ยัยตัวร้ายลวงรักนายมาเฟีย

เซ็นสัญญา

ดวงตากลมโตของมาเบลล์เบิกกว้างเมื่อได้ยินประโยคอันตรายที่กระซิบชิดริมหู ใบหน้าที่เพิ่งจะหายแดงกลับมาร้อนฉ่าขึ้นอีกครั้งจนแทบจะระเบิด

"ต... แต่เบลล์มีควิซตอนสิบเอ็ดโมงนะคะ ขาดไม่ได้จริงๆ"

เธอพยายามหาข้ออ้างเพื่อยื้อเวลา หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าคนตัวโตจะสบประมาทเอาได้

คาร์เตอร์ผละใบหน้าออกห่างเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาเพิ่งฝากรอยจูบไว้เมื่อคืน ก่อนจะตวัดสายตาไปมองนาเดียร์และปุยฝ้ายที่ยังคงยืนอ้าปากค้าง ทำตัวไม่ถูกอยู่ด้านหลัง

"ฝากลาอาจารย์ให้แฟนฉันด้วย บอกว่าวันนี้เธอป่วยกะทันหันคงไปเรียนไม่ได้แล้ว"

มาเฟียหนุ่มออกคำสั่งเสียงเรียบกับเพื่อนของเธอ

"ค... ค่ะได้เลยค่ะพี่คาร์เตอร์"

นาเดียร์กับปุยฝ้ายรับคำเสียงหลง รีบพยักหน้ารัวๆ แทบจะสิงร่างกันเองเมื่อเจอรังสีความกดดันของมาเฟียใหญ่เข้าไป

"เดี๋ยวสิพวกแก ฉันไม่ได้ป่วยนะ"

มาเบลล์หันไปแหวใส่เพื่อนรักที่พร้อมใจกันลอยแพเธอทันที

"ไปได้แล้ว"

คาร์เตอร์ไม่รอให้เธอได้โวยวายต่อ ท่อนแขนแกร่งรวบเอวบางให้เดินตามไปที่รถซูเปอร์คาร์คันหรู เปิดประตูแล้วดันร่างเล็กเข้าไปนั่งฝั่งผู้โดยสารอย่างรวดเร็วก่อนจะอ้อมไปฝั่งคนขับ โดยมีสายตาของนักศึกษาทั้งคณะมองตามรถหรูที่แล่นทะยานออกไปราวกับพายุ

ตลอดเส้นทาง บรรยากาศภายในรถเงียบเชียบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงจังหวะหัวใจของมาเบลล์ที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอพยายามลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่กำลังจับพวงมาลัย คาร์เตอร์ดูนิ่งสงบเกินไป นิ่งเสียจนเธอเดาไม่ออกเลยว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น เขากำลังคิดจะทำอะไรกับเธอกันแน่

รถหรูเลี้ยวเข้าสู่คอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางเมืองที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุด ลิฟต์ส่วนตัวพาพวกเขาทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุดซึ่งเป็นเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของคาร์เตอร์

ติ๊ง...

ประตูลิฟต์เปิดออกตรงเข้าสู่ห้องนั่งเล่นกว้างขวาง คาร์เตอร์ถอดสูทตัวนอกโยนพาดโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนจะปลดกระดุมแขนเสื้อพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักดุดัน

มาเบลล์ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้อง สองมือบีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า เมื่อคืนเธอมาที่นี่เพื่อเจรจา แต่มาวันนี้ เธอมาในฐานะผู้หญิงของเขา ที่ต้องจ่ายค่าตอบแทนตามสัญญา

"จะยืนบิดไปบิดมาอีกนานไหม"

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาร่างบางสะดุ้งเฮือก

คาร์เตอร์เดินเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือหนาสอดเข้าที่เอวคอด รั้งร่างนุ่มนิ่มให้เข้ามาปะทะแผงอกกว้าง ความร้อนจากกายแกร่งแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าจนมาเบลล์รู้สึกวูบวาบไปหมด

"บ... เบลล์..."

เธอพูดตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาเหมือนจะเปลื้องผ้าเธอด้วยสายตา

"ถ้ากลัว... จะยกเลิกสัญญาตอนนี้ก็ยังทันนะ"

คาร์เตอร์เอ่ยเสียงเรียบ ปลายนิ้วเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มใส

"แต่ถ้าก้าวเท้าออกจากห้องนี้ไปเมื่อไหร่ ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นก็จะกลับมาวุ่นวายกับเธอเหมือนเดิม เลือกเอา"

เขาจงใจยื่นข้อเสนอที่รู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือก มาเบลล์เงยหน้าขึ้นสบตากับคนเจ้าเล่ห์ เธอรู้ว่าเขากำลังท้าทาย และคนอย่างเธอ ไม่เคยยอมแพ้ให้อะไรง่ายๆ อยู่แล้ว

"เบลล์ไม่ใช่คนคืนคำค่ะ ในเมื่อตกลงกันแล้ว เบลล์ก็พร้อมจะทำตามสัญญา"

เธอเชิดหน้าขึ้นตอบด้วยความมั่นใจ แม้ว่าลึกๆ จะยังหวั่นใจกับประสบการณ์ที่ตัวเองแทบจะเป็นศูนย์ก็ตาม

"หึ... ปากเก่งไม่เปลี่ยน"

รอยยิ้มร้ายกาจจุดประกายขึ้นบนมุมปากหยัก ก่อนที่คาร์เตอร์จะตวัดแขนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย มาเบลล์หวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ สองแขนรีบตวัดกอดรอบคอแกร่งอัตโนมัติ

"พี่คาร์เตอร์จะทำอะไรคะ ปล่อยเบลล์ลงเดี๋ยวนี้นะ!"

"ก็เธอบอกเองว่าพร้อมทำตามสัญญา..."

คาร์เตอร์ก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนเธอขนลุกซู่

"ฉันก็จะพาไปเซ็นสัญญาของเรา บนเตียงไง"

ร่างสูงก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งไปยังห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีดาร์ก ก่อนจะวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเตียงคิงไซส์อย่างนุ่มนวล แต่ยังไม่ทันที่มาเบลล์จะขยับตัวหนี ร่างแกร่งก็ตามลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้ร่างอย่างสมบูรณ์แบบ

ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวใต้ร่างด้วยความปรารถนาที่ลุกโชน ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนในการแกล้งทำเป็นนิ่งเฉย ทั้งที่ในใจอยากจะขย้ำคนตัวเล็กตรงหน้าให้แหลกคามือตั้งแต่ที่ผับเมื่อคืนแล้ว

"จำเอาไว้นะมาเบลล์..."

เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม นิ้วเรียวปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอออกทีละเม็ดอย่างอุกอาจแต่นุ่มนวล

"นับจากวินาทีนี้ไป ร่างกายนี้เป็นของฉันคนเดียว"

ริมฝีปากหยักบดขยี้ลงมาอย่างเร่าร้อนและดุดัน ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทักท้วงหรือเปลี่ยนใจอีกต่อไป บทเรียนรักครั้งแรกที่มาเฟียร้ายตั้งใจจะสอนให้ แฟนกำมะลอของเขา กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างร้อนแรงที่สุด