ยัยตัวร้ายลวงรักนายมาเฟีย

ขอร้องให้ช่วย

The Grand Empire

เสียงบีทหนักๆ ของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่มไปทั่วผับหรูใจกลางเมือง มาเบลล์ในชุดเดรสเกาะอกสีดำสนิทที่เข้ารูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้า สวมทับด้วยเบลเซอร์สีเทาเข้มเพื่อให้ดูเป็นทางการขึ้นเล็กน้อย ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่หน้าโซนลิฟต์ VIP ที่มีการ์ดชุดดำยืนคุมเข้ม

"ขอโทษนะครับโซนนี้สงวนสิทธิ์เฉพาะ"

การ์ดร่างยักษ์กำลังจะยกมือขวาง แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค คทาที่เพิ่งเดินตรวจตราความเรียบร้อยก็รีบสาวเท้าเข้ามาทันที

"หลีกทางให้คุณมาเบลล์"

คทาสั่งลูกน้องเสียงเฉียบ ก่อนจะหันมาค้อมหัวให้หญิงสาวอย่างสุภาพ "สวัสดีครับคุณมาเบลล์ นายรออยู่ข้างบนแล้วครับ เชิญทางนี้เลยครับ"

มาเบลล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

นายรออยู่แล้ว? พี่คาร์เตอร์รู้ได้ยังไงว่าเธอจะมา? แต่ความอยากแก้ปัญหาเรื่องไอ้เพชรมีมากกว่า เธอจึงเก็บความสงสัยนั้นไว้แล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์ตามการผายมือของมือซ้ายคนสนิท

ลิฟต์ทะยานขึ้นสู่ชั้นเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ประตูเหล็กกล้าเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและทองอย่างหรูหรา

คทาหยุดอยู่แค่หน้าประตู ปล่อยให้ร่างบางเดินเข้าไปด้านในเพียงลำพัง

ท่ามกลางแสงไฟสลัว ร่างสูงสง่าของคาร์เตอร์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีตัวใหญ่ มือหนาถือแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพัน เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาถูกปลดกระดุมบนออกสองสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักที่ดูดุดันอันตราย นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวกวาดมองผู้มาเยือนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

"ลมอะไรหอบน้องสาวสุดหวงของไอ้วินมาถึงที่นี่ได้ล่ะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทำลายความเงียบ

มาเบลล์พยายามรวบรวมความกล้า เธอเชิดหน้าขึ้น สบตากับมาเฟียหนุ่มอย่างไม่ลดละ

"เบลล์มีเรื่องอยากให้พี่คาร์เตอร์ช่วยค่ะ"

"ช่วย?คาร์เตอร์เลิกคิ้ว ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ

"คนอย่างฉัน ไม่เคยช่วยใครฟรีๆ เธอเองก็น่าจะรู้"

"เบลล์จ่ายไม่อั้นค่ะ ขอแค่พี่คาร์เตอร์ยอมตกลง" หญิงสาวพูดสวนทันควัน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพรั่งพรูความต้องการออกไป

"เบลล์อยากให้พี่คาร์เตอร์มาช่วยเล่นละครเป็นแฟนเบลล์ระยะเวลาหนึ่งปี เพื่อกันแฟนเก่าโรคจิตที่มันตามตื๊อเบลล์ไม่เลิก ถ้าเป็นพี่คาร์เตอร์ ไอ้เพชรมันต้องไม่กล้ามายุ่งกับเบลล์อีกแน่ๆ"

ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมห้องเพนต์เฮาส์ทันทีที่เธอพูดจบ

คาร์เตอร์วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกช้าๆ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาหาหญิงสาวด้วยท่วงท่าที่คุกคามและทรงอำนาจ ทุกย่างก้าวของเขาทำเอามาเบลล์เผลอก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ

มือหนายกขึ้นเท้าผนังกักขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนมาเบลล์สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นมินต์และวิสกี้จางๆ

"เธอเห็นฉันเป็นดาราหน้ากล้องหรือไง ถึงกล้าจ้างมาเฟียอย่างฉันไปเล่นละครปาหี่หลอกเด็ก"

น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "แล้วอีกอย่าง เธอคิดว่าเงินของเธอ มันจะพอจ่ายค่าตัวฉันงั้นเหรอ มาเบลล์"

"ละ แล้วพี่คาร์เตอร์ต้องการเท่าไหร่คะ"

เธอถามเสียงสั่น พยายามบังคับสายตาไม่ให้หลบตาเขา

คาร์เตอร์เหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอวบอิ่มและลำคอระหงของคนตรงหน้าอย่างจาบจ้วงเปิดเผย

"ฉันมีเงินล้นฟ้าแล้ว สิ่งที่ฉันต้องการเพื่อแลกกับการเป็นไม้กันหมาให้เธอไม่ใช่เงิน"

"แล้วพี่ต้องการอะไรคะ .."

นิ้วเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มเชยคางมนขึ้นมาเบาๆ บังคับให้เธอสบตากับความปรารถนาอันดำมืดที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา

"ร่างกายของเธอ..."

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเด็ดขาด

"ฉันจะยอมเป็นแฟนปลอมๆ ให้เธอหนึ่งปี แต่ในหนึ่งปีนี้.เธอต้องมาเป็นผู้หญิงของฉัน ไม่ใช่แค่ในนาม แต่รวมถึงบนเตียงด้วย ข้อเสนอนี้ ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง จะตกลง หรือจะเดินกลับไปหาไอ้ขยะนั่น ก็เลือกเอา"

มาเบลล์เบิกตากว้างกับข้อเสนอสุดดาร์กที่คาดไม่ถึง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงในอก เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าอันตรายแค่ไหน แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของไอ้เพชรที่ตามหลอกหลอนเธอทุกวัน

หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย แต่สุดท้ายเธอก็ตกผลึกได้ว่าความสดความสาวมันไม่ได้จำเป็นต้องรักษาไว้จนแก่ตายสักหน่อย ยิ่งถ้าแลกกับความสงบสุขในชีวิต และคนที่ได้ไปคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบระดับคาร์เตอร์ มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรไม่ใช่เหรอ?

ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตากับเสือร้ายที่กำลังรอขย้ำเหยื่อ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยคำตอบที่ทำให้แผนการของมาเฟียหนุ่มสมบูรณ์แบบ

"ตกลงค่ะ... เบลล์รับข้อเสนอ"