอจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปฏิเสธข้อเสนออันตรายของเขา

ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังใจกลางเมือง

"เบลล์ คุยกับพี่ก่อนสิเบลล์"

เสียงเรียกที่คุ้นเคยแต่อัดแน่นไปด้วยความน่ารำคาญ ทำให้มาเบลล์ที่กำลังเดินลงจากตึกเรียนพร้อมกับนาเดียร์และปุยฝ้ายถึงกับต้องกลอกตาบน ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นเพชร แฟนเก่าหน้าด้านที่ยืนถือช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่มาดักรออยู่หน้าคณะเป็นวันที่สิบติดกัน

"ฉันบอกพี่กี่ครั้งแล้วว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก หลีกทางไป"

มาเบลล์ตวัดสายตามองอย่างเย็นชา ไม่มีเยื่อใยหลงเหลือให้ผู้ชายที่หักหลังเธอแม้แต่น้อย

"พี่ขอโทษ พี่รู้ว่าพี่เลวที่เผลอตัวไปกับผู้หญิงคนนั้น แต่พี่ไม่ได้รักเขา พี่รักเบลล์คนเดียวนะ ให้โอกาสพี่เถอะนะเบลล์"

เพชรพยายามตีหน้าเศร้า ก้าวเข้ามาขวางหน้าและถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวเอาไว้

"ปล่อยนะเว้ย เลิกเอามือสกปรกๆ ของพี่มาจับตัวฉันสักที"

มาเบลล์สะบัดแขนออกอย่างแรงด้วยความรังเกียจ "พี่คิดว่าฉันโง่ขนาดจะกลับไปกินของเหลือเดนจากคนอื่นเหรอ กลับไปหาแม่นั่นซะ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"

"พี่ไม่ไป! จนกว่าเบลล์จะยอมคืนดีกับพี่"

เพชรเริ่มขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิดที่ถูกหักหน้าท่ามกลางสายตานักศึกษาคนอื่นๆ ที่เริ่มมองมา เขาเริ่มคุกคามด้วยการก้าวเข้าประชิดตัวจนนาเดียร์กับปุยฝ้ายต้องรีบเข้ามาขวาง

"นี่พี่เพชร หน้าด้านเกินไปแล้วนะ เลิกกันแล้วก็จบสิ จะมาตามตื๊อให้มันได้อะไรขึ้นมา ถอยไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะโทรฟ้องพี่วินจริงๆ ด้วย"

นาเดียร์ขู่

ชื่อของมาวินทำให้เพชรชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ดีว่าพี่ชายของมาเบลล์หวงน้องสาวแค่ไหนและมีอิทธิพลพอตัว แต่ความไม่ยอมเสียหน้าก็ทำให้เขายังดื้อด้า

"พี่รู้มาว่าพี่วินไม่อยู่หรอกช่วงนี้ ฉันรู้มาว่าเขาไปดูงานที่ต่างประเทศ เบลล์ พี่จะไม่ยอมเลิกยุ่งกับเบลล์แน่ๆ ต่อให้เบลล์จะหนีพี่ไปไหน พี่ก็จะตาม"

พูดจบเพชรก็ยัดช่อดอกไม้ใส่มือมาเบลล์แล้วเดินหงุดหงิดออกไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่น

"โว้ยยย... ฉันประสาทจะกินตายอยู่แล้วนะแก ไอ้บ้านี่มันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง"

มาเบลล์เขวี้ยงช่อดอกไม้ทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี

"เอาไงดีวะเบลล์ ขืนปล่อยให้มันตามตื๊อโรคจิตแบบนี้ทุกวัน แกไม่ได้ใช้ชีวิตสงบสุขแน่ๆ"

ปุยฝ้ายถามด้วยความกังวล

มาเบลล์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง สมองคิดหาทางออกอย่างหนัก.การจะกำจัดผู้ชายหน้าด้านอย่างเพชรให้พ้นทางแบบเด็ดขาด วิธีเดียวคือเธอต้องมี แฟนใหม่ที่มีอำนาจและน่าเกรงขามมากกว่ามันหลายเท่า แฟนที่แค่เอ่ยชื่อไอ้เพชรก็ต้องหัวหดและไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามาให้เห็นอีก

แล้วภาพของผู้ชายร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาคมกริบดุดัน และรังสีความน่ากลัวที่แผ่กระจายรอบตัวในคืนนั้นที่คลับ ก็สว่างวาบขึ้นมาในหัวของเธอ

ผู้ชายคนนั้น คนที่แค่ปรายตามอง คนทั้งผับก็แทบจะหยุดหายใจ เพื่อนสนิทของพี่วิน

"ฉันรู้แล้วว่าจะจัดการกับไอ้เพชรยังไง"

มาเบลล์หันไปมองหน้าเพื่อนสนิททั้งสองด้วยแววตามุ่งมั่น

"ฉันจะหาแฟนใหม่แฟนกำมะลอที่จะมาช่วยเคลียร์ปัญหาบ้าๆ นี่ให้จบ"

"ฮะ? แล้วแกจะไปหาใครวะที่มันโหดพอจะทำให้ไอ้เพชรมันกลัวจนเลิกยุ่งกับแกได้อะ?"

นาเดียร์ขมวดคิ้วถาม

"พี่คาร์เตอร์ไง "

ร่างบางเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ฉันจะไปขอให้พี่คาร์เตอร์ช่วย"

"บ้าไปแล้วยัยเบลล์แกก็รู้ว่าเพื่อนพี่ชายแกคนนั้นดุหยั่งกะเสือ แถมยังเป็นมาเฟียคุมบ่อนคุมผับตั้งกี่แห่ง เขาจะมาลดตัวเล่นละครปาหี่เป็นแฟนปลอมๆ ให้แกทำไม!" ปุยฝ้ายรีบเบรกความคิดแผลงๆ ของเพื่อน

"ฉันไม่รู้แต่ในเมื่อเขาเป็นเพื่อนสนิทพี่วิน เขาก็ต้องยอมช่วยน้องสาวเพื่อนบ้างแหละน่าฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คืนนี้แหละ ฉันจะบุกไปหาเขาทผับ

หญิงสาวประกาศกร้าว โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า การตัดสินใจเดินเข้าไปในถ้ำเสือครั้งนี้เธอจะไม่มีวันได้กลับออกมาเป็นมาเบลล์คนเดิมอีกต่อไปเเล้ว