เช้าวันรุ่งขึ้น ณ เพนต์เฮาส์ของคาร์เตอร์
แสงแดดยามสายสาดทะลุม่านเข้ามา แต่ร่างบางบนเตียงคิงไซส์กลับไม่อยากจะลืมตาตื่นเลยแม้แต่น้อย มาเบลล์พลิกตัวหนีแสงแดดอย่างเกียจคร้าน ความรู้สึกปวดร้าวตามหน้าท้องและสะโพกเป็นเครื่องตอกย้ำว่ารางวัลที่มาเฟียจอมหื่นมอบให้เมื่อคืนมันหนักหน่วงและสูบพลังงานชีวิตเธอไปมากแค่ไหน
"ตื่นได้แล้ว ยัยขี้เซา"
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับแรงยวบของฟูกด้านข้าง มาเบลล์ปรือตาขึ้นมอง ก็พบกับร่างสูงของคาร์เตอร์ในชุดสูทสีเทาเข้มเต็มยศ กำลังนั่งพิงหัวเตียงและใช้ปลายนิ้วเขี่ยแก้มเธอเล่นเบาๆ
"อื้อ เบลล์เพลีย ขอพักอีกสิบนาทีนะคะ วันนี้เบลล์ไม่มีเรียนเช้า"
เธอครางอู้อี้ ซุกหน้าลงกับหมอนใบโตที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมเย็นๆ ของเขา
"ถ้าเธอไม่ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวตอนนี้ อีกยี่สิบนาทีไอ้วินมันจะไปเคาะประตูเรียกเธอถึงห้องพัก แน่"
คำพูดเรียบๆ ของคาร์เตอร์ทำเอามาเบลล์เบิกตากว้าง สติสัมปชัญญ
