ยัยตัวร้ายลวงรักนายมาเฟีย

เต็มบทบาท

ลานจอดรถหน้าคณะบริหารธุรกิจ

เวลาสิบโมงเช้าตรง บรรยากาศหน้าคณะเต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินพลุกพล่าน มาเบลล์ในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบแต่กลับดูโดดเด่นสะดุดตา ยืนรออยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่พร้อมกับนาเดียร์และปุยฝ้าย สองเพื่อนสาวที่ยืนหน้าเครียดไม่แพ้กัน เพราะตัวปัญหาเจ้าเก่ากำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาหาอีกแล้ว

"เบลล์ครับ วันนี้พี่ซื้อเค้กร้านโปรดมาฝาก คุยกับพี่สักห้านาทีเถอะนะ"

เพชรพยายามตีหน้าเศร้า เดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมเค้กในมือ วันนี้เขาตั้งใจมาตื๊อให้ถึงที่สุด เพราะสืบมาแล้วว่ากลุ่มเพื่อนพี่ชายของมาเบลล์ไม่อยู่

"พี่เพชร ฉันบอกไปแล้วไงว่าไม่ต้องมายุ่ง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง"

มาเบลล์ตวัดเสียงหงุดหงิด ขยับตัวถอยหนีด้วยความรำคาญ

"ทำไมเบลล์ถึงใจร้ายกับพี่นักล่ะ แค่พลาดไปครั้งเดียวเบลล์จะตัดหางปล่อยวัดพี่เลยเหรอ หรือว่า

เบลล์มีคนอื่นซ่อนอยู่แล้วฮะ ถึงได้ทิ้งพี่ไปง่ายๆ แบบนี้"

เพชรเริ่มพาล น้ำเสียงดังขึ้นจนนักศึกษาบริเวณนั้นเริ่มหันมามอง

"อย่ามาหาเรื่องนะพี่เพชร คนที่นอกใจคือพี่ ไม่ใช่ยัยเบลล์"

ปุยฝ้ายออกโรงปกป้องเพื่อน

"ฉันไม่ได้มีใครทั้งนั้นแหละ แต่ฉันขยะแขยงคนอย่างพี่" มาเบลล์สวนกลับอย่างเหลืออด

"ถ้าไม่มี งั้นเบลล์ก็ต้องกลับมาหาพี่"

เพชรพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเล็กอย่างแรงจนมาเบลล์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

บรื้นนนน.... เอี๊ยด

เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่นพร้อมกับเสียงเบรกที่เสียดสีกับพื้นถนนดังสนิท ดึงความสนใจของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันไปมองเป็นตาเดียว

ขบวนรถหรูสีดำสนิทสามคันแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าคณะอย่างอุกอาจ รถสองคันหน้าและหลังเป็นของบอดี้การ์ด ส่วนคันกลางคือซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดที่ราคาประเมินค่าไม่ได้

ประตูรถ เปิดออกพร้อมกับชายชุดดำร่างยักษ์นับสิบคนที่กรูกันลงมายืนตั้งแถวคุมเชิง ทำเอานักศึกษาที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ

จากนั้นประตูฝั่งคนขับของซูเปอร์คาร์ก็เปิดออก

ร่างสูงใหญ่ของคาร์เตอรก้าวลงมาจากรถในชุดเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีดำปลดกระดุมบน สวมแว่นกันแดดสีเข้มที่บดบังนัยน์ตาดุดัน ท่าทางการเดินที่เชื่องช้าแต่กลับแผ่รังสีอำนาจอันตรายออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือก เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มี 'คชา' และ 'คทา' เดินขนาบข้างมาด้วย

คาร์เตอร์ถอดแว่นกันแดดออก สายตาคมกริบดุจมัจจุราชตวัดมองตรงมาที่ข้อมือของมาเบลล์ที่ถูกเพชรจับเอาไว้ รังสีอำมหิตพุ่งพล่านจนคนถูกมองถึงกับขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ

"น... นั่นใครวะ โคตรน่ากลัวเลย"

เพชรพึมพำ เสียงเริ่มสั่น เผลอคลายมือออกจากข้อมือของหญิงสาวโดยอัตโนมัติ

คาร์เตอร์เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ามาเบลล์ เขาปรายตามองเพชรเพียงหางตา ราวกับมองฝุ่นผงที่ไร้ค่า ก่อนจะหันมาส่งยิ้มมุมปากให้คนตัวเล็กที่ยืนอึ้งอยู่

