ห้องพักหรูที่เพิ่งถูกจัดฉากและพังทลายลงในทันที
หลังจากที่พายุอารมณ์ของพี่ชายพัดผ่านไปจนเหลือเพียงความเงียบ มาเบลล์ก็ยังคงซุกหน้าสะอื้นเบาๆ อยู่กับอกแกร่งของคาร์เตอร์ มือหนาลูบแผ่นหลังบางอย่างปลอบประโลม ปล่อยให้เธอระบายความอึดอัดออกมาจนพอใจ
เนิ่นนานกว่าที่เสียงสะอื้นจะค่อยๆ เงียบลง มาเบลล์ผละใบหน้าออกจากอกเสื้อเชิ้ตของเขาที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตบวมช้ำจนคาร์เตอร์อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปจูบซับเบาๆ ที่หางตา
"ขี้แงเอ๊ยหยุดร้องได้เเล้ว "
เขาเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
"ก็พี่วินน่ากลัวนี่คะ เบลล์ไม่เคยเห็นพี่วินโกรธจัดขนาดนี้มาก่อนเลย"
เธอสูดน้ำมูก บ่นอุบอิบ
"แล้วต่อไปนี้จะทำยังไงล่ะคะ ในเมื่อพี่วินรู้เรื่องของเราแล้ว"
"ก็ไม่เห็นต้องทำยังไง"
คาร์เตอร์ตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก
"ในเมื่อไอ้วินมันรู้แล้วว่าเธอเป็นแฟนฉันเธอก็ไม่จำเป็นต้องเล่นละครจัดฉากอย
