ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมโกดังร้างชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะหยันของเอมิกาที่ทำลายความเงียบขึ้นมา
"ฮ่าๆ โง่สิ้นดีเลยคาร์เตอร์คุณคิดว่าการทิ้งทุกอย่างแล้วเดินออกไปตัวเปล่าแบบพระเอกในนิยายมันจะทำให้คุณรอดเหรอ!"
เอมิกาก้าวออกมายืนเคียงข้างเจ้าสัวอัครา แสยะยิ้มร้ายกาจ
"คนอย่างคุณ ถ้าไม่มีนามสกุลพยัคฆ์เดชาคอยคุ้มหัว ก็เป็นแค่หมาจอนจัดตัวนึงเท่านั้นแหละ จัดการพวกมันให้หมด"
เอมิกาออกคำสั่งลูกน้องแก๊งมังกรดำให้ลั่นไก แต่ทว่า... ไม่มีใครขยับตัวเลยแม้แต่คนเดียว
"ฉันสั่งให้ยิงไง หูหนวกหรือไงฮะ"
เอมิกาตวาดลั่น หันไปมองบอดี้การ์ดของตัวเอง แต่สิ่งที่เธอเห็นคือลูกน้องทุกคนกำลังค่อยๆ วางอาวุธลงบนพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด
"หึ.. ยัยนี่คงไม่รู้ชะตากรรมตัวเองสินะ "
คาร์เตอร์พึมพำเบาๆ เขาไม่ได้กลัวเเม้เเต่น้อย เเค่เล่ยไปตามน้ำรอเวลาเท่านั้น เเละมันก็สมควรเเล้ว
"เกิดอะไรขึ้น"
เจ้าสัวอัค