"รอนานไหม... ที่รัก"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยคำว่าที่รัก ออกมาอย่างลื่นไหล ทำเอามาเบลล์ถึงกับหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอพยายามรวบรวมสติแล้วตอบกลับไปตามน้ำ

"ม... ไม่นานค่ะ"

คาร์เตอร์ขยับเข้าไปใกล้ วาดท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอให้เข้ามาแนบชิดกับอกกว้างอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะก้มลงกดจูบหนักๆ ที่ขมับบางท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งคณะ

"ไอ้นี่มันเป็นใคร แกเป็นใครวะ มายุ่งกับแฟนฉันทำไม"

เพชรที่เพิ่งได้สติโวยวายขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความกลัวเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้ามาโอบกอดผู้หญิงของตัวเอง

คาร์เตอร์ค่อยๆ หันกลับไปมองคนหน้าโง่ที่กล้าขึ้นเสียงใส่เขา นัยน์ตาคมกริบเหยียดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพช

"แฟน?..."

มาเฟียหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ

"หูหนวกหรือไง ถึงไม่ได้ยินที่ฉันเรียกเธอเมื่อกี้"

"แกต่างหากที่เข้ามายุ่งกับเบลล์นี่มันเรื่องอะไรกัน ไอ้หน้าเฟียสนี่มันเป็นใคร"

เพชรชี้หน้าคาร์เตอร์อย่างลืมตัว

หมับ

ยังไม่ทันที่นิ้วของเพชรจะชี้ค้างไว้ได้นาน คชาก็พุ่งเข้ามารวบข้อมือนั้นแล้วบิดไพล่หลังอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนเพชรร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย!! ปล่อยนะเว้ย พวกแกเป็นใคร"

คาร์เตอร์ยกมือขึ้นปรามลูกน้องเพียงเล็กน้อย คชาก็ยอมปล่อยมือ แต่ยังคงยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ

ร่างสูงสง่าก้าวเข้าไปหาเพชรช้าๆ ส่วนสูงที่ต่างกันทำให้คาร์เตอร์ต้องก้มมองลงมา รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนเพชรต้องก้าวถอยหลังไปสองก้าว เหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดพรายตามกรอบหน้า

"จำใส่กะโหลกของแกเอาไว้"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้าๆ ชัดๆ ทว่าเยียบเย็นจนถึงขั้วหัวใจ

"มาเบลล์ คือผู้หญิงของฉันคาร์เตอร์ถ้าแกยังไม่อยากเป็นศพเฝ้ารากมะม่วง ก็เลิกเอาตัวสกปรกๆ ของแกมาเกะกะขวางหูขวางตาพวกฉันอีก"

ชื่อคาร์เตอร์'ทำเอาเพชรหน้าถอดสีซีดเผือดราวกับกระดาษ ในแวดวงนักเที่ยวกลางคืน ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อของมาเฟียใหญ่เจ้าของ The Grand Empire และคาสิโนอีกหลายแห่ง ข่าวลือเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของเขามีให้ได้ยินไม่เว้นวัน

"ค... คาร์เตอร์... คุณคาร์เตอร์..."

เพชรเสียงสั่นเครือ แข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างมาเบลล์จะไปคว้ามาเฟียระดับประเทศมาเป็นแฟนได้

"รู้แล้วก็ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน แล้วสั่งลูกน้องให้ตัดมือแกที่กล้ามาแตะต้องคนของฉันทิ้ง"

คำขู่เรียบๆ แต่เอาจริงทำให้เพชรลนลานถอยหลังกรูด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตามาเฟียหนุ่ม เขาหันหลังกลับและวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งความน่าสมเพชไว้เบื้องหลัง ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของนักศึกษาที่มุงดูเหตุการณ์

เมื่อตัวปัญหาจากไป คาร์เตอร์ก็หันกลับมาหามาเบลล์ที่ยังคงยืนอึ้งอยู่ในอ้อมแขนของเขา

"ไปกันได้แล้ว"

เขาเอ่ยเสียงเรียบ

"ป... ไปไหนคะ เบลล์มีเรียนตอนสิบเอ็ดโมงนะ"

"ก็ไปทำหน้าที่ แฟน ของเธอกันไง..."

คาร์เตอร์โน้มหน้าลงมากระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"เมื่อคืนมัดจำไปแค่จูบ วันนี้ฉันจะมาทวงของจริง ตามสัญญา"